Mortırnaklar Renk Çübüşünün İçinden Yürüdüler
Arsa Köy & Koyat Geçidi & Kayadibi Mah. & Saklıkent 07.12.2014 –
Merhaba Doğaseverler…
Sonbaharı en güzel demlerinde yaşıyoruz bu günlerde. Kış kapımızı ha tıklayacak ha tıkladı… Bizler için her mevsim bir başka her mevsim güzel ve her mevsimin tadını yaşamaya devam ediyoruz. İşte SONBAHAR ve de anlamında yaşıyoruz. İspatı burada olacak, fotoğraflarda, yüreklerde, gönlümüzde ve şimdi de bir dem çay olan YAZIMIZDA…
Dostlar; Bugün ki parkuru Motırnak ailesi ilk kez yürüyecek nasipse… Parkur orta zor gözüküyor ve Arsa Köy’ den başlayıp Kayadibi Mahallesi ve sonrasında da Saklıkent’te bitireceğiz faaliyetimizi. Sabahın ilk saatleri sayılır 08.15 civarları hava soğuk. Benim için hiç de öyle değil, ilk kez gideceğimiz parkurun heyecanı bedenimi ısıttı bile… Aracımı park ettim ve Toplanma yerimiz Merkez SULTAN Pastanemize doğru yürüyorum. Arkadaşlarımız yine koyu sohbetlere dalmış son yudumlarını alıyorlar sıcacık çaylarından…Ben de günaydınları bolca veriyorum hepsine…!!!…Şöyle evimin camından dışarı baktım ve bugünün havasına uygun malzemeleri akşamdan hazırladığım Sırt çantama koydum. Son kez gözden geçirip evden çıktım. Bugün toplanma yerine gitmedim aslında… Bugün yol üzerinden binmiştim aracımıza…Az önce yazdıklarım hayal ürünü değil, gerçeğin ta kendisiydi ve her hafta pazar sabahı yaşıyordum bu güzel tekrarları ( dejavuyu) …..Bu aile inanın çok farklı ve birbirini tamamlayan iç içe girmiş halka…!
Ve Aracımızdan biri sinyal veriyor. Biniyorum, GÜNAYDIN arkadaşlar… Fethiye’nin kültürü ile yoğrulmuş, toprağını tanıyan, köy köy hepsinin farklı özelliğini bilen EROL YALIM abimizin yanına oturdum. Sakalları bembeyaz çok yakışmış, Şirin Baba gibi olmuş bu haliyle… Çok şanslıyım ki “ ben sordukça O anlatır, O anlattıkça ben de sizlere paylaşırım” dostlar…Hemen sıcağı sıcağına soruyorum; Bugün ki parkuru kısaca anlatır mısın..? – Anlatıyor şirin babamız; Önce Seydikemer’e, sırasıyla Döver, Güneşli, Bağlıağaç mahallerinden geçip Arsa Köyün’e varacakmışız… Teşekkür, ediyorum… Camın buğusunu sıyırıp uzaklara dalıyorum…
Ve aracımız durduğunda şimdiye dönüyorum. Arsa Köyü’ne geldiğimizi arkadaşların konuşmalarından duydum. Köyün merkezinde araçlardan iniyoruz. Etrafı tasvir edersem bilindik bir manzarası; köy kahvehanesi, bir kaç dükkan, cami ve şadırvan, muhtarlık…ve biraz da kalabalık… Ahaliden birine yol tarifi soruyor, liderimiz Yusuf Ceran… Malum parkur ilk kez yürünecek…hepimiz hazırız artık, liderimiz önde biz arkada köyün güney batı yönünde ki “Uçar Market’in yanında ki aradan doğru devam ediyoruz. 50 metre indik inmedik SONBAHAR manzarası aniden bastırdı, donup kaldık öylece…Az önce ki beton yığınları yerini sonbaharın renklerine bıraktı…İyi ki de bırakmış…Ve bu manzarayı süsleyen başka bir motifte de yol boyunca kanaldan gelen “SU SESİ” alt fon müziği oldu sonbaharın renklerine…Biraz daha gittiğimizde bu sefer üzüm asmaları ve bahçeleri her yanda…Arkadaşlarımız göz hakkı geleneğini icap ediyorlar. Hemen soruyorum Şirin babamız EROL YALIM abimize. Anlatıyor; Arsa Köyü’nün üzümünden çok güzel pekmez ve beyaz şarap elde ediliyormuş…Ayrıca da mevsimin ilk elması da bu köyden çıkarmış…Bunları konuşurken de köy ahalisinden başka bir abimiz gülümseme eşliğinde HOŞ GELDİNİZ selamını veriyor…Adı “TURGUT KIZILCA” biraz buruk konuşuyor, meğersen annesi daha yeni hakkın rahmetine kavuşmuş…Gözleri doldu abimizin, benim de gözlerim doldu, ta uzaklara memlekete gittim bir an için annemi özledim..Abimizle birkaç kelam daha konuşup yol üzerinde yediğimiz üzümler için helallik alıyoruz…Helali hoş olsun, diyor…Bizlere düşen de “ annesinin mekanı cennet olsun” demek…Yine Erol abimiz anlatıyor; bu köyün aşçıları da ünlüymüş…Yani bu köyden gelin alan damat yaşadı…”Yemekleri güzel gelin, emekleri güzel gelin”….
Biz böyle sohbet ederken etrafta ne var ne yok da bakınıyoruz tabi ki…Şimdi ise bulunduğumuz yerden köyü kuzey yönümüze aldık ve üst tarafında “AKDAĞLAR“…yastık olmuş köyü “ Kış Uykusuna ” yatırmış…Güzelim enfes üzümlerini tadarak, ahalisiyle hoş sohbetler ederekten köyü ardımızda bırakıp ilk dinlenme molamızı veriyoruz…Sonra ki uğrak yerimiz “Koyat Geçidi” olacak…Bu noktadan sonra inişli bir yol bizleri bekliyor…Toprak yol yerini patikaya bırakıyor ve patika da kendini biraz zor inişli bir vadiye bırakıyor…İşte bu kısım “Koyat Geçidi” imiş…ve iki sırtı birbirine bağlayan eski bir köprü varmış aşağıda…Bulunduğumuz sırttan manzaramız ise; Mendos Dağı, Baba Dağı ile Arsa Köyü arasında kalan geniş alan, biraz uzakta da Kayadibi mahallesi ve Saklıkent’in olduğunu bilsek de sislerin altına gizlenmişler…İnişi tamamlayıp eski köprünün bulunduğu noktada toparlanma ve su molası veriyoruz. Dostlar bugün hava kapalı ve sonbaharın renkleri böyle havalarda mükemmel karelenir… Şansımıza mı ne tam da bu parkura denk gelmiş bu atmosfer, ışık oranı fotoğraflar için çok uygun. Öylesine ki makinenizde hiç uzun ayarlar yapmanıza gerek bırakmadan doğa, renkleri ve havayı otomatik ayarlanmış…
Yeniden devam ediyoruz. Bu kısımda biraz yokuş var ve sonrasın da büyükçe kayaların arasından “Kayadibi” mahallesine doğru yol alıyoruz. Yusuf hocam bir şeyler anlattı ama duyamadım, Doğan abiye soruyorum neymiş…? Hava raporuna göre 1 saate kadar yağmur geleceği için yemeğimizin saatini erkene alıp nar bahçelerinin arasından geçip uygun bir noktada yemek molası veriyoruz…Afiyet olsun dostlar…
Yağmur gelecek telaşıyla aceleyle yediğimiz yemeği çabuk eritmek için de acele ediyoruz. Yol üzerinde zeytin bahçeleri selamlıyor bizleri önce, sonra ise patikaya komşu su kanalı…Ve birden önümüze asfalt yol çıkıverdi…Fazla sürmedi bu sıkıcılık ve tekrardan toprak yola sapıyoruz. Şimdi ise Kayadibi mahallesinin sınırları içindeyiz. Ve Arsa Köyünde başlayan “SONBAHARIN RENKLERİ TABLOSU “ bu andan itibaren “SONBAHARIN SERGİSİ” ne dönüşüyor. Tabloların mimarı belli “ DOĞA ” …Böyle bir mükemmellik yok inanın. Nar ağacını, incir ağacını, çınar ağacını sonbaharda yaşamak varmış… dallarda son dansını yapan “ kıpkırmızı narlar “ sararmış yapraklara ne çok yakışmış… Köyün içinden ilerlerken bir evin önünde arkadaşlarımız toplanmış, “Mısır İnciri” meyvelerinden hem alıyorlar hem de ev sahipleriyle sohbet ediyorlar… Dostlar; Latince adıyla “Opuntia ficus-indica”, çok sıcak kurak bölgelerde yetişebilen bir kaktüs türüdür. Ülkemizde Ege ve Akdeniz bölgelerinde yetiştirilebilen özellikle de ANTALYA, Adana ve Mersin illerinde yetişen “Dikenli İncir” (Hint İnciri, Frenk İnciri ). Dikenli incir meyvesinin içinde çok sayıda çekirdek bulundurur. Dikenler vücuda değdiği anda acı verebilir ve kaşıntı oluşturur. Hatta dikenleri yüzünden yetiştiği bölgelerdeki halk tarafından bahçe kenarlarında çit maksadıyla kullanılmaktadır.
Dikenli İncir Nasıl Yenir…? ; Dikenli incir bildiğimiz kaktüs türleri gibidir, fakat üst kısmında turuncu, sarı ya da kırmızı renklerde dikenlerle kaplı meyveleri bulunur. Bu meyvelerin dikenleri olan kabuğu soyulduktan sonra meyveler tüketilebilir. İyi bir C vitamini kaynağı olan meyvesinin suyu sıkılarak içilebilir ya da yapraklarından yemek yapılabilir.
Bu bilgilendirmeden sonra; Hoş geldiniz gülümsemesi ile Güle Güle’yi hoş bir tebessümle bırakıyoruz ardımızda ki yüreklerde… Ve sonbahar manzaraları eşliğinde Kayadibi Köyünü geride bırakırken köyün adının nerden geldiğini şimdi fark ediyorum. Köyün üst tarafında ki tepe sırf kayalıklardan oluşmuş ve de oldukça da geniş bir alana dağılmış…Kayanın dibinde ki köye bu adın verilmesi mecburiyetten olsa gerek…… Köyü geride bıraktık ve az bir yolumuz kaldı sanırım, ileriye doğru bakınca Saklıkent’in vadisi görüş alanımıza girdi. Biraz daha devam ettikten sonra ana yola çıkıverdik. Bulunduğumuz noktada Gizli Kent Şelalesinin tabelası ve sapağı… Bir Saklıkent bir Gizli Kent, sisler derken sonbaharın en güzel manzaraları bizlerleydi… Saklıkent’e giden bu ana asfalt yoldan yürümek istemiyoruz. Liderimiz Yusuf Ceran hem eski toprak yolu keşfediyor. Ve ormanın içinden doğru Saklıkent’in yolunu tutuyoruz. Ormanın içinde ki çam ağacı pülürleri sonbaharda kızıl renk almış ve “ bu çorbada bizim de tuzumuz olsun” dercesine son adımlarımıza katkıda bulunmuş “SONBAHAR TABLOSUNDA”…
Dostlar Saklıket’e vardık. Aslına bakarsanız “ şu dönemde Saklıkent” olmuş… Kanyon demir kafeslerle kapatılmış. Yetkililer haklı olarak kapatmışlar tabi ki… Nedeni ise Ekim ayından itibaren yağışlardan dolayı debisinin artması…Ama dikkatimi çeken olumsuzluk ise hemen her tarafta demirden malzeme kullanılmış. Ve hatta köprü bile demirden. Yani buranın doğasına yakışan bir yapılaşma olabilirdi…Çok berbat bir demir yığını olmuş buralar…?
Neyse dostlar tadında bırakalım… Benim için en etkileyici faaliyetlerden biriydi. Eğer sonbaharın tadını çıkarmak isterseniz özellikle”ARSA KÖYÜ ve KAYADİBİ KÖYLERİNİ” kesinlikle öneriyorum… Çok güzel sonbahar manzaralarını yaşadık. Sorunsuz bir şekilde bitirdik. Çaylarımızı yudumladık ve yuvamıza dönüş için araçlarımıza bindik. Emeği geçenlere, liderlerimize, sürücü arkadaşlara SEVGİLER, TEŞEKKÜRLER…
Yazan Mustafa Serkan Mutlu Fotoğraf : Yusuf CERAN
( bed. eğt.öğrt & grup üyesi )
