DEĞİRMENBAŞI ORMANININ EĞİTİM ÖĞRETİME AYRILMASI ÇÖZÜMÜ İLE “AKILLI GELİN” OLAYI(!)…
Kentimizin en yakınında bulunan görece düzlükte sayılıcak bir orman varlığımız vardı. Ölçek olarak da bayağı bir genişliğe sahipti. Zamanın büyük destek bulmuş üç ortaklı merkezi yönetiminin eğitim öğretime önem veren önde gelen ilgilileri oraya gözlerini dikmişlermiş. İşte ondan sonrasını da hepimiz biliyoruz.
İşin o boyutuna yeniden döneceğim; hele şu yazımın başında da ip ucu verip değindiğim, “Akıllı Gelin” konusu da neymiş bir açıklayıvereyim. Efendim, bendenizin artık bu dünyadan göçüp gitmiş, ışıklar içinde yatsın; anacığımın, bizler, daha birer çocukken, arada bir anlatıverdiği, kısacık bir ibretlik söylencesi vardı. Zamanın birinde köylük yerde yaşanıyormuş. O köy halkı arasında da “akıllı gelin” diye bilnen genç bir kadın varmış. Günün birinde baş göstermiş olan bir soruna, o sıra kimsenin aklına gelmeyen, değişik bir çözüm önerisi getirmesiyle mi, yoksa kendi hane halkı arasında herkesi alt edip şaşkına çevirmesiyle mi bilinmez, işte her nasılsa öne çıkmış, ünlenmiş. Gel zaman… git zaman… Olacak ya işte, onun yaşadığı köy şaşılası bir olayla çalkalanmış.
Bizim yaş kuşağımızdan köy kökenli olanlarımız iyi bileceklerdir; künk denilen, yarım metre boya yakın, birbirine geçilerek toprak altına döşenilerek uzatılılıp gidilen, çamur topraktan yapılıp özel olarak pişirilmiş o borularla, kaynağından eğime dayalı getirilen köy pınarları vardır. Onların da adına hazne denilen iç boşlukları olur ki, suların kıtlaştığı kurak yaz günlerinde pınarlardan akan sular hepten kesilmiş gibi görünse bile o haznelerde bir bakraç su olmasına hiç de şaşılmaz. Pınarın başına bırakılan bir kapla da oran su içilir.
İşte o sözünü ettiğim yere bir sığır, her nasılsa başını sokmuştur. Sonrasında da oradan bir türlü başını geri çekemez. Sığırın sahipleri olsun, köy halkından başkaları olsun, hayvanın başını pınarın haznesinden çıkarmasına yardımcı olamazlar. N’apalım n’apalım, diye düşünürlerken işin içinden çıkamayacaklarını anlarlar. O saatten sonra da derlerler ki, hele bizim şu “Akıllı Gelin”i bir çağıralım. Gelsin de, bize bir akıl deyiversin, diye aralarında konuşurlar.
“Akıllı Gelin”, çağırılır. O da, sığırın, sıkışıp kalmış başı için kafa yormaya başlar. Ne yapsalar boştur. Sonunda da, “Akıllı Gelin”, kesin sığırın başını der. Sığırın başı kesilir. Kesilmiş sığır başı gene de hazneden çıkarılamaz. Oradakiler sorarlar, “Şimdi n’palım gelin?” derler. “Akıllı Gelin” ne dese beğenirsiniz? Sığırın başı kesildikten sonra ortada başka seçenek kalmamıştır ki! O da, zaten kaçınalmaz olanı demiş, “Yıkın pınarı.”…
Geleyim şimdi konumuzun “Bam Teli” boyutuna. Sorun şudur; kent içinde zamanında eğitim öğretime başlamış okullar, giderek artan yoğunluk nedeniyle, merkezde sıkışıp kalmışlardır. Sabit kalan kent alt ve üst yapısına karşın sürekli artan araç sayısıyla hareket edebilme olanakları kısıtlanmış gitmişir. Okul bahçeleri de bahçe olmaktan çıkmış, eğitimcilerin araç park alanı oluvermişlerdir. Üstüne üstlük… hangi akılla hareket ediliyorsa artık(!), direklere gerili ağlarla, filelerle donatılarak, gece için de ışıklandırma düzenleri de kurularak, çocuklarımızın soluklanma alanları iyiden iyiye daraltılmış, belli sayıdaki kişilerin yararlandıkları alanlara dönüştürülmüşlerdir.
Bizim yaş kuşağımız insanları okullarına yaya olarak gidip gelirlerken, şimdilerde, her bir öğrenci bindirilmiş eğitim ordularının(!) birer neferi yapılmışlardır.
Boşalmış köylerimizde az sayıda kalakalmış öğrencilerimizin sorununu nasıl çözdük; taşımalı sisteme geçerek!
Kent içinde sıkışıp kalmış, arsalarına paha biçilemeyen okullarımız için çözümümüz ne oldu; hiç. Kentimize en yakın, görece düzlük de sayılan, “Değirmenbaşı” mıntıkamızdaki orman alanımızı silip süpürerek, orada yeni bir okullaşma yaratmış olmakla övünç mü duymalıyız? Aynı olay İstanbul’da yaşama geçirilmeye kalkışılsaydı, acaba ne tepkiler alırdı? Böylesi çözümlere, “akılcı” demeye, nedense bir türlü dilim varmıyor işte. “Mahalli İdareler Yönetimi” yüksek eğitimi de almış olan ben, o düşüncedeyim.
“Akıllı Gelin(!)” olayını, sorunlar yumağına getirlmiş olan çözümlerle neden ilişkilendirdiğimi sanırım şimdi anlamışsınızdır.
Bu konuya durup dururken girmiş de değilim. Geçen haftalar içinde, bir arkadaşımız, bu konuyla ilgili bir yazı kaleme alarak(!) orman varlığının yok edilmesi gibi bir kolaycılıkla elde olunacak arazinin, eğitim öğretime yıllar öncesinden ayırltılmasına önayak olan kişiyi uzgörüsü(!) nedeniyle övmüştü. Benimkisi de işte o boyuta geç de olsa bir eleştiridir.
İyi haftalar…























