ARDIÇLAR ARASINDA
Karabel-Domen Tepe-Kürdük Yaylası-Naldöken 17 km. 26 Nisan 2015
Fethiye Dağcılık grubu yaylalara başladı. Havalar ısınmıyor bir türlü. Geceden yağmur vardı yine. Eriyen kar sularının baskınları bir tarafta, bir tarafta yağmurlar. Havanın bir ısınıp bir soğuması çiçeğe durmuş meyve ağaçlarını da şaşırttı. Kurudu bütün meyvelerin çiçekleri, kış iyi geçti derken yine dengesiz havaların şaşkınlığındayız. Yağmurla yürüyeceğiz diyoruz da bulutlar yükselmiş.
İki minibüsle çıkıyoruz yola. Zorlar ovası baharı görmeden yaza hazırlanmış. Ekinler başaklarını sarartmış yavaştan. Baharın çılgın yeşili sarıya dönüyor, kupkuru olacak kavurucu yaz sıcakları ile. Seydikemer’den sonra çam ormanları ile yayla yollarını tutuyoruz. Aşağılarda Ören çayı bölüyor koca ovayı kıvrım kıvrım. Sokuluyor Torosların batı ucuna, kayboluyor.
Kar yağdığı zaman geçit vermeyen Karabel’e çıkıyoruz. Benim sivri tepemin Sedir endamıyla uzanan çam ağaçları kesiliyor, içim yanıyor. Ben o tepeyi seyre doyamam. Dümdüz zirveye uzanır ağaçlar bir birlerini gölgelemeden, saygılıca. Mermer ocaklarının deştiği bağırlar da başka yangı. Buz gibi bir hava yakıyor açıkta yanaklarımızı. Karlı zirvelere uzanan sisler ucundayız. Sabah mahmurluğunda sis içinde olur Karabel. Sağ tarafımız Belarası, Sol tepeye yürüyüşe başlıyoruz. Yerler yağmur ıslaklığı ile kaygan. Yayla yolu kıvrılıyor aşağılarda. Karlı Akdağlara karşıyız. Büyülü orman içine dalıyoruz. Şakayıkları görme umudum var.
Çam ağaçları seyrekleşiyor gittikçe, ardıçlar başlıyor. tepeye ulaşıyoruz göl seyri var. Gacak Baraj Gölü ovayı dolduruyor. Suyun büyülü gücüne kapılıyor, ardıçlar arasında fotoğraflar çekiyoruz.İlle de ardıçlar. Baraj göllerinin tahribatını konuşuyoruz bu arada.
Kuş sesleri dinliyoruz bir de. Vıcı vıcı öten başka , kanarya sesi başka, cik cikler başka. Kuşlar terk etmemiş bizi. Biz kuşlara geldik, kuşlar bize . Kuşlar kuşlar kuşlar… Ardıç kuşları başka , adını sayamadığım kıpır kıpır kuşlar başka. Sonra çiçeklar… Al al sakız çiçekleri, küçük küçük mor sümbüller, akça pakça minikcikler, ağaç kovuklarında pembe mor demetler. Bir de ters laleler. Önce tek tek, sora öben öbek ters laleler. Yurdumun endemik bitkileri.Dağlatımız cömert. Sonra yosunlar.. Taşlarda, kayalarda, ağaç köklerinde, ağaç dallarında yosunlar yeşil kadife yumuşacık…
Ardıçlar yaşlı, dalları taşıyamıyorlar, zorlu kış günleri kar ve buzlarını. Ardıçlar arasında başka dünyalardayız. Yanmış yıkılmış savaş meydanları mı dersin; yıllara meydan okuyan, zorlu savaşların zaferlerini omuzlarına almış mağrur duruşlar mı? Ardıçlar arasında tepeler aşıyor, tepeler iniyoruz. Yayla göç yolları dingin şimdi. Taşlar örülü yeşillerle… Deve katarlarının, koyun keçi sürülerinin, yanakları kızıl kara kırçıl saçlı çoban çocuklarının seslerini sindirmiş içlerine. Derinlerden yansıtıyor, ansıtıyor yavaş yavaş.
Öğle yemeğimizde de bir bayırdayız. esrik ardıçlar arasında. Söyleşiyi ve gülüşü de bölüşüyor, bölüştükçe büyütüyoruz doğa sıcaklığını, dostluğu. Toplanıp fotoğraflıyoruz sonra grubumuzu. İniş de zorlu ancak yolumuz daha düzgün artık. Göç yolu yer yer bozulsa da yıllara meydan okuyor. Bin altı yüz metre yüksekliklerdeyiz. Ardıçlar arasında sedirler beliriyor özel yeşilleri ve özel duruşlarıyla.Sedirler farklı salınıyor nazlı nazlı.
Karaçulha ve Dont köylerinin kullandığı göç yolundayız. Kürdük yaylası saklanmış orman içine. Tepeler arasında , dağlar içinde bir düzlük, yeşil alan. Birkaç da ev gözüküyor. Yaz yok ya yalnız şimdi oralar. Çobanların gözükmesi yakındır buralarda.
Naldöken başında Sahil Ceylan yol ayırımında bekliyor minibüslerimiz. Çay da hazırlamışlar bize. Yorgunluğumuz kalsın dağlarda. Kayalar tırmanarak, tepeler aşarak yürünen on yedi kilometre epey yormuş bizi. Dolmuşlarda sakin suskunluğumuzla günü yeniden yaşıyoruz. Atiye KAÇAR
