BÜYÜK FOTOĞRAF/ MEHMET UÇAR (mehmetucarcem@hotmail.com)
DİNLEMEK ve DİNLENİLMEK ÜZERİNE
Nereden nereye diye sormadan edemiyor insan şu kıt aklıyla. Akşam eve geç gelen babasına anne, okula yılda bir güç bela uğrayan velisine öğretmen hep aynı dertten yakınmıyor muydu? ‘Bu, beni dinlemiyor herif! Çocuğunuz dersi dinlemiyor beyefendi!’ cümleleri dinlemenin gereğine işaret için söylenmiyor muydu? Sahi dinlemenin bu günlerde rahatsızlık verebileceğini öngörebilseydi Mevlana mesnevisine “BİŞNEVİN NEY…” yani “Dinle Neyden!” diye başlama cesaretini gösterebilir miydi? Durup dururken kötü bir eylem olarak kamuoyuna takdim edilen dinleme faaliyeti, şayet tasvip edilmeyen bir şeyse niye liderlerin mitingleri kendilerini dinleyenlerin sayısının çokluğu ya da azlığı ile kıymetlendiriliyor seçim meydanlarında?
Doktor hastasına muhakkak istirahatı yani dinlenmeyi tavsiye etmiyor mu rahatsızlanınca? Nezle, grip ve soğuk algınlığında tek çaremiz dinlenebilmek için evde yorgan döşek yatmak değil mi? Hatta grip olduğumuzda doktora gidersek bir haftada evde dinlenirsek yedi günde iyileşeceğimiz arkadaşlar arasında espri konusu yapılmaz mı? En basit ameliyatlarda en az bir gün hastanede sonrasında da nekahet döneminde bir hafta malikânemizde dinlenmekten başka bir çaremiz mi var? Aile doktorumuz 5 gün yerine 3 gün rapor yazdığında hafiften kızdığımız olmuyor mu? Ya da ne bileyim, bu uzman doktor benim hastalığımı bilemedi diye bizi o doktor senin bu doktor benim gezdiren ve kendini biraz dinleyip ilgilenen pratisyeni, kendisine geçmiş olsuna gelen konu komşuya öve öve bitiremeyen büyüklerimiz de mi yok?
Biz erkeklerin şehrin yoğun trafiğinden, mesaiden, patronun asık yüzünden, hanım dırdırından kaçalım ve şöyle bir kafamızı dinleyelim dediği hiç olmuyor mu? Ya da bayanların “Yahu bey şu çocukları al götür de şöyle bir saat başımı dinleyeyim!” ricasıyla kaçımız karşılaşmadık? Madem dinlemek vebalı bir davranış oldu bugün, camide vaaz veren müftü cemaatin dikkatini toplamak ve kendini dinletmek için ne diye konuşmasının arasına fıkralar, şiirler sıkıştırıyor? İnsanın içi açılıyor diye kendimizi dinlemek için neden doğa ile baş başa kalıyoruz hafta sonları onu da mı sormayalım?
Şimdi ne oldu da dinlemekten ve dahi dinlenilmekten şikâyetçi herkes? “Söz dinler” sıfatı, iyi insanları tarif ederken daha düne kadar kalburüstü bir vasıfken bugün tu kaka edildi? ‘Allah, dinlemek için iki kulak konuşmak için ise bir ağız vermiş. İki dinle bir söyle!’ öğütlerini gel de sen şimdi bir yere oturt oturtabilirsen. Söz gümüşse sükut altındır derken atalarımız aslında benzetmeyi, dinlemenin konuşmaktan bir adım önde olduğunu belirtmek için yapmış olmuyorlar mı? Televizyonların hayatımıza henüz girmediği o güzel zamanlarda radyoda spiker görmeden bize “Kıymetli dinleyenler!’” diye hitap ettiği için bir hoş olduğumuz o acayip havamız yerlerde mi sürünsün bundan böyle? Hadi biri bunu açıklasın; diğerini izinsiz dinleyip de topluma madara etmek kastıyla konuşulanları ortaya saçıvermeden önce. Değişik zamanların zamanesi olduk vesselam… Bizi, Çinlilerin en ağır bedduası olan “İlginç zamanlarda yaşayasınız!” tuttu galiba.
Danışıp da sözünü dinlemeyi düşünenlere Büyük Fotoğraf’ın tavsiyesi şudur: Bir kere dinlemek kötü bir şey değildir, bilakis yıllardır iştiyakla özlenen nesildir dinleyenler. Hele dinlenilmek adam yerine konmaktır. Sıkılmadan birini uzun süre dinleyene ve sözü cevher olup da dinlenilene aşk olsun. Dinlemek dinlendirir insanı; dinlenilmek de öyledir. Lakin gözetlemeyelim başkalarını. Hoş olmayan olsa olsa bu olabilir. Başkaları da duyulunca tiksinti verecek işlerin içine girmesin dediğinizi duyar gibiyim. Girmesin canım; ben girsin mi dedim… Siz yine de sözümü dinleyin ve kimseyi dinlemeyin. Yanlış işlerin kokusu er geç gün yüzüne çıkar. Hz. ALLAH kadir-i mutlaktır. İnanmayanlar imanlarını tazelesin lütfen! O’nun gücü her şeye yeter.
