SINIF TEMELLİ SİYASET(!) SOMUT VERİLERE DAYANIR
Eski bir meslektaşımın okumam için verdiği kitabı küçük puntolu yazıları nedeniyle azar azar ilerleyerek götürmekteyim. Kitabın içeriği şimdiye kadarki sergilediğim tavılarımla çeliştiği için özellikle okumam istendiğini sanırım siz de anlamışsınızdır. Yoksa kendileriyle aynı görüş ve düşüncede olsaydık zaten öylesi bir iletişime de geçmeyecektik; bir kere orası kesin.
Kitabın başat savını vermesem olmayacak; “TÜRKİYE’DE SAĞ SOL.. SOL DA SAĞDIR. TÜRKİYE’NİN “SOLCU”LARI GERİCİDİR. TÜRKİYE’NİN İLERİCİLERİ “SAĞ” CENAHTA YER ALAN GENİŞ İSLAMCI HALK KESİMLERİDİR(*).” diye bir açılımla topa(!) girilince de öncelikle bir merak uyandırma, ilgi çekme adına hareket edildiği anlaşılıyordu.
Kitabın içeriğinde, vardığım bir yerde, benim de benzer düşüncede olduğum nokta üzerinde durularak bayağı bir açılıma gidilmiş. Yazar, Cumhuriyetimizin kuruluşundan bu yana TBMM’nde temsil edilme ve yönetime gelebilme çabasında sınıf odaklı olunmadığını belirtmektedir. Çekişmenin bir yanı, din elden gidiyor, bir yanı da, şerirat getirmeye kalkışacaklar, denilerek halktan oyları için destek umulduğuna işaret edilmektedir.
O açılım önemli. Ben de bu yazımda o boyuta yerimin el verdiği ölçüde değinmek istiyorum. Adına Cumhuriyet denilen yönetim biçimlerinde yapıla gelen seçimlerde, başlıca iki temel dava sahipleri, çekişme içinde olurlar. Bu çekişme içine giren örgüt yapılarından biri hep de olduğu gibi varsıllar ve onların çanak yalayıcılarıdır(!) Bir diğeri de onların bütünüyle karşıtı sayılacak halk kesimleridir.
Bu iki temel dava güdücüleri her ne kadar zaman zaman güncelliği öne çıkarılmış olayları da kendileri için büyük tartışma konusu yapsalar da temeldeki özü gözden hiç ırak tutamazlar.
Bu bir biriyle çelişen temel dava sahiplerinin dışında da onlar kadar büyüklüğe erişemeyen, mezhep, ulus, günümüzde öne çıkan çevre duyarlığı asıl alan, ülkeler arası oluşan birlik v.b. gibi konulara yandaş, paydaş ya da karşıt olmayı amaçlayan örgütsel bağlar çekişme içinde yerlerini almışlardır.
Ülke halklarının nüfus büyüklükleri, sayılı birkaç örgütsel yapının, yönetimi ele geçirme çabaları için uğraş vereceklere yetmez. Daha çok kişi bu çekişmede yer almaya koyulduğunda da örgütsel çeşitliliğin giderek artacağı da çok açıktır. Bu gidişata şaşmamak da gerekir. Ülke halkı içinden o işlere kafa yorup emek verecek ilgili kişiler sınırlandırılamaz. Doğru olan da o dur.
Ne var ki, temel çekişme konusu yine de çok belirgin olarak ortadadır; bütün o çekişmelerin başlıca nedeni adına “sınıf” denilen başat iki kitle yapısında düğümlenir. Ülke yönetiminde kimlerin olacağı halkın hakemliğine ister istemez bırakılınca sonuçlarına da katlanılır. Ülke varlıklarının sahipliği temel değer olarak çok büyük önemdedir. Üzerine titrenir durulur. Öyle de olsa etkin emekçi sınıf işin ucunu bırakıvermez.
Çekişme temelinde işte asıl kızılca kıyametin koptuğu boyut dün de bugün de o sınıfsal baskın gelebilme aşamasıdır. Ülkelerin varsıl, zengin, mal mülk sahibi kişileri baskın toplum katmanı olarak bir sınıfı temsil ede gelmişlerdir. Bütün o varsıl olanaklardan yoksun, emeği ile geçinmek zorunda kalan halk yığınları da karşıt sınıfı oluştururlar; artık adına çalışan mağdur kesim mi dersiniz; emekçi sömürülen kesim mi dersiniz; o adlandırma sonucu değiştirmeyecektir.
Cumhuriyet öncesi ve sonrası da ülke halkımızın Batılı türde sınıfsal katmanlar oluşmadığı ilgili kesimlerce dillendirile gelmiştir. O yüzden de beklenilen sınıfsal çekişmenin yerine, yukarıda sözünü ettiğim kitapta da değinildiği gibi gidişat belirlemeyi amaç edinmiş örgütsel yapıların asıl dava güdücüleri o temel çekişme boyuttan uzaklaşarak din eksenli bir çekişme yapmayı yeğlemiş olduklarına söz getirilmektedir. Bu değinme de benim de öteden beri eksikliğini açıkça gördüğüm sınıf temelli dava çekişmesinin yapılmamış olmasına açıkça göndermede bulunulmaktadır. Daha açık bir dille belirtecek olursak yapıla gelen çekişme ve tartışma içeriklerinde din, iman, mezhep, şeriat; ulusalcılık, kafatasçılık(!) göndermeleri başını alıp gittiğinden, sınıf temelli çekişme hemen hiç yapılmayışı dile getirilmiş ki, benim de bu yöndeki düşüncem aynıdır.
Yazarın, diğer ele aldığı irdelemeleri elbet tartışılır. Zaten de düşüncelerini ilk yayımlattığında olabileceği kadar tepkiyi üzerine çekmiş. Akademik kişiliği bir zaman kabul görmemiş; prof.luğu epey bir sonra verilmiş.
Metin içine yerleştirdiğim Zonguldak Maden İşçileri’nin 1991 yılında ülkemizde gerçekleştirdikleri en büyük kitlesel eylemine ilişkin çarpıcı resimlerden de anlaşılacağı üzere,
temel sorunumuz inanç; mezhep, hac, umre, cami üstüne cami yapımı ve imam hatip okulları sayısını hiç olmadığı kadar artırmak odaklı değil; ulusalcı, ırkçı; kafatasçı(!) odaklı hiç değil; oldum olası “sınıf(!)” odaklı; daha da açık bir değişle geçim(!!!) odaklıdır.
İyi haftalar…
________________
(*) BATILILAŞMA / DÜZENİN YABANCILAŞMASI/ İdris Küçükömer/Profil Yayınları/256 Sayfa/Cağaloğlu-İstanbul
Not: Metin içine resimleri yerleştirlen işçi eylemleri sonucu, zamanın başbakanı, verdikleri ücret zamları için halkın iyi anladığı dilden konuşma gereği duyarak, “Ele geçen, cebe giren…Net…” gibi açıklamalar yapmak zorunda kalmıştır.
davut
