Ülke siyasetinin tıkanmışlığı ve yıldırı(!) olaylarının başını alıp gitmişliği öne sürülerek yapılan o “1980 Askerî Darbesi,” yonca biçer gibi etkin, önder kadroları biçtikten sonra artık sivil yaşama geçme kararı alır. O belli süreç sonrası ülkede birçok öğretim görevlisine işten el çektirilmiş, yoldan çıktığına karar verilmiş kamu çalışanları açığa alınıp yargılama süreçleri başlatılmıştır.
Darbenin ayak seslerini sezen; etkin, önde gelen sivil toplum örgüt üyeleri ve yöneticleri de başlarına nelerin geleceğini öngörüp yurt dışına kapağı atmışlardır ki, onların sayıları otuz bin(!) olarak dile getirilmektedir. Ülke ilerici siyasetinin en örgütçü, önder kadroları öylelikle ülke gidişatın dışında kalmışlar, gericiliğin, karşı-devrimciliğin palazlanmasının önünün açılmasına istemeyerek de olsa fırsat vermişlerdir.
Geçen hafta içinde, Nif-Gedre‘deki yaylamızda, bu kez ağır konuklarımız vardı. Bir zamanların ülkedeki en etkin sendikal hareketi olan Disk’in Genel Sekreterliği’ni de yapmış olan, şimdilerin yayıncısı Mehmet Atay ağabeyimizin bilgi birikimlerini ve ülke gidişatı konusundaki düşüncelerini dinleme fırsatımız oldu. Eski Başkan Keramettin Yılmaz beyin Ankaralı yayıncı dostları ve onun beraberindeki akademik kişileri, oğulları, dönüşlerinde, o yayladaki yerimize uğrayarak bizleri de onurlandıranlar oldular. O Ankaralı yayıncı ve tasarımcı Erdoğan Yavuz bey, Ankara’ya ulaştıklarında, eşinin emek verdiği çalışmalardan ve başka başka kaynak kitaplardan oluşan ağır bir posta gönderisiyle, bizi, ayrıca da mutlu kıldılar. İlgileri için, onlara, çok sağ olsunlar, diyoruz.
Yazımın başlığının konusuna döneyim; işte o yayla söyleşimizde Mehmet Atay bey, Deniz Baykal ve onun yaş kuşağı etkin siyasetçi Ali Topuz’dan söz açtılar. Zamanın CHP Genel Başkanı olan Bülent Ecevit’in onlardan çok çektiğini dile getirdiler. Zaten grupçuluk(Hizipçilik) denildiğinde en başta da onlar anılırlar. Bizler, Demokrat Parti Dönemni pek bilmeyiz. A.P. ‘nde de Ferruh Bozbeyli ile Sadettin Bilgiç’in adları geçer.
Mehmet Atay bey de Deniz Baykal için övücü tek söz etmedi. Onu hep yerdiler.
Ben de düşünüyorum. O genç değerleri ülke siyasetine kazandıran Genel Başkan, onları parti örgütüne kattıkdıktan sonra etkisiz kalmalarını mı ummuştur(!)? Yeni düşüncelerin ardına başkalarının da desteğini çekemezseniz sonuç ne olur? Seçilmişseniz, varlığınızı güçlendirmeniz de gerekmez mi? Yalnız kaldığınızda, çekişme yaşadığınız gruplar sizi saf dışı etmeye çalışmazlar mı?
Rahmetli Erdal İnönü, seçimlere girmesine olur verilen partisine, yasakları kalkan siyasetçilerden Deniz Baykal’ı gönülsüz olarak kabul etmek zorunda kalınca, onun hiç olmazsa yalnız olarak; törensiz, gürültüsüz patırtısız gelmesini istemiştir. Baykal ise dava arkadaşları ile gelmeyi yeğlemiştir.
Sonrasını pek çok kişi bilirler; ülkede hiç olmadığı kadar belediye başkanlığı kazanılır.
Bana göre de, “Grupçuluk”, davanız için özgün düşüncenizi, sonuna kadar savunmak olduğu gibi gözden düşerek seçilmişliği kaybedip ayak altında paspas olmamak için direnmektir(!).
Bir de şu boyut var: Kaşı, gözü kaymış, yarı canlı Deniz Baykal, niye yeniden TBMM’sine seçilmişmiş? Hiç seçmek için hiç başka adam kalmamış mı, deniyor. İyi de, her ziyaretçisinin hızla iyileştiğine tanıklık ettiğini belirttiği eski bir genel başkan başka ne yapılabilirdi? Canlı canlı gömüte mi gönderilmeliydi? Hem her bunalımda, her önemli eşikte onun düşüncesini sorup danışacaksınız, hem de onu yok sayıp yerine bir başkasının seçilmesini isteyeceksiniz; hiç oluyor mu? Demek, sizler, atınız bir kez tökezledi diye hemen onun beynine kurşunu sıkacaksınız! İnanın, işte ben onu yapamam. Gönül bağım bu kadar gevşek değildir.
İyi Haftalar…






















