İŞTE TAM DA O SIRA
Fethiye’den çıkılıp önce Üzümlü’ye, sonrasında da Nif’e ulaşıp geçilip giderken Çameli yönüne ağ verilecek son yüksek noktalarda eskilerden kalma birkaç gömüt vardır. Yan yana öylece durup duruyorlardır. Onların bir arada bulunmaları ilginçtir. “hiç olmazsa yalnız değiller,” diye, gören, gözlemleyen kişileri düşündürtürler. Eskinin yaşanmışlıkları onları orada bir araya getirmiştir. Toplu köy- mahalle gömütlüklerinden uzaktırlar.
Yörenin çobanlarının belli başlı bildik yerleridir oraları.
Yaylalı oluşumuzdan kaynaklı söyleşi ortamlarımızda çevrenin bizim yaşımızdan ileri olan insanları da zaman zaman o eskinin yaşantılarına ilişkin kendilerinin anılarında kalanları anlatır; bizde o yaşanmışlıklara ilgi duyarız. Hele ben o anıları, yaşanmışlıkları değerli bulur, her bir sözü kaçırmamaya özen göstermeden edemem.
İşte o söyleşilerimizin birinde karı-koca hacı olmuş, yörenin insanlarından ağabeyimiz olan birinden duyduklarımız bizi hem kahkahalarla güldürdü, hem de o günlerin inanç dünyasına götürerek hoş bir izlenim bıraktı.
Geçmişin o eski yaşanmışlıklarında birer delikanlı olup keçi sürülerinin ardında çobanlık yapan şimdinin yaşlıları ilginç yollara başvuruyor, akıllarınca yarı şaka yarı ciddi olmadık denemelere girişiyorlarmış.
İşte onlardan birinde Çameli yüzüne ağ verilen o yerdeki gömütlerin çevresinde, puslu bir bahar havasında, keçi sürülerinin ardında, çoban olan üç genç, aralarında biraz söyleşmek üzere ayakta dikelerek konuşmaya başlarlar. Ellerinde alışık olduğu üzere birer uzunca değnekleri, sırtlarında da azık torbaları vardır. Ötede beride yaylımda olan sürülerini gözeterek geniş görüş alanına sahip o yerde bir süre eğleşecek sonra da her biri yeniden ayrı yönlere dağılaşacaklardır.
Her nasılsa o bir biri yanına toprağa verilmiş kişilerin gömütleri başındadırlar. İçlerinden biri ötekilere gösteri olsun diye, “ben,” der, “şu mezarın üstüne boylu boyunca yatsam ne olur acaba,” diye söylenir. O çoban daha yatmak şöyle dursun ayaktayken, bir diğeri elindeki uzun değnekle gömütün birini türtelemeye girişir. Ayağıyla da büyücek bir taşla belirlenmiş gömütün diğer küçük taşlarını kabaca tekmeleyerek, “niye yatıp durusun, ayağa kalksana leyn,” diye yüksek sesle söylenecek olur. Olur, da işte tam o sıra o puslu, kapalı havada, hiç akılda hayalde olmayan bir gümbürtü kopar. O üç çoban neye uğradıklarını anlayamazlar. O an tek yapabildikleri dibinde oldukları gömütlerden hışımla ötelere kaçıp uzaklaşmak olur. Büyük bir korkuya kapılmışlardır. Kaçışırlarken de nereye adım atıp ayak bastıklarını bilemediklerinden her biri düşüp yere yuvarlanırlar. Ayağa kalkıp ötelere kaçışıp uzaklaşırlarken yeniden yeniden düşer dururlar. Bir zaman da kendilerine gelemezler.
O duydukları şiddetli gümbürtünün gök gürültüsü mü, yer sarsıntısı mı olduğunu bile sorgulayamamışlardır. Akıllarında bir tek o tekmeledikleri gömüt kalmıştır. Akılları sıra, ne olmuşsa o gömüt tekmelemekle olmuştur. O konudaki duraksamalı inançları da o yaşadıkları olayla daha bir yerli yerine oturmuş; gömütlerin tekin yerler olmadığı kanısı, o genç bilinçlerine kazınarak perçinlenivermiştir.
Biz, anlatılan öyküye katıla katıla kahkahalarla elbette güldük. Günümüzde de o batıl inanç dünyası hükmünü hâlâ yürütmüyor mu?
Bizlere düşen o batıl inançların hükmünü elden geldiğince yok etmek olmalı. O batıl inançlar yıkılamadığı sürece “çağdaş düşünce” yeterince gelişip serpilemeyecektir. Bu bilinçle hareket etmek ilkemiz olmalıdır. Biz bu kanıdayız.
İyi haftalar…























