Benim gibi, bilgi birikimi; donanımı ve yaşantısı olan birinin alışıldık, sıradan düşünceler içinde olamayacağını sanırım kabullenmekte hiç de zorlanmazsınız. Bu gazete köşesinde ele aldığım konularda döşediğim yazılarımı öteden beri okuya gelen kişiler zaten de o kanıda olacaklardır.
Kentimizle, ilgili düşünce ve beklentilerimi önceki yönetim zamanında zaman zaman belirtmişimdir. O konuda değinmediğim çeşitlilik de yok gibidir. Onlardan belli başlı olanlarının yerli yerinde eleştiriler olarak görülerek gereğinin yapılmış olduğunun da ayırdındayım. Yazdıklarımın yanında bir söyleşi ortamında sesli olarak da dile getirdiklerim vardır. Hep de olmuştur; o tutumumu zaten hiç terk etmedim.
Arada bir söz konusu ediyorum; bu kez yine edeyim de konunun uzağında olan birisi olmadığım anlaşılsın; ben, Anadolu Üniversitesi A.Ö.F. İki Yıllık Mahalli İdareler Yönetimi çıkışlı biriyim. Sendikacı, kooperatifçi, dernekçi bir toplumsal hareket ve eylem adamlığı niteliğimi baştacı etmiş birisiyimdir. Sanırım he de öyle kalacağım. O yöndeki bilgi birikimim, donanımımla ülke ve dünya gidişatına ilişkin öngörülerimi, saptamalarımı siz okurlarımla paylaşmayı yeğlemekteyim. Üç basılmış kitabım da var. Birisinin de yirmi yıldır basımını öteleyip durmaktayım. Bir yenisini de gün gün yazmaktayım. Daha ne olsun!
Yukarıda başlığa taşıdığım düşüncemi bu dönemden önceki, geçmişi bizimkiyle özdeşleşen belediye yetkililerinden birine de açmış, hiç de olumsuz tepki almamıştım. O yetkili kişi konuyu ele alıp gündemimize alırız, türünden bir yaklaşım sergilemişti. Ben de, düşüncemin yaşama geçirilir cinsten olabileceği kanısıyla o hayalimi daha bir ileri aşamaya götürmek heyanı duymaya başlamıştım. Ne var ki, onca dert, sıkıntı varken de öylesi bir anıt/heykel/kültürel görselin hemen kabul görmesi kuşkuludur; hatta o konuda umulmadık tepki gelmesi olasılığı bile vardır. Gerçi tepe yönetiminin karar altına aldığı o yöndeki çalışmalar halk nezdinde pek tepkiyle karşılanmaz; demekki öyle uygun görülmüş, denilir geçilir; hedef tahtasına da oturtulmaz.
Kentimizle ilgili hayal ettiklerimden bazılarını, eşimin yokluğunda, ilk kez adım attığım Kent Konseyi Toplantısı’nda azıcık açık ediverdim. O konulara daha sonra yine dönerim. Benim bu yazı konum başka…
Hepiniz de görmüşsünüzdür; güzel Kordon’umuzun bir yerinde, ülkemizin önde gelen toplumsal sorunlarından; kadın canına kastedilmesinin uç örneklerinden birinin yansıması olan Mersin’li kızımız Özgecan Aslan anısına dikilmiş anıtsal heykel bulunmaktadır. İyi, hoş… Üstelik o heykel tasarımı brozdan yapılmıştır; bayağı bir pahalı bir iştir. Özgecan Aslan‘ın Fethiye’mizle bir ilişiği de yoktur. O örneği göz önünde bulundurarak, ben de diyorum ki, kentimizin göz önü olan bir yeri seçilip oraya, Terzi Fikri(Sönmez) büstünün/heykelinin de olduğu bir park köşesi niye yapılamasın?
Anılan kişinin ülkemiz açısından önemi şuradadır: Terzi Fikri, Ordu ilimizin Fatsa ilçesine 1980 öncesi Belediye Başkanı seçildiğinde, öncü bir hizmet anlayışı getirmiştir. Halkın düşünce ve hareket katılımını hiç olmadığı kadar sağlayarak, çözümsüzlüğüne alışılmış sorunların üstesinden gelmeyi yeğlemiş biri olmuş, çarpıcı örnekler ortaya koymuştur. Kısa zamanda da, o devrimci uygulamaları nedeniyle, merkezi yönetimi yıllardır elinde tutan Süleyman Demirel gibi gedikli sağcı yürütmenin yoğun kaygı-korku ilgisine takılmış, sonrasında da, ona bu dar edilmiştir(*)! O nedenledir ki, ülkemiz belediyeciliğinde Terzi Fikri adının ve etkisinin unutulmaması gerektiği kanısındayım. Düşüncemin özü, içeriği bu kadar net ve açıktır. Gerisi Belediye Başkanımız Alim Karaca ve ileri gelen partililerimiz ile meclis üyelerimize düşer.
* * *
Bu hafta içinde kargodan çıkıp gelen kitaplarım;
Devrime Doğru/Vlamidir İlyiç Lenin,
Dünya Düzeni/Henry Kissinger,
Küçük Ülkenin Büyük Hayalcileri/Avı Jorsch,
Troçki I/Tony Clif(Onu bir dost büyüğümüz için getirttim. Okuyacağını umuyorum).
İyi haftalar…
_______________
(*) Geçen haftaki Prof. Mümtaz Soysal’a ilişkin yazımda da bu boyuta değinivermiştim.























