10 KASIM ÖZLEŞTİRİSİ – Ebru Oğuzhan Yeter
Bugün yine bir 10 Kasım sabahı ve içimizde seksen sekiz yılı aşan, Her kuşakta katlanarak büyüyen o dev mahcubiyetin sızısı var… Bize miras bıraktığın o aydınlık ufkun neresindeyiz diye, Aynaya bakmaktan korktuğumuz, ağır bir özeleştirinin yası var. Ne zaman bir resmine baksak Ata’m, O tavizsiz, o keskin bakışlarının altında eziliyor, Emanetinin ihtişamı karşısında küçülüyoruz derinden… Yine de sönmeyen bir hasretle çarpıyor kalbimiz, “Bir kez daha yol göster!” diye haykırıyor ruhumuz en muhtaç yerinden. Sokaklar siren sesleriyle sarsılırken bugün, Diz çökmemiz sadece matemden değil Cumhuriyeti yükseltme ödevinde nerede kaldığımızı soran, O çelikten iradenin karşısında duyulan haklı, ezici utançtan, bilesin! Biz bugün hâlâ cehaletin karanlığını büsbütün boğamamış olmanın, Bilimi ve fenni tek rehber kılamamanın sessiz feryadını yaşıyoruz. Özlem dedikleri hasret dolu yangınla, Bıraktığın eserleri koruyamamış olmanın vicdan azabını taşıyoruz. Fikirlerinin ışığına bugün ekmekten, sudan daha aç Senin o sarsılmaz karakterine daha çok muhtacız atam Her 10 Kasım’da manevi huzuruna çıkarken, Muasır medeniyet yarışında geri düştüğümüz her an için sorguluyoruz ruhumuzu Büyük eserinin üstüne koyamadığımız her bir taş, Attığımız her eksik adım, Bugün yüzümüze vuruyor her kusurumuzu Mahcubuz Atam! Çünkü kurduğun bu yüce çınarın gölgesine, Her fırtınaya karşı aynı kararlılıkla siper olamadık… Ama bu hüzün bir bitiş değil Gaflet uykusundan uyanıp, çizdiğin o kutlu rotaya yeniden baş koymanın yeminidir bu sessizlik! Bugun yine durduk huzurunda; İçimizde sönmeyen bir azim, gözlerimizde sarsıcı bir iradeyle, Yüzleşiyoruz geçmişimizle ve bugünümüzle. Biliyoruz ki bizi izliyorsun Söz veriyoruz Ata’m! O çağdaş uygarlık ufkunu yakalayana dek, Vazgeçmeyeceğiz yeminimizden de, Türklüğümüzden de!
