YAZARLARLA RÖPORTAJ / HAKAN BİROL SORUYOR
KIYMETLİ YAZARLARIMIZ CEVAPLIYOR
www.hakanbirol.com
Merhaba değerli okuyucularımız. Her hafta bir yazarla röportaj köşemizde bu hafta “Nasıl Hep Beni Buluyor?” kitabıyla tanıdığımız “Lügen Sarıçiçek” var.
Merhabalar Lügen Hanım, öncelikle röportaj teklifimizi kabul ettiğiniz için teşekkür ederiz. Bize kendiniz ve ilgi alanlarınız hakkında bilgi verir misiniz?
Merhaba Hakan Bey, rica ederim. Ben de size teklifiniz için teşekkür ederim. Kendi yolculuğunda ilerleyen, kendini olabildiği kadarıyla tanımaya niyet etmiş, meraklı, eğlenmeyi, üretmeyi, eğlenerek öğrenmeyi ve paylaşmayı seven bir insanım. Tam da bu nedenle kendime ‘’Yolculuk İnsanı’’ diyorum. Mimarlık bölümü mezunuyum. Birçok farklı alanda çalıştıktan sonra 2017 yılında profesyonel koçlukla karşılaştım. Bu karşılaşma pozitif anlamda hayatımdaki dönüm noktalarından biri oldu. Eğitimi tamamladıktan sonra kendimi tanımaya başladım. Bana o kadar katkı sağlayan bir süreçti ki yolculuğuma bu yolda devam etmeye karar verdim. İnsanların kendi yolunu bulmalarını, kendi araçlarını, değerlerini keşfetmelerini önemsiyorum. Tüm bunlar için benim bildiğim en güçlü yöntem soru sormak. Profesyonel koçluk da sorular eşliğinde yapılan yol arkadaşlığı. Herkesin bireysel koçluk alma imkânının olmadığını biliyorum. Bu yüzden farklı araçlarla koçluğu yayma niyetindeyim. Bu araçlardan biri ‘’Yolculuk İnsanları’’ isimli instagram sayfam, diğerleri grup etkinlikleri/atölyeler ve ilk kitabım ‘’Nasıl Hep Beni Buluyor?’’
“Nasıl Hep Beni Buluyor?” kitabınızdan bahsedecek olursak eserinizde okuyucularımızı neler bekliyor?
‘’Nasıl Hep Beni Buluyor?’’ da okuyucuları çokça oyun bekliyor! Öncelikle, kitapta aslında kendi yolculuğumu anlattığımı söylemek isterim. Bu, Neden’den Nasıl’a doğru bir yolculuk. ‘’Neden’’ sorusuyla sadece nedenin içinde sıkışıp kalmak ve geçmişte yaşamak yerine bugünden geleceğe, çözüm odaklı, diğer alternatifleri de görmemizi sağlayan ‘’nasıl’’ sorusunu kendime sormaya başladığım zamandan bugüne kadar yolda edindiklerimi okuyucuyla paylaşıyorum. Sadece paylaşmakla kalmıyor onların da bana eşlik ederek kendi yolculuklarına çıkmasına destek oluyorum. Bunu oyunlar aracılığıyla yapıyorum. Oyunların temeli tahmin edeceğiniz gibi sorular. Soruları farklı araçlarla oyunlaştırarak sunuyorum; araçlara ‘’oyuncaklar’’ diyorum. Oyunları bireysel görüşmelere de dâhil ediyorum. Orada kişinin kendi araçlarına uygun oyunlar tasarlıyorum. Kitaba dönecek olursak, kitaptaki oyuncaklar arasında çizim/boyama/boşluk doldurma alanları, hikâye canlandırma, zihin canlandırması, bulmaca ve videolar var. Okuyucu kitapta 11 adet qr kodla karşılaşacak. Ben ve arkadaşlarım, kendi alanımızla ilgili bölümleri videolar aracılığıyla derinleştiriyoruz. Buradaki amacım okuyucunun gerçekten ona eşlik edildiğini hissetmesi. Söz gelmişken sizin aracılığınızla değerli arkadaşlarım Sinan Canan, Yasemin Dinçer, Beyti Engin, Gizem Sarıgül, Ferit Can Kiremitçi, Ömer Faruk Sorak ve İpek Sorak’a teşekkür ederim. Sinan Canan’ı Uygulamalı Nörobilim Okulu sayesinde tanıdım. Kendisi en başta hocam yani, aynı zamanda kitabın editörü. Bu anlamda çok şanslı olduğumu düşünüyorum. Tuti Kitap ailesini de anmadan olmaz. Kitabın tüm süreçlerinde bana nezaketle yardımcı oldular.
“Yolda kalmak, yolculuğun anlamını hatırlayarak yolda olmaya devam etmektir.” Çok güzel ifade etmişsiniz. Ama birçok insan işin olayın olumsuz yanına odaklanıyor. Buna çözüm önerileriniz neler?
Bazı insanlar mizaç gereği olumsuza daha fazla odaklanıyor. Yaşanan deneyimler bakış açımızı etkileyen diğer bir faktör. Ben de olumsuza odaklananlardandım malum 😊 Yine olumsuza odaklandığım zamanlar oluyor, eskiye göre çok daha az tabii. Temel fark, bugün olumluya geçiş süremin kısalması. O anlarda ‘’Diğer seçenekler var. Yalnızca şu an göremiyorum.’’ diyorum kendime. Bu arada önemli bir hatırlatma yapmak isterim. Olumluya odaklanmak olumsuzun üzerini kapatmak ya da onu görmemek değildir. Olumsuz tarafları da görerek, olumlu tarafa bakmaktır. Bu bir tercih bana göre. Tercih yapılmışsa, çalışarak diğer tarafları görmek mümkün. Tam da bu yüzden soruları ve oyunları önemsiyorum. Neokorteks dediğimiz beynimizin en son gelişmiş kısmı yüksek bilişsel işlevleri yürütür. Yüksek bilişsel işlevler arasında öz farkındalık, öz kontrol, sağlıklı karar verme, diğer alternatifleri görme gibi insanı diğer canlılardan ayıran özellikler vardır. Profesyonel koçluk, yaptığım atölyeler ve ‘’Nasıl Hep Beni Buluyor?’’ da amaç neokorteksi daha aktif hale getirmek. Alışkanlığa dönmesi için elbette bol pratik gerekiyor. Ağzımızdan çıkan kelimelerin de önemi büyük. Konuşma dilini gözlemlemek ve değiştirmek olumlu bakış açısı kazanmak adına destekleyici olacaktır.
A
lanınızda uzman birisiniz ve birikimlerinizi yazıya döküp okurlarla paylaşıyorsunuz. Yazmanın sizdeki tarifi nedir? Bize bunu biraz anlatır mısınız?
Yazmak, kendimi ifade etme şekillerimden biri ve bana göre keyif verici bir eylem. Bir de, bazen konuşmak istemediğim, derdimi veya duygularımı anlattığımda karşılığında bir şey duymak istemediğim zamanlar olur. İşte yazmak bende bu ihtiyacı da karşılıyor. Dış sesten ziyade iç sesimi duymak istediğim zamanlarda yazmak benim için büyülü bir araç!
En çok hangi tür kitapları okuyorsunuz ve hangi yazarları takip ediyorsunuz?
Uzun zamandır ağırlıklı olarak kişisel gelişim ve psikoloji kitapları okuyorum. Son birkaç yıldır bunlara çocuk kitapları eklendi. Arada sırada hayal gücümü kullanmama vesile olduğu için roman da okuyorum. Kalemini sevdiğim insanlar olsa da, özellikle takip ettiğim bir yazar yok. İlgimi çeken her kitabı alırım.
Yazmak başlı başına cesaret isteyen bir iştir. Yazmak isteyen ama nasıl yazmaya başlaması gerektiğini bilmeyenler için önerileriniz var mı?
Yazmaya cesaret işi olarak bakmadım hiç biliyor musunuz? Az önceki soruda da dediğim gibi yazmak benim kendimi ifade etme araçlarımdan biri. Yazmak isteyen ama nasıl yazmaya başlaması gerektiğini bilmeyenlere tavsiye vermek yerine birkaç soru sorabilirim: ‘’Yazmayı gerçekten ne kadar istiyorsun?’’ / ‘‘Yazmanın senin için anlamı ne?’’ / ‘’Şu an birkaç cümle yazacak olsan ne yazarsın?’’ (Yaz hadi :)) / ‘’Yazmak için atacağın ilk minik adım ne olur?’’ (Kolaylıkla atacağın bir adım belirleyip, o adımı atacağın tarihi de ekleyerek cevabını yazmanı öneririm.) Küçük bir tüyo vereyim, özellikle ilk iki soru birçok konuda aydınlatıcı özelliğe sahip. ‘’……… gerçekten ne kadar istiyorum?’’ ve ‘’…… benim için anlamı ne?’’ Bu iki soruyu kendine sorup şeffaflıkla cevap vermek yolu büyük oranda aydınlatıyor.
Ülkemizdeki okuma oranları hakkındaki görüşleriniz nelerdir? Gözlemleriniz doğrultusunda genç nesle bakış açınızı özetleyebilir misiniz?
Mayıs ayında Kocaeli Kitap Fuarı’na katıldım. Öyle kalabalıktı ki bana umut oldu diyebilirim. Genel olarak baktığımızda, malum dijital çağdayız. Dijital mecralar o kadar ön planda ki, çoğumuz oralarda bir şeyler okuyor dinliyor izliyoruz. Gençler ve her yeni gelen nesil daha çok dijitalin içine doğuyor. Bilgiye ulaşılabilirlik anlamında bu durum hoşuma gitse de kitabın yeri bambaşka. Kitap okumak bana göre bir kültür. Evde kitaplığın olması, o sayfalara dokunmak, ilgini çeken satırların altını çizmek, üzerine düşünmek, sonra tekrar o satırları okumak, okuduğunu paylaşmak, onunla ilgili sohbet etmek… Bunların biri bize ruhsal, zihinsel ve bedensel birçok şey katıyor. Gençlerle bir arada olmayı çok seviyorum, onlara güveniyorum. Burada gençlerden ziyade iş ailelerde bitiyor. Bu kültürü devam ettirmenin biz yetişkinlerle ilgili olduğunu düşünüyorum.
Değerli Lügen Hanım, bize vakit ayırdığınız için teşekkür ederiz. En kısa zamanda yeni eserlerinizi de okuyabilmek dileğiyle…
