PARİS-SORBON ÜNİVERSİTESİ ÇIKIŞLI BAHÇIVAN…
Halikanas Balıkçısı-Cevat Şakir Kabaağaçlı adını, bizim gibi mürekkep yalayıp azbuçuk eğitim görmüş çevreler ile daha ileri düzeyde eğitim almış ve kamuda müdürlük yapmış olan kişiler kesin duymuşlardır. Duymakla da kalmayıp onun yazdığı romanlardan bazılarını okumuş olduklarına kalıbımı basarım.
O yazarımızın, romanlarından, öykülerinden bazıları, tv. dizilerine uyarlanarak, geniş kitlelerce izlenebilir kılındığından, umulanın üzerinde kişice, adının sanının öylelikle de bilindiğine inananlardanım.
Benim, o konuda, “Parmak Damgası” adlı öyküsünün tv.ye uyarlamasındaki, o bitiş sahnesinde, okuması-yazması olmayan, ekmeğini yalnızca balıkçılık yaparak sağlayan işinde gücünde bir kasabalı gencin, iyi eğitimli devlet memuru da olan karşı cinsten biriyle, destansı sevdaları sonucu, nikâhları kıyılırken, o öğretmen hanımın, imza atmayı bildiği hâlde, adam gibi adam olan genç(!) gibi o da yüce gönüllülük gösterip imza yerine kendisinin de parmak basması karşısında, duygusallığım tavan yapmış, gözlerim dolmuştu. İşte o yüzden, tv.ye etklili olarak uyarlanmış olan o anlamlı sahne, belleğimden çıkıp gitmemiştir; capcanlı durur.
Halikarnas Balıkçısı‘nın kitaplarını okumam, siyah-beyaz sınırlı bir yayın yapmakta olan, tek kanallı tv.mizdeki onun öykülerinin uyarlamalarından çok sonradır. Aklımda kalan en çarpıcı kitaplarından biri ise “Mavi Sürgün“dür. Onu da, kendi kitabım olan “Köpük ve Kıvılcım” ile birlikte, Sadrettin Karahocagil adlı İlçe Kaymakamımıza hediye etmiştim.
Bütün bu açılımları elbet bir yere bağlamak için yapıyorum; daha can alıcı yere gelemedim.
Halıkarnas Balıkçısı adıyla bilinen yazarımız, o, çok sevdiği Bodrum ilçemize, Cumhuriyetimizin ilk yıllarında Paşa (General) olan babasını öldürmüş olması suçlaması ve sonrasında da, Kurtuluş Savaşımız sırasında askerlerin sevk edildikleri trenlerden memleketlerini görmek özlemiyle kaçmalarını yazılarında dile getirmesinde aranan bir artniyetle yargılanarak Kalebentlik Cezasını çekmek üzere gönderilmiştir. Ben, yazarımızın epey bir kitabını okumuş biri olarak, onun, Bodrum Belediyesi’nin kadrolu bahçıvanı olduğunu çok çok sonra, bir yerlerde rastlantı olarak okuyarak öğrendim. Yazdığı kitaplarda yer alan özgeçmişinde o boyuta hiç değinilmez. Meğerse, Bodrum‘u baştan başa palmiyelerle donatması, değişik türde çiçeklerle bezeyip süslemesi boşuna değilmiş. Kitaplarının bir yerlerinde de Avrupa’dan zarflar içinde çiçek tohumları getirttirirken, o zarfların postane ilgililerince sertçe mühürlenirken o güzelim tohumların ezildiklerinden de söz eder.
Hepsi iyi güzel de, bakın şimdi de hangi boyuta değineceğim; yazarımız az buz eğitimli biri değildir; Fransa’nın Başkenti olan Paris’te bulunan dünyaca ünlü Sorbon Üniversitesi çıkışlıdır. Büyüyen çocuklarının eğitimi için Bodrum’dan ayrılıp İzmir’e göçüp giderken bile aynı işinde çalışmıştır. Yazdığı kitaplar, yurdumuza gelen devlet adamlarına yaptığı antik kentlere ilişkin rehberliğini bir kıyıya bırakalım.
Bütün bunları, geçen hafta içinde yaylamızdayken, genç üniversiteli işsizlerden birilerinin, hatta yaşı bayağı bir ilerlemiş bile olanlarının, kendilerine önerilen işlere burun kıvırmış olmalarına, oldum olası bozulduğum için anlatıyorum!
Bu konuda, ebeveynler de bayağı bir şaşkın; çaresiz. Zamanında, çeşitli makam ve mevkilerde, yurt dışı görevlerde de bulunmuşlar oysa. Emekliliklerinde mülklerini şaşalı hale getirip çevrelerine caka satarlarken, bir başka yönden de, ileri yaşlara varmış oğulları için zamanında gerekli eğitimi vermemiş olmanın sıkıntılarını yaşıyorlar. Yüksek eğitim almış oğullarının, hiç öyle alçak dallara konası yok; nal diyor, mıh demiyorlarmış, babalarını da o konuda bayağı bir eleştirerek sıkça sıkıntıya sokuyorlarmış; iyi mi! Paris’in Sorbon Üniversitesi ile Bahçıvanlık bağdaşabiliyor da, bizim, o, söz konusu ettiğimiz yeni yetmelerin, aldıkları eğitim konumlarıyla, önlerine çıkan emek isteyen ücretli işler, nedense, bir türlü bağdaşıvermiyor!
Benim büyük oğul da, memlekette iken, birinde pazara birlikte çıktığımızda, kendisini, yanımda naylon torba taşıyor bulunca, o durumda arkadaşlarınca görüleceği varsayımıyla hareket etmiş olsa gerek, “Gitti bizim karizma.” diyerek, beni için için şaşırtmıştı. Ben, o bildik, sünepe(!)babalara hiç benzemem. Gidişatı, rastlantıya bırakıvermem; öngörülü olmayı önemserim. Şimdi, benim o büyük oğul ekmeğini taştan çıkarıyor; çok da mutlu. Kendisine sonsuz güveniyor. Daha ne olsun!
İyi haftalar…























