Bildik, tanıdık kişilerle söyleşi ortamı gereği konuşup tartışıyoruz. Aynı davanın yandaşı olduklarımızla bütünüyle anlaşamayıp dururken, karşıt kesimden olanlarla da ister istemez bodoslama işin içine giriverdiğimiz oluyor. Oluyor da o konuda ortak bir noktada anlaşamacağımızı da baştan biliyoruz. Yaptığımız, her iki karşıt kesim olarak nelere önem verdiğimiz, ne kadar hassasiyet gösterdiğimiz.
Canımızın sıkkın olduğunu yeniden belirtmeme sanırım gerek yoktur.
Gelinen aşamada yaptığımız tartışmalarımızın temel noktası, yazımın başlığında da adını koyduğum gibi, meşruluk.
Bizler, hemen her alanda yapılan yanlışlardan, yalpalamalardan sonra bile değil, bunların işe attığında ortaya çıkacak çağdaşlıktan uzak eylemlerin göstergesinin bizleri hiç hoşnut etmeyip geniş halk kesimlerini de hayal kırıklığına uğratacağını şaşmaz bir biçimde öngördüğümüz gibi, gelinen aşamada ise artık “Devletin Çivisi Çıktı” diyenlerdeniz. Bunu yeni de söylemiyoruz. O yüzden de bu yönetim döneminde ortaya konulan ne varsa onay vermediğimiz gibi güven de duymuyoruz. Üstelik bu yalnuzca bizim düşüncemiz de değil; geniş halk kesimlerinin ortak kanaatidir.
Öyle olmakla birlikte bir onarım süreci dönemi gereksinimi olduğunu dile getirdiğimizde karşıtlarımızın rengi de hemen değişiveriyor.
Yönetimin, dilinin ve söylemlerinin önceki dönemleri mumla arattığı şu günümüzde, yüksek perdeden yapılan bıçkın sokak dilinin, zaten hepimizi germekte olduğuna hiç kuşku yok.
Bazılarımız ise geçmişte onca sorumluluk alıp şimdiki gidişata da arka çıkmak zorunda kalınca, bizim yapa geldiğimiz derinlikli eleştiriler karşısında, “devri sabık” bir sonuçla yüzleşeceğimiz günlerden söz ettiğimizde, o verdikleri destek nedeniyle paylarına düşecek utançtan da kaçınabilme arayışlarına girdiklerini görüyoruz. Anlayacağınız, hem baskın gidişattan yana olmayı yeğliyorlar, hem de o baskın gidişatın terse dönmesi olasılığına karşı da savunma reflekslerini eksik etmememeğe bakıyorlar. Bu kişiler, öyle hiç de bilgisiz, donanımsız da değiller. Ne var ki, çıkarları doğrultusunda hareket etmeleri gerektiğinden bu “devri sabık” boyutunun kendilerini de bir biçimde etkileme olasılığına karşı da savunma kılıfı uydurma çabasına kalkışıyorlar. İşte o zaman bu gelinen aşamayı bir kıyıya bıraktırma eğilimine girmeyi bir kaçış yolu olarak görüyorlar. İşin tartışma boyutunu çok daha gerilere çekmek gibi bir tuhaf savunmaya yöneliyorlar.
“12 Eylül 1980 Askeri Yönetimi” sanki en çok sol kesime zarar vermemiş gibi bir algıya başvurmaya yönelmeleri kabül edilemez bir gerçek iken, ille de oralardan bugünlere gelmeyi yeğliyorlar. Tartışmada işi oralara çekmek demek, günümüz meşruiyet tartışmalarından kaçınmak, o sonuçlara ortak olmamak istencinden gelmektedir. Bizler bunun pekaâlâ bilincinde ve ayırdındayız. Tartışmayı ne kadar sulandırmaya çalışsalar da verdikleri onca destek sonucu, ülke halkının yaşadığı hayal kırıklığına, uğradığı geridönüşü olamayan acı kayıplarına bir biçimde çanak tuttukları, bizler için, onların yadsınamaz apaçık ülke gerçeğidir. Bu utançla da eninde sonunda yüzleşeceklerdir! Ülke gidişatı, olağan koşullara döndürüldüğünde(!) geçmişin kötü gidişatında sorumluluğu olanlanların, sütten çıkmış birer ak kaşık olamayacaklarını(!), geçmişin sıkıntılarını yaşayıp direniş gösterebilmiş olanlar iyi bileceklerdir.
Kadınlarınız, kızlarınız o utançla belki de daha bir kapanmayı yeğleyeceklerdir. Ya o sakal bırakma yarışına girmiş, mollavarî tavırlar sergilemeyi bir matah sayanlarınız artık ne yaparlar, ne ederler acaba?
Öbür dünyanın özel kalem müdürlüğüne(!) soyunmuş olanları da, elbette çok merak edeceğiz; hangi kılığa gireceklerini hep izleyecek, gözlerimizi üzerlerinden ayırmayacağız.
Barışçıl olmak her ne kadar erdemden sayılsa da, yapılanı, edileni unutmamak da içgüdüsel doğal bir duygudur…
Bir gün, sağ duyu, dediğimiz o hissin, duygunun hepimize egemen olması dileği ile
iyi haftalar…
