Eşini yakın zamanda kaybetmiş bir arkadaşımız, eşinin yokluğna alışamamaktan yakınıyor: ” Gece evde duvarlara bakıyorum. Çok zor arkadaş,” diyor. Ben de, “kendisini çok iyi anladığımı,” dile getirerek, “bir an önce o sorununu çözmesini,” salık veriyorum. Arkasından da ,”dünyanın tüm dertleri yanınızda bir eşiniz varsa çekilebilir,” diye ekliyorum. “Yoksa dertler daha da katlanır; çekilmez olurlar,” diyerek de sözümü sürdürüyorum. Bu sözlerim üzerine, arkadaşımız, konuya azıcık daha kafa yoracakmış gibi bir gibi tavır sergiliyor.
Değindiğimiz konu içeriği derin, konuşuyor da konuşuyoruz…
İşin aslı, bu konuya bir duyarlılığıma değinebilmek için böylesi bir giriş yapıyorum.
Efendim, bizim o çok sözünü edip durduğum Yaylamızdaki yakın çevremizde yer alan hayvanlar var ve biz onlarla dinigün karşılaşıp duruyoruz. Nasıl yaşatıldıklarının da yakın tanıklarız. Ben, o gözlemlediklerimizden kendi adıma için için üzüntü de duymaktayım.
Şöyle ki, bir arazi komşumuzun eşeği var. Tek başına. Yörede de tek. Öylesi bir yaşama mahkûm ediş biz insanoğlunun düşüncesizliği. Öyle olmamalı. Yazık!
Bizim yakınımızdaki kişilerin iki keçisi vardı. Biri satılıp gidince diğeri yapayalnız kalakaldı. Biz de üzüldük. Sonrasında da o satıldı gitti. Bir inek ve düvesi de var. Düvesi doğduğu o soğuk aylar boyunca altı ay kadar damdan hiç çıkartılmadı. Kabul edilir gibi ceğil. Bizim yaşımızdaki hastalıklarla boğuşan sahipleri onları hep bağlı tutuyorlar. Anlayacağınız; gece boyunca bağlılar; güzdüz de bayağı bir genişçe sayılacak çitle çevrili çayırda yere çakılı demir kazığa bağlılar. Çevrede bulunan hemcinsleri hiç olmazsa kapatıldıkları birkaç dönümlük çayırlıkta kendi hallerine bırakılıyorlar. O sınırlı çayırlıkta su kapları var. Çayırlık ise kendi isteklerine bırakılıyor; öylece yayılabiliyorlar.
O bizim sözkonusu inek ise yaşına gelen düvesinden sonra yeniden yavrulaması istendiğinden yapay olarak döllenmiş. Şimdilerde gebeliği bayağı bir ilerlemiş bulunuyor.
Geçen seneki danası satılıp götürüldüğünde onun ortalıkta bir başına kalıvermiş hali de üzüntü vericiydi.
Şimdilerde de sürekli bağlı tutulmamalarına kafam takılıyordu.
Halbuki geçen sene başlarındaki ipe bir kütük bağlanarak yayılması sağlanıyordu. Bu sene ise onun gücü ve arada bir de olsa ekili alanlara girivermesi karşısında o tutum da terk edilmişti.
Onunla her karşılaşmamızda benden bir medet umduğunu zannına kapılıyorum.
Sonunda da sahiplerine bir dokundurmada bulundum: Bir arkadaşımla çit çalışması içn oraya gittiğimizde, “bu hayvan gece bağlı, gündüz bağlı,” deyip ona sevecen sevecen baktım. O bağlı tutuluşuna bir çözüm getirilmesini ister gibi bir tutum sergiledim.
O demem de etkili oldu; sahipleri, ineğin eskisi bir kütüğe bağlı olarak gezinebilmesini sağlar oldular. Ben de için için kendi serzeniş hareketim nedeniyle sevindim, mutlu oldum.
Yalnız o hareketim yok: ovada rastladığım o iri çoban köpeklerinden de çekinmeyip iletişim kuruyorum. Onlara yaklaşıp bir zaman sevip okşuyorum.
Birinde de içinden geçtiğimiz köy merkezide kurulan Pazar Yeri yakınında bir iri köpek görüvermiştim. Çoğu kişi onu görünce dev gibi oluşundan korkup kesin uzak durmayı yeğleyecektir. Ben ise onun da ilgisini çekip bir zaman ona konuşuverdim, ses ettim. Ona dokunup sevdim okşadım. Beni onunla görenlerin de hayret edip şaşkınlık yaşadıklarını başımı geriye doğru çevirince görüverdim. O korkunç, dev gibi köpek, havlayarak, yanımdan hışımla geçip gitmiş, ileride bir şeylere kafasını takmıştı. Ben de, o, dönüp geri geldiğinde kendisine sevecenlikle seslenip bana doğru gelmesini sağlamıştım. Onlarla iletişim kurabilmeyi biliyordum.
Geçenlerde de Yayla dönüşümüzde yolun orta yerinde ona yeniden rast gelmiştik. Yanımda eşim de vardı. Aracımızı durdurdum. Ona camı açarak seslendim. Eşimin uyarılarına kulak asmayıp ona ilgi gösterdim. O da kalktığı yerden eşimin de seslenmeleriyle birlikte yolun öte kıyısına çekildi. Bakışlarında ilgimizden hoşnutluk duyduğu okunuyordu.
Ne yapayım; kayıtsızlık bana göre değil. İlle de ilgi göstereceğim işte! Sizleri bilemem; bu benim tutumum. Neylersiniz, “can bedenden çıkmayınca huy da çıkmıyor”…
İyi haftalar…
Köşe Yazısı: Davut Fen






















