PEYGAMBERİMİZİN HAYATINA KISA BİR BAKIŞ
Kutlu Doğum Haftası nedeniyle Peygamber Efendimizin hayatı ile ilgili bilgileri kısaca hatırlamak istersek;
Doğumundan vefatına kadar hayatı tarihi vesikalara dayanılarak, hemen hemen bütün ayrıntılarıyla bilenen Peygamber Efendimiz (aleyhissalatü vesselam), Arabistan yarımadasının Mekke şehrinde Miladi 571 tarihinde dünyamızı şereflendirmiştir.
Bölgenin saygın kabilelerinden Kureyş içinde köklü bir aile olan Haşimoğullarına mensuptur. Babası, Kureyş’in ileri gelenlerinden Abdulmuttalib’in oğlu Abdullah, annesi Zühre kabilesinden Vehb’in kızı Amine’dir. Daha doğmadan babasını kaybeden Muhammed (aleyhissalatü vesselam), iki yıl dedesinin himayesinde kaldı. Bir müddet sonra onu da kaybedince amcası Ebu Talib’in yanına verildi.
Çocukluk yıllarını Mekke civarında geçirdi. On iki yaşlarında amcası Ebu Talib’in ticaret kervanıyla Suriye’ye yolculuk yaptı. Yirmi yaşından sonra Mekke’nin zengin tüccarlarından biri olan Huveylid’in kızı Hatice’nin ticaret kervanını yönetmek üzere ikinci defa Suriye’ye gitti. Yirmi beş yaşında Hatice ile evlendi. Kırk yaşlarında daha önce hissetmediği bazı ruhi tecrübeler yaşamaya başladı. Mekke’deki Nur dağının tepesinde bulunan Hira mağarasında inzivaya çekildi. Daha önceleri hiç yapmadığı bu inzivayı adet haline getirdi. İnzivada bulunduğu günlerin birinde insan suretinde bir melek ona doğru geldi ve ona “ Oku “ dedi. Peygamber Efendimiz (s.a.v) “ Ben okumasını bilen birisi değilim “ deyince melek onu kuvvetle sıkarak ikinci kez “ Oku “ dedi. Üçüncü defa da aynı olay vuku bulunca melek şu ilahi hitabı duyurdu:
“ Yaratan Rabbinin adıyla oku! (O Rabbin ki), insanı bir yapışkan hücreden yaratmıştır. Oku ve (de şunu bilmiş ol ki), insana bilmediklerini bildiren, kalemle (yazmayı) öğreten Rabbin, kerem (büyük bir ihsan ve lütuf ) sahibidir.” (Alak suresi 1-5)
Peygamberlikle görevlendirilen Peygamber Efendimiz (aleyhissalatü vesselam), Allah’tan aldığı vahyi zaman kaybetmeden insanlara tebliğ etmeye başladı, onları tevhide çağırdı. Yapmış olduğu davet esnasında arkadaşlarıyla birlikte tahammül edilmesi zor acı ve sıkıntılara maruz bırakıldı. Bunun üzerine peygamberliğinin on üçüncü yılında Medine’ye hicret etti. Burada birbiri ardınca meydana gelen çetin muharebelere ve engellemelere rağmen Peygamber Efendimiz risalet görevini başarıyla tamamladı.
Miladi 632 yılında, sonunda her fani gibi o da, insanlara, arkasında Allah’ın kelamını ve kendi sünnetini vasiyet ederek Rabbine yürüdü.
Allah’ın Selam’ı, Rahmeti, Mağfireti ve bereketi üzerinize olsun…
MEDİNE’NİN GÜLÜ
Andım yine Sen’i her şey yâdımdan silindi,
Hayalin gönlümün tepelerinde gezindi;
Bu bir serap olsa da hafakanlarım dindi…
Andım yine Sen’i her şey yâdımdan silindi.
Keşke her an aşkınla oturup aşkınla kalksam,
Ruhlar gibi yükselip de ufkunda dolaşsam;
Bir yolunu bulup gönlünden içeri aksam…
Keşke her an aşkınla oturup aşkınla kalksam.
Anladım vaslına ermek için artık çok geç,
Hicranla yanan gönlüm durmadan inleyecek;
İnleyip en taze hislerle hep bekleyecek…
Anladım vaslına ermek için artık çok geç…
Kalbim bir güvercin kalbi gibi titrerken adından,
Ne olur Sana ulaşmam için kanadından;
Bana bir tüy ver pervaz edeyim hep ardından…
Kalbim bir güvercin kalbi gibi titrerken adından.
Ey kupkuru çölleri cennete çeviren gül;
Gel o bayıltan renklerinle gönlüme dökül!
Vaktidir ağlayan gözlerimin içine gül!.
Ey kupkuru çölleri cennete çeviren gül!
Mecnûn gibi arkanda koşan kulun olayım,
Bir kor saç içime ocaklar gibi yanayım;
Sensiz geçen bu acı rüyadan kurtulayım…
Mecnûn gibi arkanda koşan kulun olayım…
Aklım uzakta kaldığı günleri saymakta,
Ruhuma sisli-dumanlı bir kasvet yaymakta;
Göster çehreni ki güneş gurûba kaymakta…
Aklım uzakta kaldığı günleri saymakta…
Son demde hiç olmazsa gurûbum tulû olsun,
Gönlüm ufkunun en taze renkleriyle dolsun;
Her yanda tamburlar çalınsın; neyler duyulsun…
Ne olur hiç olmazsa gurûbum tulû olsun..!
