Aynı masada olup da güncele ve süregelen gidişat üzerine konuşmakta olduğumuz kişilerden, kendilerini de bir kanaatönderi-köşe yazarı olmaya yönlendirdiğim dava arkadaşım, konuşmasının gelecek bölümüne dayanak oluşturup bir açılım yapmak için “Davut,” diyor, ” kaç yıldır yazıyorsun,” diye soruyor. Ben de, onun bir açılım yapacağını sezdiğimden açıklıkla sorusunu yanıtlıyorum. “On sekiz, on dokuz yıldır yazıyorum.” Dava arkadaşım, sözü alıp açılımına geçiyor. “Bu kadar zamandır yazan birinin bayağı bir bilgi, beceri, donanım sahibi olması gerekir,” diyerek hakkımı da teslim ediyor. Sonrasında da kendisinin benimle olan dava gidişatımıza ilişkin görüş ayrılığına sözü getiriyor.
Onu yerelde yazmaya yönlendirmem, kendilerinin düşüncelerine önem verdiğim, saygı duyduğumdan değil; eğer söylenecek sözü, açılımını yapacak düşünceleri varsa, Fethiye’mizde bunu sağlayacak basın-yayın olanaklarının ayrımına varmasını istediğimdendir. O konuda gerekli uyarılarımı da yaptım. Dalkılıç(!) ortalığa bodoslama girmemesini de salık vardim. Daha ne olsun!
İşte o dava arkadaşımız, artık basılan düşüncelerinden bize uzun bir okuma yapmaya girişiyor. Bildik seçim sonuçlarını sıralayıp giden o okumasına ise bizim karnımız tok. O kadar sabrı gösteremeyeceğimizi belirtip asıl yorumuna, göstereceği çözüm yoluna gelmesini istiyoruz. Karnıç aç, eve döneceğim.
O ise bu tavrımızu hoş bulmuyor, geriliyor, düşüncelerine karşı çıkılmasına bozulyor. Güdülen gidişat konusunda dinlediği değişik düşünce sahiplerine verip veriştiriyor. O konuda söz ederken işi ileri götürüp hoş olmayan sözlere de yer veriyor. Onların ne şerefsizliklerini bırakıyor, ne de adam olmadıklarını…. Geçim sıkıntımız başat konumuz iken yeni gündem oluşturan “Andımız”a ilişkin takınılan tavırdan da hiç hoşnut olmadığını gerilmiş bir durumda dillendiriyor.
Gelgelelim, rakının, içildiğinde artık şişesinde durduğu gibi durmadığına benzer; kalem ele alındığında da (şimdilerde bu gidişat bilgisayar klavyesi öne çekildiğindeye, dönüşmüş bulunuyor) o kalem, cebinizde durduğu gibi durup oturuvermiyor; kırıp dökmeye, amacını aşan sözler de döşemeye başlayıveriyor(!).
Hemen her konuda olduğu gibi işte o sözünü ettiğim konuda da hiçbir zaman dizginleri elden bırakmamak gerekiyor.
“Ok yaydan çıktı,” olgusu, bizim bu alanda da, “Söz ağızdan çıktı bir kere,” olgusuyla eş değerdir.
Günümüz ülke yönetimi ve meclis oturum gidişatlarında, o tabloyu oluşturan örgütsel bağlamlarda epey bir hayal kırıklıkları yaşıyoruz. Ne var ki, kanaatönderlerinin de(gerçekten öğle olmaya özen gösterenleri kastediyorum)o boyuta nicelik ve nitelik yönünden düşük düzeyde yazılar, eleştiriler getirmeleri hiç kabul edilmemelidir.
Biliyorsunuz benim de hayranlık duygularımı belirttiğim o İngilizler’in görkemli olduğu kadar, görsel güzelliğe de sahip meclis yapıları içideki oturumlarında, konuşmacıar için bir ilke getirilmiştir. Söz alıp küsüye gelen meclis üyesi, sesleneceği meclise, önce saygılarını sunacak, sonra yine boy hedefindeki herkimden söz edecekse yine öncelikle, sayın, diyerek sözlerine başlıyacaktır. Meclis İç Tüzükleri’nde, böylesi bir öncelikli ilke benimsenmiştir. Bunun nedeni de daha önceki geçmiş yıllardan o günlere dek, söz alan meclis üyelerinin, öfkeli, kaba saba sözlerine başlamalarının önünü kesmek içinmiş. Akıllıca bir önlem olduğu açık değil mi?
Demek oluyor ki, sizin sözünüzün bir değer taşıyıp anlamlı olabilmesi, sizin karşıtlarınıza saygılı olmanızdan da geçiyor.
Benim, bunca yıldır aralıksız yazıyor olmamın temelinde de yukarıda değinmeye çalıştığım ilkesel yaklaşım vardır.
Bu alanda ad öne çıkararak, hedef gözeterek, yakışıksız sözler dizgesiyle karalama yapmamaya çok önem veririm. Az buz özen değil midir?
Daha ilk seferinde buzdağlarına bindirerek ikiye bölünüp batan Titanik Dev Gemisi gibi olmamak, her kaleme sarılan dava arkadaşlarımızın temel ilkesi olmalıdır.
“Cam evde yaşayan kimselerin taş atmaması gerekir,” demem de onca dile getirmeye çalıştığım yazı konu içeriğim nedeniyledir.
Umarım beklediğim doğrultuda anlaşırım.
İyi haftalar…
____________
(*) İngiliz atasözü.
Köşe Yazarı
Davut D. Fen
























