Davut Fen’in Kaleminden
SİNMİŞLİĞİN, PUSMUŞLUĞUN YANI SIRA BİR DE SORUP SORGULAYABİLME TAVRI…
Kahvehane ortamında, bazı geçmişte yediğimiz haltlar da dile getirilir; o zamanlarda hangi tavırları sergilediğimiz açık edilir. O konuda askerlik anılarımız bayağı bir yer tutar.
Onların pek çoğu da acemilik evresine ilişkindir. Ses çıkaramama ise başat sıkıntıdır.
Arkadaşlarımızdan biri şöyle demekte: “Postal dağıtımındaydık. Kapıya dikilmiş bir asker, sırası gelen acemilere uzaktan birer çift postalı alıp önümüze fırlatıyordu. Ben de bir çift postalı önüm de bulup aldım. Bir de baktım ki, kırk dört numara. Dedim, bunlar kırk dört numara. O postalları atıp duran asker, ‘lan, burası ayakkabıcı dükkânı mı, yurü, git,’ dedi. Postallar elimde, öylece kalakaldım.”
Bir diğer arkadaşımız da konu postallardan söz açıldığı için benzer bir anısını anlatıverdi. “Ben de o dağıtımda postallarımı aldım. Bir de baktım, postalların ikisi de sol. Kıdemli askerlerden birine ne yapabileceğimi sordum. O da sen de birininkini al da geçiver, dedi. Şaşırıp kaldım. Ondan sonra da birilerinin postallarını kolladım durdum. Aranmaya çıktım. Bir de baktım. Birileri uzanmış yatıyordu. Bacaklarını da üst üste atmıştı. Usulca yanaşıp postalının bağını çözdüm. Asker, postalının bağcığı çözülünce derinden bir oh çekti. Postalı ayağından usulca çekip aldım. Oradan uzaklaştıktan sonra, gidip postalı ayağıma geçireceğim. Bir de baktım, o ayağıma geçirmek istediğim postal da sol!…” Elbet biz de kahkahalarla güldük. O arkadaşımız da neden yanılmış olduğunu açıkladı. “Asker, bacak bacak üstüne atmış olunca ben de postalları karıştırmışım.” Biz yine gülüşüyoruz.
Yukarıda akatardığım olayların bezerleri çoktur. Her birimizin anıları onlarla doludur.
Asıl önemlisi, herkesten ses çıkmazken o topluluğun sesi olmak… Bir örnekle zaten o konuya değineceğim.
Ankara gibi bir yerde askerliğe başlamışız. Her nasılsa kendimizi “sosyete bölüğü” diye ünlenmiş bir çavuş talimgâhta bulmuşuz. O da bilerek değil; büyük bir alanda sorulan sorulara göre kendimi bir kümeye atmış olmamdan kaynaklandı.
“Sosyete Bölüğü” denmesi de, sinemamızda “Ayşecik” olarak bilinen oyuncu Zeynep Değirmencioğlu’nun eşi olan FB’li topçu Serkan Acar’ın da askerlğini bizim o bölükte yapmış olmasından. Hani diğer tertiplerim de ondan aşağı kalır değillerdi. Çoğunun Almanya’da yakın akrabası vardı. Bölük karavanasından pek öyle yiyip içmezlerdi. Hollanda peynirleri yediklerini görürdük. Biz ise karavanaya mahkûmduk. Kompostosunda kurtçuk da çıksa, ıspanağının dibi gıcır gıcır eden kumlu da olsa yerdik. Başını kaldırmadan çorba karavanasını dağıtan askerlere, yiyip bitirerek temizlediğim kabımı uzatarak, ikinci kez alabildiğim de olurdu. Beni gören arkadaşlarım da şaşardı. Çünkü o uyanıklığın anlaşılması halinde okkalı bir sopa kesindir.
Biz de kendimizi, yukarıdaki arkadaşlarımın anlattığına benzer bir şaşkınlıkla, haki urbanın içinde bulduk. Zaten incecik biriyim; üstüme giydiklerim de hepten boldular. Hele o palaska! Sanki belimi iki kez dolanacak gibiydi.
Bütün o yukarıda anlattıklarımın yanı sıra, asıl değineceğim yere geliyorum. Sıkı durun!
Biz askere alınmazdan önce Demirel Hükümeti, neredeyse yok hükmünde kalakalmış er ve erbaşların ücretlerine dişe dokunur bir artış getirmişti. Erlerinki otuz, onbaşıların kırk beş, çavuşlarınkiler de yetmiş beş liraya yüksetilmişlerdi. O para daha erimemişti. Benim gibi ailesinden harçlık umut etmeyip züğürt züğürt şafak sayacaklar için hiç yoktan iyi bir paraydı.
O bayağı bir uzun askerlik sürecimizde başlarındaki o ilk haftaların sıkıntılarını atlatmaya çaba gösteriyorum. Sabah kalk komutuyla önce silahsız eğitim, ardından silahlı eğitim… Ağaca, öteye beriye “Emret komutanım,” deyip duruyoruz. Sonrasında da kapalı dinlenme yerimize çekiliyoruz. Mektup da mektup yazıyoruz. İşte o sıra kilolu, göbekli bölük başçavuşumuz, bize bir takım gerekli bilgiler verdi. Sonunda da bizim o ilk alacağımız ücretlerimizi bağışlamamızı istedi. Bölüğe yeni bir radyolu müzik çalar aygıt alınmasını önerdi. Ortalarda bir aygıt da görünüyordu.
Düşündüm, o para benim için önemliydi. İşte ona da el uzatılmaktaydı. Asıl sıkıntım oydu. Kimseden de ses çıkmamıştı. Bozuldum. Durdum duramadım; söz istedim. Herkes kulak kesiliverdi. “Komutanım, o mevcut müzik aygıtı ne olacak?” Dedim. Yaaaa!
Ben ki, acemi torbamın dibinde, omzumuza asıp belimizin arkasında taşıdığımız ekmek çantamın içinde bile kitap gizleyerek sürekli okuyan biriyim. Onca bilinçlenmemiz boşuna mıydı?
Neylersiniz ki, köşe yazısının da bir boyutu var. Geride birçok sözünüz de olsa kesmek zorundasınız.
İyi haftalar…
____________
Not: 1- Kaza geçirip bacağı birçok yerden kırılmış olan eski komşumuz Yasin Özkan’a geçmiş olsun diyorum.
2- Dost çevremizden Turna-Nevzat Yiğit çiftinin, nikâhı kıyılan oğulları Ufuk Nazım’a ve gelinleri Dilek kızımıza mutluluklar diliyoruz.

























