Baş Ucun
Söylemediğin şarkılar yormadı mı hâlâ?
Sıcak tutmuyor mu üzerindeki hırka?
O elindeki kahve…
O kahvenin son yudumu…
Sen son yudumların tadını bilmiyorsundur da hâlâ.
Hâlâ gördüğün en güzel manzaranın deniz ve martıdan ibaret olduğunu sanıyorsundur.
Sen seni görmedin ki daha.
Oysa şimdi geliyorum sana seni vermeye.
Bende kalanları, hep benim olacakken kaybolanları…
Uçaktayım.
4 : 45.
Cam kenarı.
Yağmurlu.
Ama sana geliyorum ya,
Bir bahar var içimde!
Sardunyalar…
Sen yakıyordun hep sardunyaları.
İzmarit dolu hâlâ saksıları.
Temizlemedim, temizleyemedim.
Senden kalanlara yalnızca uzaktan bakabildim bi’ süre.
Artık soluklarım da huysuzlaştı.
Bir ağır, bir hızlı. Hızlı-hızlı.
Duvarlarla konuştuğum oluyor.
Şu ikiliyle falan da.
Ahşap masan eşlik ediyor bize.
Maya da şaşkın beni öyle görünce.
Mamasını veriyorum,
Bana biraz sürtünüp geçiveriyor köşesine…
Miskin.
Miskinim ben de.
Gitmiyorum işe.
Bakkala iniyorum elimde bir şişe,
Çıkıyorum beş olmuş,
Cebimde izmaritler…
Atmıyorum yere, sen kızıyorsun diye.
Saçlarım yere doğru uzarken başımı kime yaslayacağım?
Bunu hiç düşündün mü?
Ben sırf bu yüzden uyumadım günlerce!
Balkona çıkıyorum kimi zaman.
Kimi zaman yemek yiyorum.
Çoğunlukla ağlıyorum.
Gece uyuyamayanlar bilir kesik kesik ağlamak nedir.
Hiç rüya göremiyorum böylelikle.
Alıştım gün doğumlarını görmeye…
Bak uzuyor cümlelerim yine.
Topladım yine ne var-ne yok.
İnmek üzereyim.
Ellerimde sardunyalar da var.
Bunları da baş ucuna ekeceğim.
Onlar gibi,
Ben de seni hep özleyeceğim…
Pınar Kanar























