TOPLUMSAL DUYARLILIĞIMIZ ÖYLE OLUNCA !
Geçen hafta yaylacılığımızın bu seneye ilişkin ilk toplu birlikteliğini gerçekleştirdik; hoş da oldu. Geçen sene bizi yaylada yerimizde görmeye gelip konuğumuz olmuş, arkadaş, bildik, tanıdık, konu komşu ve dostlarımızın sayısı yetmişlerin üzerindeydi. Bu sene ilk kez gelenlerden sonra o sayı da çok gerilerde kalacak. Bizler bundan çok hoşnut kalıyoruz.
Bu seneki o ilk toplu bir araya gelişimizde yaptığımız kahvaltı sonrası yaylamızın coğrafi güzelliklerinin biraz daha anlaşılması için yürüyüş yapmayı da önerdim. Öylesi de hoş olacaktı. Ne var ki emekli ve yaşlı kuşaktan olan konuklarımızdan o önerime katılımcı çıkmadı. Eski bir başkan olan konuğumuzla biz ikimiz yürüyüşçü olduk. Bayanların katılımını da sağlayabilseydim, kısa bir yol seçecektim. İki erkek olarak yola koyulunca yolu uzattık. Çal Dağı’nı karşımıza alarak genişçe bir daire çizelim dedim.
İşte o yürüyüşümüz sırasında gördüm ki, yürümekte olduğumuz yolun yarısında büyük bir toprak kayması olmuş. O yeni açıldığı söylenen ormana ilişkin yolun dik bir yerinde yukarıdan kayalar yerlerinden oynayarak yolu geçişe kapatmışlardı. Toprak, kaya kayması da yeni değildi. Gördüklerime kayıtsız kalmak istemedim.
Geçen sene, o bulunduğumuz Gedre’nin Sarayiçi çayırlığının hemen bitişiğinde, bizim de edindiğimiz çayırlığın bitişinde Nif muhtarlığının geleneksel hale getirip Fethiye Belediye’mizin de sahiplendiği “Kiraz Şeniği”nin güzdüz bölümü şenliklerinin yapıldığı günden bu yana oraya getirilmiş iki çöp konteynırından birini ilgililerden isteyerek alıkoymuştuk. Bizim işimize yaradığı gibi eski Çal İlkokulu bahçesine de gelip gidenler olduğundan bayağı bir işlevsel. O asfalt yol boyunca gördüğüm çöpleri de hiç yerinmeden toplayıp o konteynıra atıyorum.
O tek köprümüzden aşağıda komşumuz çayır biçiyormuş. Yanına uğrayıp biraz çene çalayım istedim. Benden uzaktaydı. O yanıma gelinceye kadar ortalığın berbatlığını kendime sorun edinip işe el attım. Çünkü o tek köprü altından akıp gelen dere ve sel suları bulunduğum yerdeki bir arazi sahibinin beton duvar çekmesi sonucu akışa ket vurulmuş. Sel suları da oraya plastik türden ne varsa getirip bırakmış. Bakınırken elime naylondan örülme bir çuval geçti. Onu orada bulduklarımla doldurdum ki, içine metrelerce katlanmış atık plastik boruyu da sokmuştum. Elimde ağır bir demir küskü vardı. Onunla birlikte, çayır biçen komşumla az çene çaldıktan sonra yeniden yola çıktım. Ortalığı baya atıklardan temizlemiştim. Sırtıma aldığım atık dolu çuvalı getirip bize yakın yerdeki çöp konteynırına attım. Sanırım iyi de yaptım. O işi yaptığıma da yöreden iki kişi tanıklık etti.! Az konuşup çene çaldığım uzak komşumuz, İsmail,”Allah razı olsun.” diyerek tavrıma kayıtsız kalmadı.
Aşağıya, Fethiye’ye gelince de boş durmadım; o gördüğüm bize yakın olan orman yolundaki toprak, kaya kaymasını Alo 177’ye bildirerek kayda geçirttim. Sonrasında kayda geçirilen o görüşmemden telefonum arandı; bana dönüldü. Yöreye bakan Orman Koruma Görevlisi Bilal, kesin olarak yeri sordu. Gerekli açıklamayı yaptım. Umuyorum gereken yapılacaktır.
Yazıma başlarken bir başka duyarlılıktan da söz edecektim. Bir sıralama yapmadım ama gidişat böyle gelişti. Şimdi onu da buraya özellikle alacağım ki, yazımın başlığı ile iyice örtüşsün.
Biz konuklarımıza ev sahipliği yapmak için erken yaylaya gitmiştik. Kendimiz de oraları hemen özlemeye başlıyoruz. Yaylaya vardığımızda bizim kaldığımız konuta ulaşmak için asfalt yoldan sapıldığında bir demir kapımız var. Onu açarak aracımızı sokuyoruz. İşte yine öylesi bir konumda eşim kapıyı açmak için aracımızdan inerken ortalıkta bir gürültü vardı ki o kadar olur. İlk başta ne olduğunu anlayamamıştık. Kendi aracımızda bir şeyler oldu sandık. Sonra anladık ki, o dehşet gürültü başımızın üstündeki muhtarlığın sesli duyuru aygıtından geliyordu. Aygıt açık bırakılmıştı. Konutumuza varır varmaz onun susturulması için öteye beriye telefon ettim. Sonuçta o gürültüyü kısa zamanda kestirtmiştim. Ev sahibimizden öğrendim ki meğerse o gürültü bizim oraya vardığımız akşam saatinde değil, öğleden beri sürmekteymiş. Şu olaya bakar mısınız! Gürültüyü duymamak için kapı pencere kapatılır da kestirtmek için harekete geçilmez mi? Üstelik herkesin yanında telefon gibi bir iletişim aygıtı var…
Bu örnekleri şunun için veriyorum: Halkımızın konuya duyarlılığı bu kadar olunca çağdaş tepkimemiz de koca bir sessizlik oluyor! Çağdaşlıktan uzak kalıyoruz. Benzer kayıtsızlıklarımızın, umarsızlıklarımızın asıl yansımasını yakın zamanda yapılacak baskın genel seçimlerde göreceğiz! Bu gidişatla o konudaki kaygılarımız da hiç yersiz değildir. Çünkü duyarsızlıklarımızın çapı çok geniş. Gelenekçi, takım tutar gibi baskın gelen toplumsal içerikli örgüt yandaşlığımız, bağımlılıklarımız, ilişkilerimiz var. Çağdaş kişi, çağdaş toplum olabilme kolay edinilen bir olgu değil.
Yine de umutlu olmak istiyoruz.
İyi haftalar…
