Kurumsal Kimlik; Kılık Kıyafet !! – Ebruhan Oguzhan
Özellikle pandemi (COVID-19) sonrasında iş dünyasında ve eğitim kurumlarında radikal değişimler yaşandı. Uzaktan çalışma modeliyle hayatımıza giren rahatlık, ne yazık ki okullara, bankalara, ofislere ve kurumsal alanlara döndüğümüzde ciddi bir disiplin kaybına uğradı.
“Serbestlik” adı altında meşrulaştırılan bu yeni dönem, kurumlarda kimin görevli, kimin ziyaretçi, kimin öğretmen olduğunun belirsizleştiği, mesleki ciddiyetin geri plana itildiği bir yozlaşma sürecini de beraberinde getirdi.
Geçmişte ciddiyetin ve güvenin sembolü olan bankacılık sektörü bu durumun en somut örneğidir. Eskiden jilet gibi takım elbiseleri, döpiyesleri ve özenli duruşlarıyla güven veren bankacılar, şimdilerde adeta sokak modasını şubelere taşımış durumda.
Aynı durum eğitim camiası için de geçerli. Öğretmenlerin, toplumun en önündeki rol modeller olarak kot, tayt, eşofman, dekolte veya aşırı spora kaçan kıyafetlerle derse girmesi, sakalla, kravatsiz ve bakımsız bir şekilde öğrencilerin karşısına çıkması eğitim ortamının gerektirdiği saygın duruşu zedeliyor.
Okullarda kimin öğretmen, kimin öğrenci ya da veli olduğunun ilk bakışta anlaşılmaması, sadece disiplini değil okul güvenliğini de tehlikeye atıyor.
Kılık kıyafet yönetmelikleri, bireysel özgürlükleri kısıtlayan modası geçmiş kurallar bütünü değildir. Aksine, kurumsal aidiyeti, profesyonelliği, ciddiyeti ve saygınlığı koruyan en temel, en koruyucu kalkandır.
Öğretmenlerin beyaz önlük giymesi ya da bankacıların belirli bir standartta giyinmesi, yürütülen mesleğe ve hizmet verilen kitleye duyulan saygının görsel bir ifadesidir.
Özgürlük ile kurumsal disiplin arasındaki çizgi kaçırıldığında, ortaya çıkan manzara çağdaşlık değil, kurumsal bir başıboşluk olur. Bunun örneklerini de toplumda yaşıyoruz.
Toplumsal ciddiyetin ve mesleki saygınlığın yeniden tesisi için, başta eğitim olmak üzere tüm kamusal alanlarda kılık kıyafet yönetmeliklerinin kağıt üstünde kalmayıp kararlılıkla uygulanması artık bir zorunluluktur.
Ebru Oğuzhan Yeter
