BİZDEN SONRA EŞYALARIMIZ – Ebru Oğuzhan Yeter
Biz sustuktan sonra başlıyor eşyaların o bitmek bilmeyen, o en masum nöbeti. Her biri odanın bir köşesinde, kırık dökük anılarla saklıyor seninle yaşadığı o küçük cenneti.
En son duvardaki saat anlıyor artık dönmeyeceğini. Daktilo, yarım kalan cümleleri kimseye emanet etmiyor. Kalem, ucunda kurumuş mürekkebiyle yazamadığın o son satırı bekliyor. Çerçeveler, içindeki gülen yüzleri kimselere vermemek için duvara daha bir sıkı tutunuyor. Albümler bir bir dağılıyor. Ayna, artık sadece derin bir boşluğa bakıyor. Gözlük, senin baktığın dünyayı camlarının ardında sessizce saklıyor. Eski radyo ise en sevdiğin türküyle içli içli ağlıyor ve arkası yarınların da seninle birlikte gittiğini biliyor.

Kapının girişinde boynu bükük duran o ayakkabılar, bir daha adım atılmayacağını kabullenemiyor. Sandalyenin üzerine öylesine bırakılmış hırkan, hâlâ senin kokunu kaybetmemek için direniyor. Yatağın başucundaki kitap, arasına koyduğun yaprakla sayfada sararıp kalıyor. Okuduğun tüm kitaplar telaşlı, aralarından küçük notlar, fotoğraflar, pullar unutulan zamanlar düşüyor.
Masanın üzerindeki o en sevdiğin kahve fincanı, telvesine sinmiş son falın yasını tutuyor.
Sonra evin her köşesi yavaş yavaş yabancılaşıyor. Çekmeceler açılıyor, dolaplar boşalıyor. Bir ömür biriktirdiklerin, kullanmaya kıyamadıkların sessizce pay ediliyor. Saat başka bir duvara asılıyor, gözlük karanlık bir çekmecenin dibine atılıyor. Çerçeveler içindeki fotoğraflardan koparılıyor. Radyo, hiç bilmediği yabancı bir evin köşesinde yeniden susuyor. Her biri anılarını içine gömüp bir yana savruluyor.
İnsan öldüğünde en çok eşyalar kimsesiz kalıyor. Çünkü onlar gitmeyi bilmiyor, terk etmeyi hiç beceremiyor. İtilip kakılıyor, ya bir eskici arabasına yükleniyor ya da bir çöp kenarına bırakılıyor. Şimdilerde öyle çok ki bit pazarları, hatıralar öyle kolay satılabiliyor ki… Tezgâhlara dizilmiş her bir eşya, yeni bir çift gözün içine bakarken tir tir titriyor. Hani onu ilk alan, ilk kullanan eller? Hani bir bebeğin ilk adım pabucu? Hani en
mutlu anında çekilmiş o sararmış fotoğraf? Hani içmeye kıyamadığın fincanın, kolundan çıkarmadığın saatin?
Yaşarken keyifle aldığımız, kokladığımız, özenle sakladığımız ne varsa bir anda sahipsiz kalıyor. Beklemekten başka hiçbir şey öğrenmiyor eşyalar. Bir ömrün sesini, kokusunu, dokunuşunu içlerinde taşıyorlar, seninle var oluyorlar, sonra yavaş yavaş başka hayatların içine karışıyorlar.
Dünyanın bütün mülkü odalarda kalıyor da insan sığamıyor çekip gittiği o derin boşluğa. Gidenler mi ölüyor, kalanlar mı belli değil.
Geride sadece yaşatanlar var ise anılar ve bir de sahibini kaybettikten sonra kendisi de yersiz yurtsuz kalan eşyaların o ağır sessizliği kalıyor.





















