Memleketimden, toplumsal iletişim ağında paylaşılmış bir bozuk yol resmi gördüm, aklım oraya takılı kaldı gitti. Resmi görmekle de kalıveremedim; kayıtsız kalmak benim düşünsel dünyama ters bir tavır idi.
Öyle olunca da durup dururken sinirlerim gerildi, kendimi hiç iyi hissetmedim. Resmi bir de ben paylaştım ki, gören kişinin hayrete düşmesini, özellikle de yürütme yanlısı kişilerin tepkisiz kalamamalarını istedim.
Balıkesir’in doğusunda, dağlık bir coğrafyada yer alan Dursunbey’dir benim memleketim. Yüzü aşkın köyü vardır. Şimdilerde pek çoğunda genç nüfus yoktur. Boşalıp gitmiş olduklarından eski canlılıkları kalmamıştır. O köylerinde kalan ileri yaştaki kişiler de, giderler, her seçimde kendilerine yakın buldukları şimdiki yönetime-yürütmeye oylarını verirler. İlçemizin merkezi de, taşrası da o artık Büyükkent Belediye Başkanlığı’na dönüştürülmüş yeni yapısında etkili olup çıkarlar; yağdırdırdıkları oy desteği il genelinde görülmeyen bir orandır. Bu oran”16 Haziran’daki Halk Oylaması”nda % 83’leri bulmuştu. “Halk Oylaması” sonrasında yapılan Milletvekili Genel Seçimleri”nde de bu orana yakın bir destekleri söz konusudur.
İşte benim de durup dururken sinirlerimin gerilmesi tam da o yüzdendir.
Bozuk yol resmini paylaşan arkadaşım bir gazetecidir. Bu seçimlerde o da İlçe Belediye Başkanlığımıza Bağımsız(!) adaydır. Köy köy dolaşıp kendisine destek arayışına çıktığında o gezilerine ilişkin toplumsal iletişim ağında resim paylaşımları yapar. Ben de o köy resimlerini “Tersine Göç Yandaşlığı-Kırsala Geri Dönüş” adlı grupta paylaşıveririm. O konuda kayıtsız kalmamayı yeğlerim.
O bozuk yol resmi ise çok çarpıcıdır. Zamanında yapılmış asfalt yol nice zamandır bakım-onarım görmediğinden pek çok yerinde büyük büyük çukurlar oluşmuştur.
O bozuk yol resmini görünce, epey bir zaman önce, aracımızla memleketimize eşimle yaptığımız bir yolculuğumuz aklıma geldi. Biz, yola çıktığımızda önce Karabel’e kendimizi vuruyor sonra da Antalya-İstanbul yoluna ulaşıyor, o yolda bir süre ilerleyip Dinar kavşağında o yolu terk ediyor, Uşak yönüne sapıyorduk. Uşak’tan sonra da Simav’a varıyor, orayı da geride bırakıp ilçemize kestirim olarak tanımladığımız bir yayla yoluna giriyorduk. O yolun asfaltlandığını da öğrenmiştik. Oralara varınca gördük ki, o ince asfalt yoldan geriye her yanı oyuk oyuk bir yol kalmış. Aynı yolu meğerse mermer yüklü tır sürücüleri de kullanmışlar. Aracımızı o çukurlardan sakınayım diye olanca çabamı gösterdim. O çabama karşın bir ara dört tekerleğimi de dört ayrı çukurdan sakınamayıp altımızı bir-iki yerde değdirip sürttük. Sonuçta bayağı bir kızmıştım. Bozuk yol bitecek gibi görünmüyordu.
Giderek artan o öfke şişkinliğimi sönümlerdirmem gerekti; Ankara’da yüksek bir görevde bulunan ve de yönetim-yürütme yanlısı olan, aynı memleketlim, arkadaşıma patladım. Bozuk yolu dile getirdim. “Sizin, memleketinize hizmetiniz böyle mi?” diye çatmadan edemedim.
Sonrasında, ilçemizin en uç noktası olan oralara daha iyi hizmetler de getirildi. Bunda sanırım Simav Depremi de etkili oldu; gözler o yöreye çevrilince hizmetin seyri de değişiverdi; üzerinden geçtiğimiz derme çatma köprü büsbütün yeniden betondan dikildi. Bir bölümü toprak olan o asfalt yol da yapılan iyileştirmelerden payına düşeni aldı.
Burada da yaylacı olarak belirlediğimiz Çal Dağı dibindeki ovanın ortasında bulunan yerimize gidip geliyoruz. Oraya gittiğimizde de çevrede gezmeden duramam. Gördüklerim arasında yer alan asfalt yola bağlanan bir ara yol vardı. Ovadaki tek köprüye çıkıyordu. Çalışma bitirilmemiş olduğundan kapalı gibiydi. Merkeze geldiğimde ilgilileri aradım. Konuyu açtım. Biz yaylada iken gelip bir güzel el atıverdiler. Köprüyü de uzatıverdiler. İş bitirildi. O ara yol da kullanıma açılmış oldu.
Nif’te, Gölet çalışması sonrası bozulan yollar yeniden onarılarak asfaltlanmıştı. Kiraz topladığımız bahçe yolu kıyısında gözüme ilişen sıcak asfat kalıntılarını oradan aldım. Yanımda bir torbada götürdüm. Bir başka gün, o kalıntıları, kendi mıntıkamızdaki yolda oluşmuş birkaç küçük çukurlara doldurdum. İyi de oldu. Çukurlar büyüyüp gitmezlerdi.
Kayıtsız kalmamak işte böyledir.
Yazımın başında sözünü ettiğim bozuk yol resmiyle böylesi bir ilişkilendirme yaptım. Umarım yerinde bulunur.
Diyeceğim, sorunları kendi aramızda tartışıp durmayalım; gereğinin yapılması için ilgili görevlilere iletelim.
İyi haftalar…
Köşe Yazarı: Davut FEN
