Bir çoğumuz biliriz; uzunca bir süre, birdavayaadanmışlığımızvarken, karşıtlarımız, durdukyerde, bizi, övmeye, göklereçıkarıpyüceltmeyekalkışmazlar! O türkarşılıkları(!), biz, ancak, davamızdansapmayaptığımızda, ya da yalpalamayabaşladığımızdagörürüz. Yukarıda, başlığataşıdığımsözün en kısaaçılımıböyledir.
Efendim, ömrümüzde yaşanmışlıklarımızı bayağı bir geride bıraktık. O yüzden, şimdiyedeğin, yaşamımızda, günümüzeörnekoluşturabilecekdişedokunurneleryaptığımızdanazıcıkbirseçkidebulunuversekhiç de yersizkaçmazdiyedüşündüm.
Günümüzün tomlumsal gidişatına çok da duyarlıolmayankesiminegörebizim o taraklardakibezimiz(!) o boyuttaaldığımıztavırlarımız, sergilediğimizhallerimiz, elbettebayağıbirönemlisayılır.
Geçtimiz yıllar içindekiyazılarımda, buboyutayerigeldiğiiçindeğindiğimin de ayırdındayım; kendimiyinelediğimsanılmasın. Biryazıdan, birolaydanetkilenmişolmalıyızki, o boyutailişkinaçılımlardabulunmuşuzdur.
Köyden göçüp gelmiş, o ilk yıllarımızda, kendimizi kasaba yaşamında, yabancı hissettiğimizden olsa gerek, hep kıyıda, köşededuragelmişidim. Okulçağlarımınbaşındasilikbiryaşantımızolduğukanısındayım. Sizbunapısırıklık, yaeziklik de diyebilirsiniz.Ortaokulsıralarındabayağıbirsivrilmeyebaşlamıştım.Yetenekisteyenderslerinbirindeokuldaparmaklagösterilenbiriolmuştum.
Oturaklı, sessiz, halim selim(!) görünümümümyanısıra, bir de abartısızgiyimimdenolsagerek, sınıföğretmenimcesınıfbaşkanlığına da getirilmiştim. Ondansonrakiyıllardaözgüvenimhepyerindebirisayılırdım.Zatenpek de şaşılmayacağıüzerebirköylüçocuğuolarakkasabalısınıfarkadaşlarımızdanbüyüktük. O nedenlederslerikavramakonusundahiçsıkıntımızolmuyordu.
Lise yıllarımda ailemizden kaynaklı sıkıntılar baş gösterdiğindegidişatım da sarpasarmış, eğitimimi o aşamadabırakmış, okulumubitirmedenterketmiştim. Yaşayarakgördümki, meğersekazınayağı(!) hiç de öyledeğilmiş. Sıkıntılarımızınardıarkasıvarmış; o yıllardadaha nice yıkımlarımız, çöküntülerimizbirbiriniizledi.Hani o “Yıkılmadık; ayaktayız!” sözümüzvardırya; aynısıyla o sözbizimiçin de geçerlidir, desemyalansayılmamalıdır.
Lise eğitimim sırasında edindiğim okuma alışkanlığım, benim özgüvenimdeneredeysepatlamayapmıştı; kendimiakranlarımarasındapekyetkinvedonanımlıhissediyordum. Güngün,haftahaftakendimigeliştirmeyi de sürdüdüm. Askerliğimsüresince de aynıtutumdaydım.Kendimiönceonbaşı, sonra da çavuşolarakbuluverdim. O sürecihiçrastlantıyabırakıvermedim.
Sivil yaşamımda da tez zamanda kamu görevilisioluverinceyaşantımbirdüzenekavuşmuştu. Her ne alandaolursaolsunsivriliveriyordum.Herkesce de kabuledilecektir; işin o yanı da hoşbirboyuttu. Kamugörevimsırasında da sendilaharketininiçindeyeraldım.İşyeritemsilcisi, oldumİşKolumuzunSendikaŞubesindeyönetimegirdim.Kıyıkesimimizegöresönükvetutucuolankasabamızdaileribirörgütlülüğüsağladık.Ankara’dayapılankamugörevlileritoplumsalsendikalharketlerinetoplutaşımaaracısağlamadavekatılımlarıngenişolmasındaemeğimçoktur. O sendilkalhareketlerimizle, o günekadarhiçolmadığıkadar, devbireylemortayakoyduk.
Çalıştığım kurumda haksızlığa uğradıklarını düşünenarkadaşlarıma, müdürlüğüntarihinde ilk kezidareyekarşıdavaaçmalarınısağlamışbiriyimdir. Kendim de, ikikez, idaremizekarşı, davaaçanvekazananbirioldum.
Gazete köşe yazarlığımı ilçemdeyaptığımgibiçıkıpgeldiğimburalarda da ikiayrıgazeteçıkartmaktangeridurmadım.
Örneklemeyi bir gazete köşe yazısı ölçütündetutmakgerektiğindenancakbukadarlayetinebildim.
Toplumcu yanım işte böyleolageldi. Dernekçilik, kooperatifçilik, sendikacılık, partiüyeliği-delegeliğibildiğimkonulardır.OkulAileBirliklerinin de gediklisisayılırım.Oralarda da yönetimkuruluüyeliğivebaşkanlıklardabulundum.
Daha açıkçası, olana, bitene, gidişata, hiçkayıtsızkalmadım.
Bu güne değin, karşıtlarımızdan(!), herhangi bir ödülalmışlığımbulunmadığınagöre, o boyuttabirpuştluğum da sözkonusuolamaz(!).
Sanırım, anlamasını umduğum kişiler(!) gerekli iletiyi almış olmalıdırlar…
İyi haftalar…
______________
(*) Karşıltarınız(düşmanlarınız) size ödülveriyorsasizdebirpuştlukvardır. /Fidel Kastro
Davut D. Fen























