EV HANIMI ANA, BEKÇİ BABANIN 11 YAŞINDAKİ OĞULLARININ YERİNDE SEZGİSİNE BİR BAKAR MISINIZ!..
Haftanın ikinci günü olan Salı günü görme yetimle ilgili gidişatım için günübirlik olarak Muğla’daydım. Orada bir de kurumsal bir başvurumda olacağı için spor giyinmemeyi yeğlemiştim.
Sağlıkla ilgili gidip geldiğim kurumum yeni yerine taşınmış. Benim de haberim olmadığından bildiğim o eski yerine gittiğimde ilgili uyarı yazılarıyla karşılaşmıştım. O saatten sonraki her dakikada gireceğim kuyruk sırasının artık artış göstereceği çok açıktı.
Nitekim yeni yere gidip o kalabalığa girince kuyruk sıram uzamış, hekimimle bir araya gelmem öğle sonrasına kalmıştı. Ben de merkeze dönmeye karar verdim.
Merkezin oralarda hiç hesapta olmayan Telekom’la bir işimizi de halledivermiştim.
Öğle arasıydı. Acıkmıştım. Merkez yerde, döner-ekmek ve de ayranla açlığımı gidermeye oturmuştum. O alanda, köşe bir yerde, tek bir masa vardı. Bir de ağaç diplerinde banklar bulunuyordu. Ben, yiyeceğimi lokmalarken o sıra iki çocuk da aynı masa yanındaki sandalyelerde kendilerine yer bulup çeyrek ekmek arası döner söylediler. Siparişlerini beklerlerken sandalyelerini değiştirdiler. Cin gibi hareketli olan karşıma, yanaklarından kan damlayacak denli topluca, acar ve uysal olanı yanıma gelmişti. O uysal, ağırbaşlı görünen çocuk, ben, yavaş yavaş tıkınırken meraklı gözlerle sürekli bana bakıyordu. Benimle İlgilendiği belliydi. Göz göze geldiğimiz bir anda bana bir söz diyeceğini anlayıp bekledim. O, “Amca,” deyince de, ben, ilgiyle yüzüne baktım. O, “Siz, yazar mısınız?” diye tane tane sözünün gerisini getirip sorusunu sordu. O an, ne kadar ikirciklendiğimi size nasıl anlatırım, bilemiyorum. Bilirsiniz, öylesi merkezi alanlar hep MBS kameraları ile gözetlenip kayıtları da tutulur. Bir de soru yönelten çocuk diğerinin önerisiyle er değiştirip benim yanıma oturmuştu ya… Ben, daha işin özüne inip bu afacan çocuğa beklediği yanıtı vermezden önce yaşamakta olduğum o anın bir öngörü, kurgu olup olmadığına hızlı bir biçimde kafa yormadan edemedim. Sonra da, “Nereden anladın?” diye ona soru sormaya yöneldim. “Evet, ben bir yazarım.” dedim. Omuz çantamın içindeki üç kitabımı da her ikisine gösterdim. Kitaplarımdan birinin kapağında yer alan resmimi de soruyu soran çocuğa gösterip, “Bana benziyor mu?” diye sorup yanıtlamasını bekledim. Gülümseyerek karşılık verdi. Ben yine ilk soruma dönüp karşılık almak için, o küçüğe “Nereden bildin bakayım?” dedim. O bu kez yinelediğim soruma yanıt vermekten yana görünüp konuştu: Dedi ki, “Görüntünüzden, görünüşünüzden…”
Ben de işte o ara, çocuğun gözüyle kendime baktım. Yüzümde, beni hemen de ele verecek çok köşeli, sarı metal tel çerçeveli gözlüğüm vardı. Yeni yıkanmış, uzunca sayılacak, kırlaşmış saçlarım tel teldiler. Bıyıklarıma yeni çeki düzen vermiştim. Sakallarım ise sinekkaydı tıraş değil, kirli sakal türüydü. Dişlerim de bakımlı sayılırlardı. Sırtımda, o gün için bilerek giydiğim gri balıksırtı ceketim, altında bej rengi göleğim, yakamda da kravatımlaydım. Bacaklarımda da ceketime göre daha açık gri olan, ütülü pantolon… Ayakkabılarımda siyah boyalı olarak görüntümü bütünlüyorlardı. O kısa ara içinde de gözlüklerimin gerisinden ufkî bakışlarla çevremde olanlarla değil hayal ettiklerimle ilgili görünüyor olmalıydım. Yanı başımda da branda bezi dokuma türünden omuz çantam bunuyordu. Daha ne olsun!..
İyi de, o sezgisi bütünüyle doğru olan afacan, sonuçta on bir yaşında olduğunu öğrendiğim bir çocuktu. Üstelik de arkadaşının demesine göre çalışkan biri değilmiş. Anası ev hanımı, babası da bekçiymiş. İyi de o sezgiye, algılamaya ne demeli? İşte o yerli yerindeki öngörüsüyle beni şaşırtmıştı ki ne şaşırtmıştı!…
Demek oluyordu ki, günümüz genç kuşaklarından bazıları da edindiği, bilgi, görgü, donanım zenginliği ile birilerini, iyi gözlemlemeleri sonucu, şaşmazlıkla bilebiliyorlar.
Edebiyatımızın önde gelen öykücülerinden Ömer Seyfetin’i biliyorlardı. Ben de kendilerine, dev yazarımız Yaşar Kemal‘i tanımalarını ve onun “İnce Memed“ini de okumalarını salık verdim. Soru soran çocuk, daha o anda arkadaşına dönüp “Kütüphane’ye gidelim mi?” dedi. Arkadaşı ise, “Hayır.” diyerek oralı olmadı. Birlikteydiler ama merakları, gelişimleri aynı değildi. Yanlarından ayrılıp giderken o sezgisine şaştığım afacanın başını okşamadan edemedim.
İşte, bazı böyle, ilginç, şaşırtıcı, sözün bittiği yer de olabiliyor!
İyi haftalar…
























