İKİ AYRI TOKAT; İKİ AYRI CEREME …
Yaşantımızın bugünlere gelişinde olduğu gibi şimdillerdeki aşamasında da elbette bir ilkemiz, belirlediğimiz bir yaşam tarzımız vardır; kimse hakkında peşin hükümlü değilizdir.
Çevremizde yer alan kişileri kendi değer yargılarımız içinde kabullenir ya da tersi bir tutum takınarak ilişkilerimizi öylelikle kurgularız.
İki yaz mevsimidir çıktığımız Yaylamız Nif-Gedre’de duyduklarımız, işttiklerimiz ve birebir yaşadıklarımız sonrası ilginç, ibret alınası insan ilişkileri gözlemlerimiz de oluyor.
Onlardan biri şöyledir: Ev sahiplerimizin enişteleri konumundaki bir yöre insanı orada kolay edinilemeyen kum malzemesi için yağmurlu hava kollamıştır. İnşaat işi vardır. Uzak yerlerden kum getirmektense Gedre ovasının üst başından aşıp giden yolun şarampolünden akan sel sularından aşağılarda birikecek kuma el atmaya niyetlenmiş, o konuda da bir tavır sergileyerek oluşacak kumu sahiplendiğini göstermeye çalışmıştır.
İşte öyle bir hareketten sonradır ki, bir de ne görsün, o sahiplenmeye çalıştığı kuma kaynının yetişip gelmekte olan oğlu el atmış, elinde kürek, oluşan kumu kendilerinden yana aktarmaya başlamamış mı? Hemen o sıra ötelerden seslenip kuma el sürmemesini istemişse de yeni yetme genç yapılan uyarı karşısında hiç de oralı görünmemiştir. O kayıtsızlık sonrasıdır ki, enişte konumundaki kumu sahiplenmeye çalışan kişi, yeni yetme gencin yanı varır varmaz kızgınlıkla bir tokatı aşkediverir.
Olay öylece kalır mı sanıyorsunuz?
Gün gelmiş, o enişte, ovadaki çayırlığındaki kuyusundan dalgıç pompa ile yüzeye çıkarttığı suyu, yukarı mahallede bulunan evinin yanına çıkartmayı amaçlar. O iş için de döşenecek borunun kaynın hissesinin de bulunduğu kesinkes paylaşımı henüz yapılamış arazi içinden geçirilmesi en akılcı kısa yol olarak görünür. Ancak, kaynının yeni yetme oğluna attığı o tokat da unutulmamış, duygusallığı ve kini depreşen ana, nal deyip mıh dememeyi, yeğlemiş, döşenek boruların, kendilerinin, yada söz sahibi oldukları arazilerinin içinden geçirilmesine bir türlü izin vermemiştir. Sonunda da zorunlu olarak su boruları daha bir uzatılarak ortada kalan arazinin çevresinden dolaştırılmıştır(!). Çünkü, enişte bey, kaynının oğluna attığı o tokat için, geçmiş onca süre boyunca kendini bağışlatmamıştır.
Konudan söz açıldığı gün ben, kendilerine bunun türlü yollarından örnekler bile önerdim.
Bir başka tokatın öyküsü de şöyledir: Yukarıda sözü edilen eniştenin kaynının eşi olan duygusal, içli kadın, kendi sorumluluk alanı içinde kalan çayır kıyısında ve ortalık yerde bol bol bulunan kavakların bazıları şiddetli rüzgâr sonucu birkaçı devrilmiştir. Onların dallarından odun yaptıkları gibi ekip suladıkları fasulyelere de sırık çıkartmaktadırlar. Öyle de olsa o yıkık kavaklar uzun süre ortalıkta kalırlar.
Çayır sınırının ötesinde ise yazlıkçı yaylacı en yakın komşuları vardır. Öyle olmakla birlikte onlar aralarında doğru dürüst ilişki kurmamışlardır. İşte o koşuların yine yetişip gelmekte olan erkek çocuğu hemen konutlarının dibinde bulunan o yıkılmış kavakların dallarından odun devşirmeyi akıl etmiştir. Enişte beyin kaynının eşi bayan ise, olana bitene sinirlenmiş, çocuğun oradan çekilip gitmesini istemişse de, yeni yetme genç önceki olayda da olduğu gibi yapılan uyarıya kulak tıkamış görünür. İşte o anda da yeni yetme gencin yanına varıp bir tokat aşk edilmiştir.
Bazı aklıma gelip soruyorum, “niye birbirinize gelip gitmiyorsunuz,” diye. Karşılık olarak kem küm diye yanıtlar aldım. Diğer komşular bayağı bir uzaktalar.
Bir gün bu sözünü ettiğim tokat sahibi kadınların ineği doğacak oldu. Ne ev sahibi bey, ne de ben, o sıra ortalıkta yokuz. Kim yardıma çağırılıyor biliyor musuz? İşte o tokat atılan yeni yetme çocuğun annesi… O genç kadın, üstün bir çaba gösterek buzağının doğmasını sağlamış. Ya!…
Bir gün de bahçe içinde ayaktayız. Avcı tazı köpekleri gibi, burnumuza sıcak sıcak gözleme kokusu alıyoruz. Uzak komşulardandır, diye düşünüyoruz. Ben ortalarda gezinirken, o kokunun yakın komşudan geldiğini anladım. Gidip müziplik olsun diye yüzsüzlük ederek gözleme istedim. Sağ olsunlar, onlar da verdiler. Birlikte yemek için oturduğumuz masaya götürdüm. Ne var ki o tokat atan kadın işin aslını bildiğinden, bir türlü yemedi işte. O kadar duygusallığının yanı sıra kişi bir de kindar olunca nasıl yesin?
İşin bir başka boyutu da var; o kadıncağız, çoğu kez, ıssızlığın ortasında karabasan gibi, iç karartıcı olan baş edilmez yalnızlığın pençesinde kalıyor. O yalnızlıkta ise yine atılan bir tokatın engelleyici etkisi söz komusu…
Bir tokat deyip geçmeyin, atan kişi kendini bağışlatmazsa, süre gelen bir ceremesi var…
İyi haftalar…
