TEMEL KONUMUZ GÜNCELLİĞİ…
Ülke yönetim gidişatı konusunda duyarlı olup kendiniz de o konuda başka düşünceye sahip olunca, yakın çevrenizde, nelerin konuşulduğuna, tartışıldığına, kulak vermeden edemiyorsunuz. Daha doğrusu, yakınlarınızda yapılan konuşma içeriklerine ilgisiz, duyarsız kalamıyorsunuz.
Hele bir de, çevrenizdekilerin, gazetelerin ciddi haber ve yorumları yerine, bulmacalarına odaklanmaya yönelmelerine bozum olup dururken, yapılan konuşmaların da incir çkirdeğini doldurmayacak türden olduklarına kanaet getirdiğinizde, sizin için zaten bir hoşnutsuzluk ortamı daha da artıp gidiyor. O yüzden de, size, tepki olarak yalnızca dudak büküp geçme tavrı kalıyor.
Özellikle yönetimin, yürütme erkinin, bilinçli, öngörülmüş bir biçimde, hemen hergün, her hafta; halk yığınlarının yanı sıra, bilinçli kesimlerin bile istemeden, tartışma ve konuşmaktan kaçınmayarak tuzağına düştüğü, o yüzden yürütme erkine dolaylı olarak destek verip çanak tuttukları, temel konularımızı gündemden düşürür nitelikte, haber, demeç bolluğuyla karşılaşıyoruz.
Bu türden bilgilendirmelerin ardından, eyleme, işe başlama, uygulamaya geçilmelerin bazılarına; tepki ortaya koymak, ilgisiz kalmamak adına hareket edildiğinden, bayağı bir kurgulanmış gidişat tuzaklarına, bile bile düşülmüş olduğu gerçekçeğini kabul ediyor ve bizim yandaşlarıımızn o tavrını yadsıyamıyorum.
Yıllar yılı, baş örtüsünü, türbanı gündemimizde tuttuk; yalan değil. Din, inanç içerikli eğitimi savunanların oyununu bozamadık. O konuda diretenler, omuz omuza verip henüz köylü nüfusun ağırlıklı olduğu dönemde taşrada iyi çalıştılar. İnanç sömürüsünü her alanda yaygın olarak kullandılar. Sendikal örgütlülüğün de güçlü olduğu o dönemde, egemenlerin oyun kuruculuğunda bu örgütlülük de giderek çözülme gösterdi; parçalı bir sonuçla yüzleşildi. Emeğin yüceltilmesi örselenirken, inanç boyutuna geçit verildiğine tanık olundu. Özgürlüklerin inanç boyutu yücelti de yüceltildi.
Düşünsel alan özgürlüğü ise aynı oranda egemen kılınmadı. Hatta daha da kısıtlanmış oldu. O alanda çıkartılan güçlüklere yeterince omuz verilmedi. 1960 Anayasa’sının o ünlü 141-142. yasa maddeleri (Temel düşünce ve örgütlenmenin önündeki yasaklayıcı maddeler), zamanın yürütmedeki başat kişilerince, yasa yapıcı meclis çoğunluklarınca hiç ele bile alınmadılar. Zaten o kesim karşıtlığında baskındı.
Çetin Altan gibi zamanın TBMM’sindeki işçi temsilcisi vekilleri de davalarını savunurken zor anlar yaşamışlar, meclis zorbalarının elinden, canlarını güçlükle kurtarabildikleri oturumlar görmüşlerdi. Onların, o savundukları haklar, ülke halkının çalışanları, emekçileri için o kadar yaşamsal önemdeydi ki, -üzülmemek elde değil- günümüz iletişim olanakları ogünlerde olmağından amacına ulaşma konusunda yeterli ivmeyi ne yazık ki yakalayamamıştı. Bir boyutu ile o zamanın meclisteki anakarşıt örgütlenmesinin başat temsilcisinin, emeğin örtgütlenmiş başat temsilcileri ile İstanbul’un merkezi alanlarında kol kola, omuz omuza yürüyen resimler vermeleri bile egemen kesimlerin kendilerini diken üstünde hissetmelerine yetmişti.
O günlerin güncel konuları öylesine temel ve yaşamsaldı ki, o süreçte, Taksim’e Kışla, Çamlıca’ya dev Cami yapımı, memleket geneline İmam Hatip Okullaları açılması, inanç gereği örtünmüş olanların üniversiteye, orduya, yargıya, emniyete, eğitime kabul edilmeleri söz konusu bile edilemezdi.
Temel gereksinmelerimizi sağlamada şimdilerde sıkıntılar yaşanıyorken, şimdi büsbütün o inanç ve emek sömürüsü yapanların sözde başat konuları(!) nasıl ki gündeme gelemiyorsa, geçmişte de öyleydi.
Geldiğimiz aşamada, çevre kirliliğine yol açmayacak keten pazar torbası, pazar filesi, artık karın doyuracak gibi görünüyor(!). Biz en iyisi, bir de inancımız gereği diyerek, dev ölçekli, içinde inananı dolu dolu olacak yapılar(!), öğrencisi katlanarak artacak inanç temelli eğitim kurumlar açmayı konuşalım(!). Konuşalım da geçim sıkıntısına düşmüş yığınlardan, çalışan alınacak duyurusu yapılan yerlere, kaç kişinin başvurduğunu görmezden, duymazdan gelmeyi sürdürebilelim(!). Bize yakışanı yapmaktan kaçınmayalım(!). Dibini göremediğimiz sulara girdiğimizde kitleleri de peşimizden sürükleyerek heyecan yaşayalım(!).
Onca evrilmiş olduğumuz gidişata ilişkin(!) bir yazıyı başka türlü nasıl kaleme alabilirdim ki? Bu hafta da benim huysuzluğum tuttu işte…
İyi haftalar…
____________
Not: Dostumuz, gazetemiz köşe yazarı Metin Denizmen’in, “Neler çektim neler...” adlı gezi kitabı gün yüzüne çıkmış. Dostumuzu kutlar, başka kitaplarını da görmeyi umut ederiz.
