Yıllar önce her nasılsa dağ başında; kırsalda, meslek kuruluşumuzun taşradaki en uç biriminde görevlendirilmiştik. O görevlendirilme haberini aldığım o ilk anda sanki başımdan aşağı kaynar sular boca edilmişti; o denli bozum olmuştum.
İşte o sıralarda bir çılgınlık yaparak, sizin işinizi de gücünüzü de, diyerek başımı alıp gidemeyecek konumdaydım. Çünkü yeni evli biriydim
Zaten bizim o kurumumuz müdürlüğünde birer küçük köy niteliğine sahip taşra örgüt birimlerimizde bekâr kişilerin görevlendirilmesinden kaçınılırdı. O yüzden her bir görevlimiz oralarda aileleriyle kalırlardı. O sınırlı alan içinde bir arada kalan ailelerin de türlü geçimsizlikleri, çekişmeleri olurdu.
Benim açımdan ise o kırsaldaki taşra örgütümüzde görevlendirilmiş olmak hiç de hoş bir sonuç değildi. Ben, kasabamızda bir çeyrek asırdır yaşaya gelmiş, orada çevre edinmiş, arkadaşlarımızla hergün birlikte olabilen bir kimseydim.
O dağ başında ikâmet ederek görevlendirilmiş olmak, başlı başına sevimsiz, sineye çekilmesi, kabüllenilmesi çok zor bir haldi. Yeni evlenmiş biri olarak da seçeneklerim yok gibiydi. Başkaldırmam söz konusu olamazdı.
O sıralarda ülkemizde ise yaşam altüst olmuştu; 12 Eylül Askeri Yönetimi iş başındaydı. Benim o dağ başında görevlendirilmem de zaten önceki görevlilerin işleri yüzlerine gözlerine bulaştırmış olmalarından kaynaklı bir sonuçtu. Köylülerden bazıları kendilerinin haklarının yendiğinden hareketle yeni bir başvuracakları kapı bulmuşlar, yakınmalarını da oraya iletmişlerdi. Önceki sivil yönetimlerden bir medet bulamamış o kişilere gün doğmuş sayılırdı.
Anlayacağınız, benim de, o sıralar tutup efelik yapacak halim olamazdı; bu boyutu açık seçik olarak ölçüp biçebiliyordum.
Bayağı bir zamandan beri vekâletle yürütülen birimimizin işleri yeni bir atama sonucu asile çevrilivermişti. Gelen mühendisin, köylülerin, muhtarlığın, kooperatif ilgilerinin, kendilerinin hak ve hukukları hakkındaki bilgileri karşısında nasıl bir şaşkınlık yaşadığını ise hiç unutamam.
İşte o mühendis, diğer görevlilerden çok benden çekindiğini anlamam çok sürmedi. Üzerimde bir baskı kurmak istediğini sezinliyordum. Yeni atanan biri olarak, astığım astık, kestiğim kestik havasına, bürünmüştü. Tutucu biriydi. Yönetimin de tutucu ağırlıklı bir kimlikte görünmesinden güç aldıkları apaçıktı.
Haftanın o cuma günleri ben de herkesle birlikte hareket ediyordum. Köye sürgün edilmiş, başı belâda olan bir sol görüş sahibi öğretmen de benim gibi hareket ediyordu. Kendisiyle iyi bir ilişkimiz de olup çıkmıştı.
Ramazan ayında da köylülerin geneliyle aynı tutum içindeydik. Bir akşam, o mühendis, bizi, birimin hizmet aracına doldurarak kırsalda bir çeşme başında, düzlükte, işçilerin birinin imamlığında teravih namazına götürdü. Gitmemezlik edemezdim. Birimin mühendisten sonraki ikinci adamıydım. Çeşme oluğunda abdes alırken kafamı kaldırıp baktığımda bizim mühendisin beni izlediğini görüverdim; gözgöze gelivermiştik.Gerisini siz anlayın artık!
Buralara geldiğimde tutumumumda değişikler yaptım. Hele emekliliğim sonrası hepten özgür hareket ediyorum. Bağnazlığa, yobazlığa pabuç bırakmıyorum.
Bu yazıyı asıl döşeyişime sözü getiriyorum. Siz okurlarım da bilirsiniz ki, inanç boyutlu göndermelere kalkışmam. Herkesin inancı kendine. Ne var ki, bir dava güttüğünüzde, size yandaş olmaya meyil etmiş dost kişiler de, kendilerince yönlendirme yapmaya kalkışıyorlar. Neymiş efendim, halkla birlikte hareket ederek camilere gitmeliymişiz; yoksa o halk bize arka çıkıp destek olmazmış. Ben de, onlara diyorum ki, rol mü yapayım? Kendi tutum ve davranışlarımızla geldiğimiz aşama belli değil midir? Ülke genelinde, yerelde, aldığımız sonuç neyi gösteriyor? diyorum.
O yönlendirmeleri yapıp bizlerin düşünce ve sözlerini çatlak sesler olarak niteleyen kişilerden biriyle sözü bayağı uzatmıştık. Çevremizdekilerden bazılarının da arada bir yerelde aldığımız sonucu bir beş yıl sonra göremiyeceğimize sözü getirince benim de cinliğim tuttu; var mısın bir motosiklete iddiasına, deyip işi somut sonuca bağlamak isteyiverdim. O dakka tavırlar da değişiverdi; kem küm edilerek iddiama karşı çıkış gelmedi. Benim de zaten yapmak istediğim tam da buydu; gelinen aşamaya nokta koymak. Atıp tutmanın da bir sınırı vardır! Değil mi ya!
Bu hafta başı benden bu kadar.
İyi haftalar..























