ÖZGÜLAĞIRLIĞIN KADAR KONUŞ…
Çocukluğumun köyü anılarımda capcanlıdır. O yaşantı artık yok. Ben, geçmişten gelen o bildik yaşam biçimini hoş bulurum. Kentli yaşamdan belli aralıklarla da olsa uzaklaşıp kendimi kırsalın daha özgür ortamında bulmayı isterim. İşte o yüzden o kırsalımızda, çevresiyle hoş bulduğum, taş duvarlı bir hane edineyim dedim; olmadı. Yaşantımızın bir de öyle bir yanının olması içimde hep hayal olarak kalıp gitmekteydi.
Sıkı durun, şimdi şaşırtıcı olan boyuta geliyorum. Ben, yukarıdaki düşüncemi, iyi görüştüğüm; tutucu kesim bir arkadaşıma da açtım. Halimle ilgili betimlemelerde bulundum. O ise beni bayağı dinledikten sonra gülümseyerek şöyle söylendi, “Sen, köyüne gittiğinde tekin de durmazsın; köylülerinizin nereye oy vereceklerine de karışır, akıllarını çelersin(*).” olmuştu. Ben de o an gülmeden edemedim. Çünkü öyle bir amaç içinde değildim. Ondan sonra ise, aklıma takıldı; köy halkımızı silme, en uç sol partiye oy verdirdiğimi bir an hayal ettim(!). Sonrasında ne gümbürtü kopardı; hayal etmesi hiç de zor değildi(!)
Rahmetli ağabeyime de düşüncemi açardım. İlgili görünmezdi. Yengem ise, ilimizin Büyükkent yapılmasıyla köylerin mahalle olacağından yola çıkarak, “Sizin köyün muhtarlığı da, bizim ki de kaldırılıyormuş, bir tek Akbaşlar’inki kalıyormuş. Sen boşuna heveslenme.” diye söylenince hayret etmekten kendimi alamadım. Benim, onca geniş hısım-akrabamız içinde, sol düşünceye sahip tek kişi olduğum bilindiği gibi ne denli bu işlere yatkın olduğum da gizli saklı değildir. Yengem de, aklı sıra, niyetimi okuduğunu sanıyordu(!). Oysa aklımda hiç de onun düşündüğü gibi bir hayalim yoktu. Hayalini kurup durduğum yaşantıyı eksik gedik algılıyorlardı.
Burada da baharla birlikte ilk kez kırsala kapağı atabileceğimiz yerimizden, gazetemizde söz ettiğimde, acar yöneticimiz Erkan İlik, “Çok iyi etmişsin ağabey. Seni orada muhtar da seçerler.” dediğinde de bir hoş olmuş; aklıma, bu konularda sanki birilerinin, sürekli olarak, bütün bu andığım kişilerin kulaklarına bir biçimde ‘kar suyu‘(!) kaçırıyor gibi geliyordu.
Kamu görevimdeyken, ücret artışı sağlayabilmek için, açıköğretime kaydolmuş, “Mahalli İdareler Yönetimi” alanında yüksek eğitim almıştım. Kendi memleketimde sürekli önüm kesilmiş, hatta saygınlığıma gölge düşürülmek bile istenmişti. Şurası bir gerçekti; ben, bulunduğum her bir yerde yakınmaktan çok, çözüm üretmekten yana olan birisi olmayı yeğlemişimdir. O yüzden hep sorumluluk altına sokulmuş, herkesin gitmekten kaçındığı görevleri de kucağımda bulmuşumdur.
Geçmişteki MC Hükümetleri’nin(**), o vurdulu kırdılı yanıyla bilinen en küçük ortağının, taşradaki başıbozuklarınca canımıza da kast edilmiştir. Bir gece kafamıza indirilen sopa sırıkla birlikte her yanımıza savrulan sayısız tekmeler sonucu, yola serili verilmişizdir. Öldük mü kaldık mı; bilen de yok! İlerki haftalarda kulaklarımız şu sözleri de duymuştur: “Seni, doğuya sürsek, çifte maaş alacaksın(***); batıya sürsek, deniz kıyılarında yaşayacaksın. En iyisi, yerinde kal.”
Ben, öğrenciyken sınıf başkanlığım başlangıç olmak üzere, askerde çavuş olabilmek için onca zorlu eğitime göğüs gerip katlanmış; kamuda çalışırken, kooperatifçilikle ilgilenmiş, işyeri sendika temsilcisi ve bölge şube yönetiminde sorumluluk üstlenmiş, öğrenci babası olarak da Okul Aile Birlikleri‘nde başkanlık isteyerek almış; hem de üstesinden gelebilmeyi becerebilmiş bir kişiyimdir. Dernekçiliğe de inanırım. Birisine de üyeliğim söz konusudur. Sivil yaşamımın ilk yıllarında da üyesi olduğum partimin yerel yönetim seçim sürecinde meclis üyeliği listesine de girmişimdir. Şimdilerde ilgili görünmüyorsam, işin daha genç olanlara kalması içindir.
Yazıp çizme boyutum ise ortadadır. Üç basılmış kitap sahibiyimdir.
Bütün bunları elbette bir yere bağlamak için anlatıyorum.
Geçen hafta içinde kalabalık sayılacak bir ortamda bir bayan tanıdığımız, “Köy delegelerinin listesini istedim; edinemedim.” dedi. Amacı, karşıt gazete göndermekmiş. Bir başka bayan ise Belediye Meclis Üyesi olduğu halde kendisi delege yapılmamışmış. Bir eski Kadın Kolları Başkanı ise “İlçe Başkanı’ndan, üç kişinin delege yapılmasının sözünü almıştım. Onu bile yerine getirmediler.” diye yakınmıştı. Eşim de, onca ortaya koyduğu alan çalışmasının ardından, girişimleri sonucu, büyük oğlumuzun işe yerleştirilmesi konusunda, artık hak etmiş olduğumuzu düşündüğünden, yaşadığımız o gel gitlerde, bir ara, tam, “İşimiz oluyor.” dediğimiz aşamada, her nedense yüzüstü bırakılıvermeniz üzerine, “Arkamda dağ gibi partim var sanıyordum; yanılmışım.” derken, yaşadığı derin hayal kırıklığı beni de üzmüştü.
Örgütsel bağların da kendilerine özgü çetrefilli iç çekişmeleri vardır; bilmeyenler bunu bir türlü kabullenemezler. Onlara göre, yaşadıkları, sadece, kendi acı gerçekleridir.
Diyeceğim bağlayıcı söz şu olacaktır; yeterli özgülağırlığınız olmadan yaptırım gücünüz de olmaz.
İyi haftalar…
______________
(*) Köy halkımız, eskiden de, şimdi de oldum olası tutucudur.
(**) Üç ortaklı Milliyetçi Cephe Hükümetleri.
(***) Olağanüstü Hal Uygulaması nedeniyle o tarihlerde kamu görevlilerine ikinci bir ücret ödeniyordu.
Not: Bu yazım 12 Kasım 2017‘de yayımlanmıştır. İçimde yazmak isteği bayağı bir örselendi. Eskileri karıştırırken bu yazım karşıma çıktı. Dayanamadım, onun yeniden yayımlanmasını istedim.
