Buralarda o çok sık konuşulan yaylacığın bir ucundan kendimizde tutmuş olduk ya, gerçekten yaşantımız artık bambaşka olup çıktı. Eşimin, o yönde bana arka çıkarak desteklemesiyle, öteden beri özlem duyup durduğum ve de dilimden düşürmediğim yaşantıya kavuşmuş oldum. Artık kırsalda da boy gösterip kendimce hayallere dalıp gidebileceğim bir ortamımız var. Tek başıma çıktığım yürüyüşlerimde kimseye rast gelmeden geri dönüp gelebiliyorum. Kulaklarıma iliştirdiğim müzikçalarımdan gelen sıralı seçili parçalarla da çıktığım o yürüyüş havalarım anbe an değişip gidiyor.
Yöre insanlarının “Gölboğazı” olarak adlandırdıkları, benim de zaten ilk gördüğümde büyülenmiş gibi olup vurulduğum, o etkileyici manzarasıyla doyumsuz güzellikte bulduğum yerden, ovanın ortasına doğru yürüyor, aklıma getirdiğim eski zaman dilimleriyle buluşarak, iki saatimi oralarda geçirebiliyorum. Ortaya koyduğum kitap çalışmalarım işte öylesi ortamlarda oluşup çıkıyor.
Ben, ne denli kendimi hayal alemine atsam da günümüz dünyasının gerçeklerinden kurtulup gidemiyorum; zaten de öyle bir dünya yok.
Eşim, memlekette; kız kardeşiyle birlikte annesinin rahatsızlığıyla uğraşıyor; ben de bir başıma buralardayım.
Memleket gidişatıyla ilgilendiğimizden, yeni yeni tanıştığımız kimselerden sıkıntılarına bizlerden çözüm de isteniyor. Kimi kızına, kimi oğluna yurt; aylık ödenti peşindeler. Kimi de, iş için, bizim sesimizi soluğumuzu sınıyorlar. Eşim de, ben kendim de, o konularla hep ilgilene geldiğimizden, bir sorunu, bir sıkıntısı olanlar, bizlerden destek umut ediyorlar. Bu konuda kafa ağrıtanlar bile oluyor. Şöyle bir kafamı kaldırıp, destek, yardım beklentisiyle hareket edenleri, aklım sıra sorup sorguluyor, yaşantılarını gözümün önüne getiriyorum; beklentileri gerçekten hakça mıdır acaba(!) diyorum.
Kendi oğullarımdan birinin durumu da(!) belirsizliğini koruyan konulardandır; biz de sorunsuz değilizdir.
Ben, bir dava arkadaşımızın tepkili tutum ve davranışlarını yerinde bulmazken, kendim de benzer konuma düştüğümün ayırdındayım. Ben, gerçeklerle hareket ederken, bizim oğul, büyük hayallerinin peşinde(!). Gelin de çıkın işin içinden!
İkisi de emekli maaşlı anne-babanın, gençliğini geride bırakıp giden oğulları; elli yaşına gelmiş, ağır araç sürücüsü, üstelik devlet malına ağır hasar vermiş, çalışıp duran birinin yeni işe yerleşme konusu; hem merkezde, hem yaylada yeni konut edinmiş karı-koca maaşlı, cipleri bile olan birilerinin eğitim desteği isteği, bize ulaşan sözde ivedi(!) sıkıntılar.
Gerçek mağdurları, sıkıntılıları dile getirmeye kalksam listeler dolup taşar; işin o yanı daha da başka!
Oturduğum kalktığım yerlerde işlerin o yönlerine hiç kafa yoran bile yok. Takarlar siyah gözlüklerini, çevreyi mi dikizlerler, yoksa kimliklerini mi gizlerler artık işin orasını sizler saptayıp karar veriniz! Çok da sır değildir hani!
Siz, yazımın başlarında kısaca değiniverip anlattığım, o kendimce ıssızlığın ortasında yaptığım yürüyüşlere, niye çıkıyorum sanıyorsunuz! Benim kabullenip sırrına erdiğim dünya ile çevremdekilerin kabullenip keşfetmeye yanaşmadıkları dünyaları arasında dağlar değil, sıradağlar var!
Benim kanımca, yaşamın gerçek yüzü çok daha sert ve katıdır. Eğilip bükülecek cinsten bir enekliğe sahip değildir. Ben, yaşamın o gerçek yüzünü keşfedeli çok uzun yıllar oldu. Dersimi taa gençliğimin, delikanlılığımın o ilk yıllarında çarpıcı biçimde aldım. O yüzdendir ki, ne zaman bir örgütsel birlik oluşturmaya kalksak, benim dışımdaki arkadaşlarımız kendilerini yönetime yazıp geçseler de, iş denetime, iş disiplinine sıra geldiğinde, benim adımı oraya uygun bulmadan edemezler; burun kıvırmam da o ara işe yaramaz.
Daha açıkçası, bir dava güdücüsü olarak bizler, kimseye, “dikensiz bir gül bahçesi” sözü vermedik. Herkesin, gücü, bilgisi; görgüsüyle örtüşen iş olanaklarıyla buluşturulup çalıştırılmasından yanayız. Ayrıcalıklı olmak, kimsenin aklından geçmesin; öyle bir dünyayı biz söz olarak kimseye veremeyiz. Olanlarsa zaten bizim boy hedefimizdirler.
İyi haftalar…























