Bir eserin hem filmi hem kitabı varsa önceliğim daima kitap olmuştur. Kitaptan gerçekten keyif almak ve özgürce hayal dünyamızda gezebilmek için bunun olmazsa olmaz olduğuna inananlardanım. Filmi önce seyretmek, kitabın daha ilk sayfasını çevirmeden beyninizin önyargılarla dolması demektir. Bu prensibim ilk defa bozuldu ve ben daha önce seyrettiğim bir filmin kitabını bugün okudum; “Leyla ile Mecnun” . Trt’nin henüz “T” sinin tam kalkmadığı zamanlarda yayınlanan, yayınlanınca da fenomen haline gelen dizisinden bahsediyorum. Burak Aksak’ın senaryosunu yazdığı bu diziyi yedi yaşındaki yeğenim de, yirmili yaşlarındaki kızlarım da , ben de aynı keyifle izledik. Birbirimize “At ağızlı” diye takılmayı, kızdıklarımıza siyah çöp poşeti diye küfretmeyi, aramıza on metre mesafe koyup “Hooooop “ diye bağırmayı “Leyla ile Mecnun”dan öğrendik. Burak Aksak dizide öyle karakterlere hayat verdi ki hangisini seveceğimizi şaşırdık. Cimri, dedikoducu, çıkarcı Erdal Bakkal bile “ Çay Erdal Bakkal” da içilir sloganlarıyla tüm ülkeyi dolaştı. Anne hırkasıyla evde gezen, tembel, biraz saf , iki kelimeyle gaza gelen Mecnun başrolde zannederken, baktık ki bütün karakterler başrol oynuyor. Hiç gelmeyecek gemiyi ısrarla bekleyen, her daim parlak ceketler giyen İsmail Abi’nin işten çıkarılma bahanelerine , çemkirmelerine..ne demeli.. En ünlü repliği da şöyle;

“Senin ağzından çıkan ile kulağının duyduğunun aynı şey olmadığının farkında değil misin sen..”

Kendisine hırsız denmesine her seferinde “ Ben öyle bir insan mıyım?” diye cevap veren Yavuz Hırsız..Doğru dürüst bir şey çalmayı beceremedi ama gözleri görmeyen sevgilisine okuduğu kitaplarla hepimizin gönlünü çaldı. Ya Aksakallı Dede.. Tam evlere şenlik.. Mecnun’la ayaklı başlı aynı yatakta yatan, kendisine sakalından dolayı evliya muamelesi yapanlara kızan, Leyla’ya nasıl yaklaşacağını soran Mecnun’a “ Git konuş bence” diye net(!) cevap veren her eve lazım bir dede..

Anlatılacak daha çok karakter var elbette..Hepsi nevi şahsına münhasır. Hepsinin rengi, tadı ayrı ama bir araya geldiklerinde muhteşem bir aşure ortaya çıkıyor. Biz gibi, bize özgü.. Absürtlükler gırla gidiyor ama hiç yadırgamıyorsunuz. Şarap içenlere üzüm yemeleri önerisinde bulununca (burda gizli özne var(!) ) , Mecnun ve arkadaşlarının kafa çekmek için manava gitmeleri mesela.. Bir de kırmızı ve yeşil üzüm ayrımı yapmaları.. Sigara içilmeyen ama babadan gizli sakız çiğnenilen , babaya yakalanınca da sakız paketinin apar topar çorabın içine sokuşturulduğu tek dizidir sanırım.. Uzaya çıkmaları, insan başlı at vücutlu adamları saymıyorum bile.. Diğer dizilerin yanında uçuk kaçık kalmasına, olmayacak şeyleri oldurmasına rağmen “Leyla ile Mecnun” u izlerken insan sıcağı hissederdim. Kötüler bile yeterince kötü değildi. Yavuz’un bir bankta sevgilisine “Göğe bakma Durağı” nı okumasını dinlerken , bir anda onların yanında bulurduk kendimizi. Sözleriyle bizi can evimizden vuran, gözlerimizin yaşarmasına neden olan İsmail Abi’ye koşup sarılmak isterdik

Erdal Bakkal: Bu işte bir iş var İsmail,bu adamlar tekin adamlar değil.

İsmail abi: Adamlar bana çay verdi ya! Çay veren adam kötü olur mu hiç,aklınalıyo mu senin bunu acaba?

İsmail Abi’nin gelmeyecek bir gemiyi inatla beklemesi, her geçen gemiye hep aynı şevkle el sallaması herkesi o kadar etkiledi ki “ o gemi bir gün gelecek” yazısı bir çok duvarı süsledi

Aile , dostluk , arkadaşlık, sevgi,doğa… Herşey ama her şeyle ilgili o kadar güzel sözler geçerdi ki dizide ,hep bir yerlere kaydedemedim diye üzülürdüm.

Sözün özü Burak Aksak “ Leyla ile Mecnun “ un kitabını çıkarınca hem mutlu oldum hem tedirgin. Yıllarca sürmüş bir diziyi 272 sayfalık bir kitaba inince aynı tadı yakalayabilir miyim diye korktum. Ama korkum boşunaymış. Tüm kitabı filmdeki karakterleri gözümde canlandırarak keyifle karışık hüzünle okudum. Filmi seyretmemiş olsam bu kadar keyiflenmezdim sanırım. Benim için bir ilk oldu ve filminden dolayı kitabını daha çok sevdim. Leyla ile Mecnun’dan sözlerle size veda edeyim..

Zaman hiçbir şeyi düzeltmez, sadece üzerini örter. Sakladığın acılar, bir gün mutlaka ortaya çıkar… Herkes zamanı geri alabilmek ister. Kimi eski güzel günleri tekrar yaşayabilmek için. Kimi yaptığı yanlışları düzeltebilmek için. Kimiyse sadece yaşadığını hissedebilmek için ister bunu… Gelecekten korkanlarsa, zamanı durdurmak ister. Her şey o kadar iyidir ki bunun bozulmaması için çaba gösterirler

Ama kimse şu anın değerini bilenler kadar mutlu değildir. Geçmiş de gelecek de onlarladır… Bazılarıysa zamanın ta kendisi gibidir.

Ve her insan, zamanın dünya üzerinde bıraktığı birer yara izidir.

“ İnadına kitap İnadına aydınlık..”