BOŞ OTOBÜSÜN ARKALARINDA BİR ÇİFT MAVİ GÖZ…
İş gününün bitiş saati gelmiş, belediye otobüsü kasaba dışındaki o en uzak yere son seferini yapıyordu. Otobüsün genç Göçmen sürücüsü görevdeydi.
Kasabanın bu taşrası iş yatağıydı. Ormancılığın bütün o temel aşamaları burada sayılırdı. Başta Devlet Kereste fabrikası olmak üzere bazı başka özel kereste hızarları da çevrede çalıştırılmaktaydılar. İki Orman İşletmesi’nin büyük depo alanları da oradaydılar. Temel işlevselliklerden birini yerine getirmekte olan geniş bir alana sahip Orman Fidanlığı da oradaydı. Bir başka temel özellik olan kasaba Demiryolu İstasyonu da orada bulunuyordu. Orası İstasyon mahallesi olarak Yörüklerden, Göçmenlerden, Kürtlerden ve de Roman olarak nitelenen özellikteki halk kesiminin ayrı ayrı sokak, ve cadde boylarında yoğunlaştığı bir yerdi. Onca hareketliliğiyle bayağı bir esnaf çeşitliliğine sahip çarşısı da vardı.
O günün son taşra seferini yapan otobüse biri önden, diğeri arka kapıdan az aralıklarla iki yolcu binmişlerdi. Koca otobüsün ilk yolcuları onlar olmuşlardı.
Ön kapıdan binen kişi genç bir memurdu; o kasabada inecekti. Merkezden oraya verilmişti. O yüzden pek hoşnut biri sayılmazdı. Ne varki bulunduğu her yerde özgüveniyle ilgiyi üzerine çekmekteydi. Onun her bulunduğu yerde önceki görevliden işi teslim alıverecekmiş sanısı uyandırmaktaydı. Merkezi ısıtmalı kasabanın en gözde müdürlüğüne girişi de ülke siyasetinde dengelerin değişiverdiği sıralar olduğu da gözlerden kaçmamıştır. Çalıştığı daireye de haftalık bir haber dergisi getiriyor, onu boş saatlerinde okuyor, çay saatinde yapılan söyleşilerde de hiç de boş biri olmadığını ortaya koyuyordu. Onun oraya verilmesinin, var olan dengeleri değiştirdiği de gözlemlenmekteydi.
Ön koltuklardan birine yerleşen o memurun gidişinde bir seyir zevki de almak istediği anlaşılıyordu. Kendini en arka koltuğa atan yolcu ise genç bir kızdı. Orman’ın Fidanlığı’nda çalışmaktaydı. Orada anneler, dul kadınlar çalışıyorlardı. Bu genç kızın orada çalışması alışıldık değildi. Onun güzel bir kız olduğuna da kuşku yoktu. Masmavi gözlere sahipti. Ne var ki o ezik yok yoksul, arkasız bir kızdı. Geçim sıkıntısı yaşadıkları gün gibi açıktı. Çalıştığı yerde mevsimlik işçiydiler. İşlerinin öyle olması bile önemli bir şans sayılırdı. Babaları işsiz güçsüz, serseri yaşamıyla o İstasyon mahallesinin diline düşmüş birirsi olarak nam salmıştı.
Ön koltukdaki genç memur da bekâr biriydi. Kendisinin bir gözağrısı vardı. Ailesinin o yöndeki türlü önermelerine ayak direyip duruyordu. Kendi istediği de(!) o sıralar olmamış biriydi.
Otobüste bu iki yolcu etkileşim içindeydi. Özgüven ve eziklik… Genç memur, otobüsün dikiz aynasından arka koltuktaki bir çift mavi gözü ölçüp biçiyor, onu kısa aralıklarla iziyordu. Genç kız ise günün çalışma yorgunluğunun ardından, hem daha çabuk inebilmek hemde ter kokusu yaymamak için olsa gerek kendisini en arkalara bıraktığı anlaşılıyordu. Kendisini göz hapsinde ilgiyi üzerine çekmiş hissedince de yer değiştiriyor, delikanlıyı şaşırtıyordu. Zaten birkaç durak sonra da inecekti. O şaşırtmasını sürdürünce de delikanlı daha bir ilgisini artırıyordu.
O masmavi gözlerinin sahibi, genç kız güzelliğinin çarpıcığılında değil, ezikliğinin etkisinde olduğunu gizleyemiyordu. Çünkü babası olacak adam, da mavi gözlü, yakışıklı biri olmasına karşın, işsiz güçsüz geziyor, şarap içip ortalıkta kendini rezil ederek takım elbisesiyle çamurlu yerlerde sürünüyor, herkese güldürü konusu oluyordu.
O şarapçı baba ayık gezemiyordu. O dar çevrede, sınırlı mahallede, kendisinin, adam gibi bir işte çalaşamayacağını biliyordu. Asıl sıkıntısı oydu. İçince de eti budu olmayan bedeni kendini kapıp koyveriyordu. İşte o zamanda yerlerde sürünür bir hale düşüyor, kaşını gözünü yaralıyordu.
1970’li yılların sonlarına doğru, bizim böylesi kasaba yaşantı tabolarımız da vardı. Kişi geçmişi anımsarken ara ara o anıları gözlerinin önüne getirmeden edemiyor; büyük bir duyarlılık göstererek günümüz koşullarıyla kıyaslama yapma gereği duyuyor. O yöndeki tolumumuzun onmaz çelişkisi içimizi burkuyor da burkuyor.
İyi haftalar…
___________________
Not; 1-Belki ilginç de bulacaksınız; bu yazımı Yayla’da sabahın köründe dediğimiz saat olan o4.oo sıralarında yazmaya oturdum.
2-Yazı konumu açıklamadan eşime dolaylı yoldan danıştım. O genç kızın ablasıyla iyi konuştuğundan, kızın anasının ise iyi anılmadığından söz etti























