Milli Eğitim Bakanlığından gelen raporu eminim tüm eğitim camiasında olanlar, anne babalar incelemiştir.
Okullarda ikinci yabancı dillere bu kadar önem verilirken Türkçeye yeterince önem vermedik mi sorusu geliyor ilk olarak akla.
Kendi dilimizi ne kadar önemsedik veya önemsettik?
20 soruda ortalamanın 16.48 olması dönüp kendimize bakmamız gerektiğini düşündürüyor. Okuyoruz ama okuduğumuzu ne kadar anlıyoruz? Ne kadar yorumlayabiliyoruz?
Kitap okuma alışkanlığını gerek okullarda gerek ülkemizde ne kadar kazandırabildik? Kazanabildik? Çevremizde kaç insanın elinde kitap görebiliyoruz? Kaçı evinde kitap okuyor? Okumayan bir toplumda sınav sisteminde hangi öğrencinin ne derece başarı bekleyebiliriz?
Sınav sonucuna özellikle de Türkçe sınav sonucuna sadece okul, öğretmen, öğrenci tarafından bakmamamız gerekiyor aynı zamanda bir toplum olarak anne-baba, yetişkinler olarak da değerlendirmeliyiz.
Okumayan bir ailenin çocuğuna, okuma alışkanlığını öğretmenler ne kadar verebilir veya bunu davranış haline nasıl getirebilir?
Kendi dilimizi öğretmek, kavratmak ve en önemlisi sevdirmek sadece okulun, öğretmenin görevi olmamalıdır. Aynı zamanda biz yetişkinlerin de okumaya teşvik eden ve örnek olan bireyler olmamız gerekir.
Sayısal bölümde Fen ve Matematik dersindeki netlere baktığımızda Fen dersindeki ortalama % 50 yi yakalayamamış iken, Matematik dersi için sonuçlar daha da kötü diyebiliriz.
Türkiye’de herkesin öncelikle Türkçe başarısına, öğrencinin yeteneğine değil de matematik başarısına önem verdiği, çocuğunun öncelikle matematiğinin iyi olduğunu söylediği veya istediği bir toplum olarak ta çocuklarımızın matematik başarısının bu kadar aşağıda olması da ayrı bir üzüntü.
Çocuklara verilen müfredatın sadece mekanik kısmı ile ilgilendiğimiz sürece, çok bir ilerleme kaydedemeyeceğimizi düşünüyorum.
Matematik dilini öğretmiyorsak, matematiği sevdiremiyorsak ve en önemlisi çocuklara işlemden ziyade düşünme becerilerini vermeyi amaç edinmemişsek başarılı olmalarını da beklememiz çok da gerçekçi değil.
Bugün ortaokula gelmiş çok sayıda çocuk okuduğu problemi bile anlayamıyor. Öğretmenlerin özellikle matematik ve fen dersi gibi daha çok muhakeme, düşünme becerisi, problem çözme becerisi gibi becerilerin aktif kullanılacağı bu iki derste öğrencilerin başarılı olması için önce mekanik kısımlardan ziyade bu becerileri çocuklara kazandırması gerekmektedir.
Test sorularından, şık işaretlemelerinden çıkmak gerektiğine inanıyorum.
Önce çocuklara verdiğimiz beceride dört şıkkın dışına çıkıp düşünmesine olanak sağlamalıyız. Şıklar içinde esir tuttuğumuz çocuklardan yaratıcı düşünebilmeleri, problem çözmelerini ne kadar bekleyebiliriz? Bu test çözmesinler anlamına gelmiyor tabi ki. Ancak test, derslerin ana amacı olmamalıdır.
Yurtdışındaki öğrencilere bakın üretebiliyorlar çünkü kalıp içine sıkışıp kalmamışlar daha özgür düşünüp yeni şeyler yapabiliyorlar. Mili Eğitim Müfredatını çocuğa seveceği, anlayacağı, içselleştireceği şekilde verebilmek biz öğretmenlerin işi aslında. Kendi içimizdeki değerlendirmelerimizi, sınavlarımızı neden süreçte PISA tarzı yapmıyoruz? Neden çocukları 10 soru sorarak teste tabi tutuyoruz bunun yerine neden okuma-yazma becerilerini ölçebileceğimiz değerlendirmeler uygulamıyoruz?
Ölçme değerlendirme bir okulun en önemli bölümü iken, bugün özel okul olup da, velilerin ciddi maliyetler ödediği, tüm yaşamını neredeyse çocuklarının eğitimine göre ayarlamaya ve yaşamaya çalıştığı çoğu özel okulda bile “Ölçme ve Değerlendirme” birimi bile maalesef yok.
Nasıl verdiğimizi, verdiğimizin ne kadarını anlatabildiğimizi ve öğretebildiğimizi daha kendi içimizde başarılı bir şekilde uygulayıp, yapamıyorsak uluslararası bir sınav sonucunda öğrencilerimizden de başarı beklemek biraz hayal olsa gerek.
Ülkemizde çok nitelikli, PISA tarzı soru yazabilecek kendini de bu alanda geliştirmiş onca öğretmenin bu alanda daha verimli kullanılarak bir kurul oluşturup, gerek değerlendirmelerde gerek sınav sistemindeki içerik konusunda farklı değişiklikler yapabileceğine inancım sonsuz.
Sadece eleştirmek değil, çözümün de bir parçası olarak düşünmek bizim elimizde.
Bizim elimizde Türkiye’nin geleceği, gençleri başarışlarında daha üst seviyeye çıkarabilmek.
Köşe Yazarı: Nermin Kurt
