GEÇEN HAFTA, ÖNGÖRÜLERİMİN SINANDIĞI HAFTA OLDU
Önümüze baskın genel seçim süreci gelip oturunca, yerelde de bunun yansımaları elbette olacaktı. Hangimiz böylesi bir sürece ilişkin söz etmeden durabiliriz?
Üstüne üstlük, aylar öncesinden takvime bağlanmış düğün dernek türünden vazgeçilemeyecek, öngörüsü yapılmış ilişkiler yumağımız da iki ayağımızı bir papuca soktu. Benim öylesi bir sorunum da oluştu. Nasıl içinden çıkacağımın öngörüsünü de şimdiden yapmak zorundayım; çünkü beş yüz kilometre ötede, memlekette yapacağımız düğün gecesinin sabahı seçim günü…
Baskın seçim süreci, bu kez, davasını güttüğümüz örgütümüzce egemen konumundaki merkezi yönetime karşı öyle bir satranç oyuna dönüştürüldü ki karşıtlar bile kesin bu kadarını hiç ummayıp beklememişlerdir. Ben öyle sandığım gibi bu birçok kesimce de öyledir diye düşünüyorum. Nitekim o tür çok açıklama da yapıldı.
Ankara-merkezde, deyim yerindeyse bir tür “akıl oyunları(*)” oynanırken, bizler de, taşra da yaşanan o gelişmeleri derin bir ilgi, merak ve heyecanla izledik.
Davasını güttüğümüz örgütümüzün ana karşıt konumundan kaynaklı, başat belirleyici, oyun kurucu yanı, sürekli merak edilen bir boyut ola geldi. Çatı aday konuları konuşulduğu gibi bir de dava örgütümüzün olası çıkaracağı başkan adayını, basında yer alanlar arasından, kendi düşünce doğrultumuzda inceleyip irdeliyorduk. Egemen konumdaki merkezi yönetim ve onun küçük ortağı(!) ülke gidişatında kendileri için en uygun ortamı yakalamanın peşindeyken, o oyunları bozulmuştu! Sıra, 16 Nisan 2017 Başkanlık Anayasa’sı Halkoylaması‘nda alınan o karşıt duruşunun bileşenlerinin ne tavır sergileyeceklerindeydi. Hareketli saatler, günler yaşanıyordu.
Davasını güttüğümüz örgütümüzün, basında öne çıkan, olası başkan adaylarının nitelik ve niceliklerinde çoğumuz ortak görüşteydik. Çıktığımız kahve ortamlarında o küçük ölçekli söyleşilerimizde konuyu enine boyuna konuşuyorduk. Herkesin o konuda bir birinden değişik düşünceleri vardı. Benimkisi de bir başkaydı elbette. Ben, davasını güttüğümüz örgütümüzde, iki kez genel başkanlık yarışına girmiş kişinin(!) özellikleri nedeniyle bu yarışta yer almasından yana olduğumu dile getiriyordum. Bu düşüncemin kabul görmediği de açıkça ortadaydı. Onlara göre diğer ortaya sürülen adaylardan birine bu görev verilmeliydi. Ben de, o sözü edilen kişilerin her ne kadar üstün yanlarının olmasına karşın, yine de gelinen aşamada uygun düşmeyeceklerini, sürecin onların işi olmadığı görüşünde olduğumu belirtiyordum. Ben, kitleleri umutlandırıp coşturacak, alanları kalabalıklarla doldurup taşıracak, davamıza yeni bir ivme kazandıracak niteliklere sahip biriyle yola çıkılsın istiyordum.
Öyle anlaşılıyordu ki, o öne sürülen kişilerin adaylıkları söz konusu olduğunda bizim seçmenimizden, birlikte hareket ettiğimiz örgüt yapılanmalarına azımsanmayacak bir oranda oy kayması olacaktı. Bunu birçok kesim de dillendirmekteydi. O boyutu kimse onaylayamazdı.
Benim düşümceme göre de, o tekin olmayan konuda, sorunu aşabilecek tek kişinin, olası adaylar arasında, adı geçenlerden yalnızca o biri; iki kez genel başkanlık yarışına girmiş olan kişiydi. Bırakın oy kaymasını, daha öteye geçmenin, oy oranımızın yükseltilmesini de başarması beklenen kişi de oydu. Ben, gümbür gümbür bir seçim süreci, istiyordum; o konuda da adı öne çıkan tek kişi o görünüyordu.
“Akıl Oyunları” sürüyordu.
Aday açıklanmasının yapılacağı günün öncesinde, sezgilerim, bana, o kişinin adının genel başkanlık yarışına giren dava adamıdır dedirtti. Kendimi sınamak için çok uzaklardaki bir arkadaşıma(**) telefon açıp sezgimi ona da açtım. Niçin öyle düşündüğümü de azıcık anlatıverdim. O da, bana, kendince ve çevresinin de aynı düşüncelerde olduğundan söz ederek, adı anıldığında saygınlığı hemen herkesce kabul gören, geçmişte de o görevde bulunmuş birinin adını(***) verdi. Onun adının güçlü bir olasılığından söz etti. Şaşırdım. Acaba dedim, yanılıyor muyum?
Aradan bir gün geçti. Olası adayın adı dillendirilmeye başlandı. Adı ortaya atan kişi de iki güçlü olasılıktan biriydi. Bilinenin duyurusu, verilen gün ve saate kalmadan anlaşılmış oldu. Yine de kesin açıklama yapılmadan sular durulmayacaktı. Öyle de oldu. Ben, uzaktaki arkadaşımı iki kez daha aradım; “Dediklerim oluyor mu?” dedim. O da, bu kez, “Umutlu” olduğunu, dillendirdi.
Bir söyleşi ortamında, o konudaki düşüncemi paylaştığım arkadaşlarımdan biri(****) de açıklama sonrasında, söyleşide bulunduğumuz yine o yerdeki ilk karşılaşmamızda, kendisine “Nasıl, siyaseti iyi okuyabiliyor muyum?” diye sorduğumda, bana, açıklıkla hakkımı teslim. Dedi ki, “Açıklama yapıldığında ilk sen aklıma geldin.”
Kanaatönderi olmak bir yana, eğer içtenlikle ülkeniz için kalem oynatıyorsanız, öngörülerinizde de yanılmayacaksınız. Bunun yazılı bir kuralı yoksa da bir ilke olarak büyük bir önem taşıdığı çok açıktır.
İyi haftalar…
___________
Not: Başlığı, “ÇALIŞANLAR İLE PATRONLAR AYNI PARTİYE OY VERİYORLAR MIDIR?” olan iki hafta önceki yazımın başına haller geldi. Önce basılması gereken gün çıkmadı. Yazımı yeniden verdim. Bu kez de yazımın basıldığı gazete elime geçmedi. Halende ortalıkta yok! Ancak, internet ortamında gördüm. Zaten de tekin bir konu değildi!
(*) Akıl Oyunları/Sylvıa Nasar/Altın Kitaplar / İstanbul Kitap, Nobel Ödüllü Matematik Dahisi John Nash’in Sıra Dışı Yaşamına ilişikindir. Konunun, sinema filmi de çekilir. Film, 4 Dalda Oskar Ödülü kazanır.
(**) Kendileri, ta ilkokuldan tanıdığım olurlar. Rahmetli ana-babası da birer akademik kişi olup bizim davamızdan idiler.
(***)O saygın kişinin adının baş harfleri: A. N. S.’dir.
(****) Kendileri, davamızın il yönetimi kurulunda, disiplin kurulu üyesidir.
