Hayat her zaman cömert davranmaz bize, tersine çoğu kez zalimdir. Her zaman aynı fırsatları sunmaz, toyluk zamanlarını ödetir. Hoyratça kullandığımız arkadaşlıkların, eskitmeden yıprattığımız dostlukların, savurganca harcadığımız sevgilerin hazin hatırasıyla yapayalnız kalırız bir gün. Yüreğimiz dizleri kanayan bir kız çocuğu gibi oturur ve ellerini uzatıp birilerinin onu ayağa kaldırmasını bekler. Güç almak için tutunup yürüyecek bir el ister. Ya da o elin elbet bir gün uzatılacağını bilerek kırgınlıklarını, düşüşlerini, yaralarını korkmadan yaşamak ister. Kendini tüm hatalarıyla, tüm kusurlarıyla kabullenen, saygı duyan ve sevgisinden ne olursa olsun vazgeçmeyen insanlarda bulmak ister. Bilmediği şehirlerin yollarını beraber arşınladığı yol arkadaşları, aynı yolda yürüdüğü dert ortakları, geceleri gündüze bağlayan sırdaşları, kendi çevresindeki zorluklara, engellere karşı beraber mücadele edeceği kardeşleri olsun ister. Beraber gülüp beraber ağlayacağı ve yine beraber hayaller kuracağı dostları olsun ister. Çünkü biz, dünyayı iki kaşı arasında taşıyan, birbirine ihtiyacı olan insanlarız. Çünkü biz yalnızlığın o küf kokan duvarlarını yıkmak istiyoruz. Çünkü biz ruhumuzu açıkta bırakıp bedenimizi herkesin giydikleriyle örterek o çoğul yalnızlığımıza dönmek istemiyoruz. Çünkü biz ardımızda mezarını mutluluk sanan bir ülke bırakmak istemiyoruz.
Dostluk, bir çift ayakkabı gibidir. Ayakkabılar aynı yumurta ikizinden daha çok benzerler birbirlerine. İkisinin de yolu, ikisinin de yönü aynıdır. Biri ıslanınca diğeri de ıslanır. Biri çamura basınca öbürü de basar. Kavga etmezler hiç, hep yan yana yürür, yan yana dururlar. En güvenilir, en uyumlu yol arkadaşıdır onlar. Misal; ayakkabının bir teki olmayınca diğeri de bir işe yaramaz. En yakın dostlar da öyledir. Biz, dostlarımızla bir arada olunca biziz. Ayakkabılar gibi birimiz bir taşa takılsa diğerlerimiz de sendeler. Biz de uzunca yolları uyum içinde dostlarımızla birlikte yürürüz. Biz biziz, biz dostlarımızla daha güçlüyüz. Her uzvumuzdan ayrı ayrı taşar gücümüz. Bazense araya yollar, mecburi vedalar girer ancak yürekler hep bir kalır. Çünkü öyle çok anı birikmiştir ki, öyle çok vakit birlikte geçmiştir ki ayrılık sadece fiilen bir mesafedir. Onca zaman öyle bir bağ örülmüştür ki tüm mesafeleri aşan, tüm yolları yakın eden. Ne demiş büyükler ‘’Velhasıl bir şehir mesafesi kadar uzak, bir gönül mesafesi kadar yakındır. Varsın yol uzak olsun da gönül uzak olmasın.’’
Dostluk öyle bir ilaçtır ki sohbeti derdine deva, yüzüne tebessümdür. Varlığı ruhuna eş, yüreğine sudur. Bir bakışınla dünyaları anlatabildiğindir. Kelimeler yok olur ve sadece gözleriniz konuşur sanki. Kimseden utanmadan dakikalarca güldüğün kişilerdir dostların. Senin düşündüğünü senden önce düşünüp söyleyendir. Çoğu zaman ailenden daha çok gördüğündür. Hatta kan bağın olmayan ailendirler. İyi günde mutluluğuna senden daha çok mutlu olan, kötü günde acını paylaşandır. Laf olsun diye değil gerçekten gönülden yanında olandır. Acaba diye düşünmeden her şeyi söyleyip, her şeyi yanında yapabildiğindir. Çünkü seni sen olduğun için severler. Anılarının içinde en güzel sahnelerinin başrolleri onlardır. En çok özlediğin günler yine onların olduğu günlerdir. Bir filmi izlediğinde, bir şarkıyı dinlediğinde, bir kitabı okuduğunda ya da bir şiirin en güzel dizelerinde onlara ait bir şey bulursun. O eylemi her tekrarladığında yine onlar gelir aklına. Sanki onlar olmasa hafızanda büyük bir boşluk olacakmış gibi her anında onlar vardır.
Hayat öyle bir yoldur ki yalnız yürünmeyecek kadar uzun, herkesi yol arkadaşı yapamayacak kadar da tehlikeli. Bu yüzden eğer yolunuzu güzelleştiren yoldaşlarınızı buyduysanız kaybetmeyin. Her ne kadar bazen mesafelerin esiri olsanız da gönüllerinizi ayırmayın. Sayısı üç olmuş beş olmuş yedi olmuş fark etmez yeter ki düştüğünüzde elinizi uzatabileceğiniz, mutlu olduğunuzda arayabileceğiniz dostlarınız olsun. Kimse yalnız olmamalı. Ölüme dek süren bir mucize dünya ve insana yalnızca bir ömür bağışlandı. Dön bak dünyaya ve dostlarına.
