Yaz sıcağından kaçıp kapağı attığımız o yaylamızda ilginç olaylar da yaşıyoruz. Kalmakta olduğumuz yere tanıdıklarımız, konu komşumuz, arkadaş ve dostlarımız dışında, ev sahiplerimizin hısım akrabaları da geliyorlar; onlarla da konuşup söyleşiyoruz. O kişilerle de güncel konulara değiniyor, bazı da bodoslama sonu gelmeyecek siyasi boyuta giriverdiğimiz oluyor.
Onlardan birinin içeriğini sizlerle de paylaşmak istediğimden bu yazımı oluşturdum. Anlatayım: Yaylada bulunduğumuz yeri bilen ve zaman zaman yanımıza yöremize gelerek bizleri mutlu kılan dostlarımız da artık ciddi ciddi bizim gibi aynı yaşam ortamını benimsediklerini dillendiriyorlar. Bizler de onların bu aşamaya gelmelerinden hoşnutluk duyuyoruz. İşte o yüzden onların arazi edinme düşüncelerine yardımcı olabilmek için araştırma da yapıyoruz. Öylesi seçeneklerden birinin ilgilileri olan baba, oğulla yüz yüze geldik. Babayı bayağı bir zamandan beri tanımaktayım. Aramızda bayağı bir yaş olan oğul ile ilk kez karşılaşıyordum. Onlar, ev sahiplerimizin de yakından tanıyıp üstelik bir de hısım akraba olmaları sonucu söyleşimizi koyulaştırıverdik.
Oğul, il merkezimizdeki yüksek öğretim kurumunda(!) öğretim görevlisi iken son gelişmeler yüzünden sıkıntılı bir süreç(!) yaşamış. Şimdilerde o kurum dışındaymış(!).
Öyle de olsa onlar da bizim ev sahiplimiz konumunda olmamız nedeniyle konuklarımız sayılırlardı.
O oğul, hakkımda bir takım bilgiler edinmiş olsa gerek, bana, o ilk karşılaşmamızdaki yaklaşımında, beni tanımlarken, entenektüel biri oluşumdan söz ettmişti. İşte o saattten sonra benim uzun bir söylev çekmem gerekmiş, konunun birini bırakıp bir diğerine geçip durmuştum. Sözlerimiz içeriğine gülmece de katmak gerekiyordu. Ben de öyle yaptım. İlerleyen süreçte ortak tanıdıkların da olduğunu anlamıştım. Onca entelektüel kimliğim söz konusu edilmişken yazdığım kitaplarımdan söz etmemek olmazdı. Ben de aynısıyla öyle yaptım. Tuğla gibi olan kitabımı(*) kendilerine imzalayıp verdim. Ederini de bir öğretim görevlisi olarak yerli yerinde takdir edeceğinden söz ettim. Sonrasında o konuyu erteledik.
Geçen Pazar günü de onların beş kilometre ötemizdeki mahallesine(Köyüne) yemekli bir etkinliğe ev sahiplerimiz ile gitttik. Orada oturduğumuz masaya o sözünü ettiğim eski öğretim görevlisi de geldiler. Söyleşimizi ilk başladığımız aşamadaki yerden sürdümek içn etkinliğe çağrılı imamın uzun yakarısının bitmesini bekledik. Yüksek ses çıkartan aygıta yakın oturrmuşuz. Ben de o yakarı süesinin uzun tutulacağını öngördüğümden ötelere giderek kaçınmayı yeğledim. Sonrasında masamıza yöreden yetişip gitmiş bir eğitimci daha da katılmıştı. Yöreye ilişkin konuşmalar da yaptık.
Asıl en ilginci ve önemli olan ise, yazımın başlığına taşıdığım boyuttu. Aileden gelenekçi inanç bağı içinde olan o eski öğretim görevlisi(!) benim kendilerine imzaladığım kitabımı daha o akşam geç saate kadar okumayı sürdürmüş. O ilk başlardaki izleniminde de kendi yaşamıyla ilişkilendirerek çok etkilenmiş. Konuk olarak kaldığı baba evinde, gece uyumakta olan babasını uyandırıp elini öpmüş. O saatte içinde yoğun olarak ortaya çıkıp gelen minnet ve saygı duygusunu hemen o anda babasının ellerine sarılarak dışına vurup yansıtabilmeyi yeğlemiş. Eli öpülen baba yeterli açıklama yapılmamış olduğu için sanırım işin özünü pek anlayamamıştır.
Ben de bu bana anlatılan olaya kayıtsız kalamayıp sizlerle paylaşayım istedim. Kendi payıma da etkili olabildiğim için de ayrıca hoşnutluk duydum.
İyi haftalar…
__________
(*) Gözleri Alan Yamaçtaki Kar Işıltılarında






















