Köy kökenli çocukluğumuzun belleğine ilk düşen güzelliklerin peşindeyiz. Güneyin bu yazı çok sıcak bölgesinde çevremizin bize sunduğu olankları değerlendirmemek olmazdı. O yüzden küçük yaşlarımızdan gelen bilgi birikimi ve donanımız bize yeterli gücü de veriyor. Özlemini duyduğumuz o kırsala, yarım yüzyılın üstüne bir de on beş yılı ekleyerek yeniden kapağı attığımızda, geçmişteki anılarımızda kalan yaşantının izlerini de bir bir yakalayıp artık yitirdiğimizi sandığımız bazı yaşam biçimlerini yeniden keşfediyor, güncelleyerek yeniden anımsıyoruz.
Karşılaştığımız onca olguya evet diyorum da bir tek kabullenemediğim bir boyut var… Onu da biraz serim yaparak açıklamaya çalışayım.
1927 de başlayıp 1949 da sona eren Çin İç Savaşı’nda geçmişin köhnemiş yönetimini yerle bir eden Mao ve dava arkadaşları kendi düzenlerini kurduklarında halk nazarında eskinin batıl inanışlarını kırmaya büyük önem verirler(*). O yüzden de fabrikalarda çalışan emekçi kitlelere Felsefe Dersi Saati Uygulaması getirirler. Çalışma süresinin bir saati bu ders için ayrılır. Fabrikada o konuda yetkin biri işçilere özenle evrensel felsefeye ilişkin bilgiler aktarır. Sonrasında da işte o Sömürgeci Sanayisi gelişmiş Batı(!) oralara her el attığında burnu sürtülür; başarısız kalır.
Bizim kırsalımıza yeniden döneyim. Artık bir ayağımız kırsalda ya, oralara her adım atışımızda baskın batıl inaç boyutuyla yüzleşmediğimiz gün olmuyor. Beni Muğla’da yaşıyor olmaktan utandıran bir olguyu da Sakar’da yaşanan çok can kayıplı kaza günü duymuştum. Merkeze yakın bir köydeki şifacı kadını duymuştum. Üniversite kenti olan merkezdeki üst yönetim şifacı yanı oldukça ünlü olmuş bir kadını yaotığı o işten men etmekten vazgeçip yazarkasaya geçmesini de(!) sağlamışlar. Kadın oralara İstanbul’dan çıkıp gelmiş;bir askere gönül vermiş, köye yerleşmişmiş. Bizim kırsaldaki ev sahibimiz bile onun şifa; cin çağırma; ters etkili, kötü niyetli oraya buraya yerleştirildiği belirtilen okunmuş muskaları ortaya çıkartıyormuş. Bunu Yatağan-Pınarbaşı Mesire yerinde yapılan Muğla Gazeteciler Cemiyeti Kahvaltısı’na katılmış Muğla merkezde çalışan bayan bir gazeteci meslektaşımız anlattığında şifacı kadına verilen izni onaylamamış, Üniversitesi bulunan ilimizin yöneticilerinin bu tavrından utanç duyduğumu da belirtmiştim.
Kırsaldaki ev sahibimizin atalarından biri de Rodos’da sekiz yıl eğitim alıp gelmiş. O kişi ki, birinde, kendisiyle birlikte bir köylüsünü de, sarp, yokuş yolda almadan geçip giden bir kamyon sürücüsüne, o saat kızıp hemen cin-şeytan işine el atmış; sen misin iki adamı yoldan almadan geçen bre hadsiz, diyerek okumuş-üflemiş! O araç, daha üst başlarına dolaşıp gözden kaybolup gidemeden olduğu yerde zınk diye durakalmışmış. Evinde de çeşit çeşit kitapları bulunurmuş. Hemen de herşeyi bilirmiş!
Kırsalda komşumuz da var ki; o da benzer niteliklere sahipmiş; bilmem kaç tane cini varmış. Aslında gönülden Ali kıran, baş kesen türü olan parti yanlısıymış da kayıt yönünden de şimdiki yönetimle bağı varmış. Geleni gideni hiç eksik olmazmış. Biz oralardayken bile Göcek gibi yerden son model araçlarıyla gelenleri, arayıp bulanları vardı. Onu sorp soruşturanlara bizim ev sahibi bir de karşımızda olan Fincancı Falcı’ya da uğramalarını salık veriyordu. Ben de, o açıklama yaparken, “Ortak mı çalışıyorsunuz” diye takılmış, sonrasında da birlikte gülüşmüştük.
İşte o yüzden kırsalda ilkellik de diz boyu demekten kendimi alamıyor, öğrencisi olmayan okullardan sonra cemaati olmayan camilere emek vermenin ardı arkası kesilmiyor diyorum.. Onların ses aygıtlarının ise iki köy uzağa kadar ortalığı inlettiklerini dile getirmeden edemiyorum. Layık olduğumuz gibi yönetildiğimizin açık göstergesi; başka ne denebilir ki?
İyi haftalar…
_______________
(*) Çin Deyince/Çin Deyince M. Antonietta Macciocchi/ E Yayınları 1976-İstanbul
Ünlü İtalyan yazarın, peşpeşe yayınlanan iki eseriyle bütün dünyada büyük ilgi uyandırdı. Yoğun siyasal içeriğine rağmen her iki kitap gerek ilk yayınlandığı İtalya’da gerek çevrildiği bütün dillerde en çok satan kitaplar arasına girdi.























