Çanakkale’den Zafer
Tutsak milletlere umut ışığı, vatan uğruna ölmeyi göze alan bir milletin destansı hikayesidir Çanakkale Zaferi. Bu Zafer üç kıtaya hükmeden Osmanlı devletinin son zaferi, yeni kurulacak Türk devletinin temellerini oluşturmuştur. Düşman kuvvetler hasta adamın yıkılacağına olan inancıyla son darbeyi vurmak için yüklendiler, kazanacaklarına kesin gözüyle bakıyorlardı. Ancak hesap etmedikleri bir şey vardı: Savaş yalnızca topla, tüfekle, süngüyle değil; büyük bir inançla yapılıyordu. Mühimmat sınırlı, yiyecek az. Hem karadan hem de denizden çıkarma yapan düşman ilerlemeye çalışıyor, ilerleyemiyor. Ordunun başında Mustafa Kemal, cesur bir Türk askeri: “Ben size taarruzu değil, ölmeyi emrediyorum.”diyor. Tüm imkansızlıklara rağmen pes etmeye yer yok!
Ardı arkası kesilmeyen top sesleri yeri göğü inletiyor. Kan kokusu her yeri sarmış. Analar evde dua ediyor. Sadece dua etmekle kalmıyor, yaralıların yarasını sarıyor, ordu için yapabilecek her şeyi elinden geldiğinde yapıyor. Nusret’in bıraktığı mayınların tüm aramalara rağmen düşman kuvvetleri tarafından bulunamaması, İngiliz taburunun arkasından hiçbir iz bırakmadan kayboluşu gibi mucizevî olayların zaferini Mustafa Kemal şu sözlerle anlatıyor: “karşılıklı siperler arası mesafe 8 metre, yani ölüm muhakkak. Birinci siperdekilerin hiçbirisi, kurtulmamacasına hepsi düşüyor. İkinci siperdekiler yıldırım gibi onların yerine gidiyor. Fakat ne kadar imrenilecek bir soğukkanlılık ve tevekkülle biliyor musunuz? Bomba, şarapnel kurşun yağmuru altında öleni görüyor. Üç dakikaya kadar öleceğini biliyor ve en ufak bir çekinme bile göstermiyor. Sarılma yok, okuma bilenler Kur’an-ı Kerim okuyor ve cennete gitmeye hazırlanıyor. Bilmeyenler ise kelime-i şahadet getiriyor ve ezan okuyarak yürüyor. Sıcak cehennem gibi kaynıyor. 20 düşmana karşı her siperde bir nefer süngüyle çarpışıyor. Ölüyor, öldürüyor. İşte bu Türk askerindeki ruh kuvvetini gösteren dünyanın hiçbir askerinde bulunmayan tebriğe değer bir örnektir. Emin olmalısınız ki Çanakkale muharebelerini kazandıran ruhtur.” İki tarafında ağır kayıplar verdiği, Türk milletinin ve ilgili tüm devletlerin kaderini değiştiren bu zafer hiç şüphesiz ki kahraman Türk ordusuna borçluyuz. Seyit onbaşı’dan isimsiz kahramanlara sonsuz minnetimizi sadece 18 Mart’larda değil her an gösteriyoruz.
Başak Turna Fethiye Anadolu Lisesi
Gerçek Tarih Çanakkale
Ne çok değerimiz, ne çok sevdiğimiz var. Aile var, toprak var, vatan var, Çanakkale var… Çanakkale ile somutlaşmış kocaman bir sevgi var. Kimse bize bu sevgi için kolay demedi. Kimse bu sevgiden geriye dönüş yok demedi. Bizler vatan toprağı için bile isteyerek savaşıyoruz., ölüyoruz gerekirse de diriliyoruz. Çanakkale’de de askerimiz sonuna kadar savaştı. Çünkü biliyorum onlar da vatanı sevdi, Çanakkale’yi sevdi. O gün adı Çanakkale’ydi. Dün ve yarın ise başka bir yer, vatanın buğday kokan, portakal kokan bir başka köşesi. Vatan için ölünecek yerinde sınırı yok. Çanakkale’de savaşmanın, vatan için ölmenin yaşı cinsiyeti olmadı. Bizler aynı ecdadız, aynı kanız. Çok can kol, bacak, seven ve sevilen kaybettik. Çanakkale ölüme en hızlı ve en yürekten, el ele koşulanı oldu. İnanırım ki Çanakkale’nin havasına sinmiş acıya, inanırım ki topraktaki barut kokusuna. Sonra azimli olmaya inanırım, güçlü olmaya değil. Sadece ben, biz değil bütün dünya şahitlik etti bu zafere. Taraflı, tarafsız tarih yazıcıları kaydetti.: “böyle vatan savunması görülmedi”Şimdi gerçek bir tarih var Çanakkale Zaferi’ni kutladığımız. O zaman ne mutlu bizlere ölünecek kadar değerli bu vatanın havasındayız, suyuyuz, toprağıyız.
Ceren Bakar 11-E Sınıfı Fethiye Anadolu Lisesi
ÖLMEYEN YİĞİTLER
Ey, toprağını sıksan fışkıracak Çanakkale’m! Yıl 1915… Vatanın dört bir yanından gelip ne pahasına olursa olsun vatan için seve seve şehit olmaya razı olan onca yiğit. Daha oyun oynamayı bilemeden s,ilah tutmayı öğrenen dev yürekli, yenilmez Kahramanlar. Yıl 1915… Evlatlar cephede aç, sefil, yalın ayak, mazlum. İmkânsızlıklar içerisinde vatanıma, askerlerime, yiğitlerime nasıl yardım ederim derdiyle tutuşmuş vatan aşığı analar; genç, yaşlı, çoluk, çocuk demeden gecesini gündüzüne katan Türk Milleti! Terk dertleri vatan olan ecdadımız. Yıl 1915.. bir ışık doğdu. O öyle bir ışık ki karanlığı aydınlık yapacak. Adı Mustafa Kemal. İçindeki vatan aşkı, üstün zekası, ileri görüşlülüğü ile tüm analara, evlatlara, dedelere, torunlara ışık oldu. Herkesin bir inancı vardı: “Bu topraklar bizim, bizim kalacak. Gerekirse üstünde öleceğiz ama yine de bizim olacak. Yıl 1915… Yiğitlerden bir yiğit, Seyit Onbaşı… Ocean gemisi gitti gidiyor, merminin rayları bozulmuş, gemi vurulacak, vurulması lazım “Ya Allah” dedi Seyit Onbaşı. Yüklendi 250 kiloluk mermiyi. Bu vatan sevdalısına kimin gücü yeter.Yıl 1915.. Düşmanlarımızın topraklarımızı işgal ettiği yıl. İhtimali milyarda bir olan ama sadece Çanakkale’de yaşanan mermilerin havada çarpıştığı yıl. Yıl 1915.. Atam Çanakkale’de zafer kazanma yolunda, umut verme yolunda, yaşatma yolunda ve tüm dünyaya insanlığın ve insanlık onurunun ölmediği, yaralı düşman askerini hedef olduğunu bile bile kucağına alıp sipere taşıyan askerimin, dedemin, atamın savaşıdır Çanakkale. Türk Milleti “ Çanakkale Geçilmez” diyen şehitlerini, atalarını asla unutmayacaktır.
Cemre Nur Özdemir Fethiye Anadolu Lisesi 11/B Sınıfı
Bir Çanakkale Zaferi Bir Devir Başlıyor
Bir karanlık çöktü,
Benim kıymetli yurduma.
Karanlıktan çıktı,
Bir grup ordu vatanıma.
Geçirdiler akıllarından,
Yurdumu ele geçirmeyi.
İzin vermedi milletim,
Bu yurdu, düşman için terk etmeyin.
Vatanımı
Ele geçirmeye çalıştılar.
Kendilerince,
Hayaller kurdular.
Saldırıya geçtiler,
Karşılık verdik.
Vatanımızı korumaya,
Gönülden yemin ettik.
Biz ki nice Mehmetçikler,
Savaşa hazır büyüdük.
Kimseden korkmadan,
Savaş yoluna yürüdük.
Çarptı kalbimiz “Allah Allah” diye.
Koşuyoruz korkmadan,
Düşmanın üstüne.
İşte, geldi
Savaş zamanı.
Her yerden bir grup,
Ordu için toplandı.
Büyük küçük demedik,
Savaşa hazırlandık.
Bu vatan uğruna,
Her şeyin en iyisini yaptık.
Düşmandan korkmadık,
Silahlarımızı kuşandık.
Ölüm yolunda,
Korkmadan yer aldık.
Yeterli imkânımız yoktu belki,
Elimizde olanı kullandık.
Onların koca ordusuna karşı,
Milletçe ayaklandık.
Bir komutan vardı başımızda,
Önder oldu alayımıza.
Onun askeri başarısıyla,
Karşı konuldu düşmana.
Umutlar tükendiğinde,
O umut oldu bize.
Vatana bağlılığıyla,
Ayakta durdu bir kere.
Sonunda yıldı düşman,
Geri çekildi yurdumuzdan.
Böylece herkes anladı,
Bu yurt düşmana bırakılmadı.
Gülse Kırlangıç Üzümlü İMKB Lisesi
Çanakkale Zaferi
Çanakkale Sen bir destansın,
Geçilmeyen bir kahramansın,
Yıllar geçmiş olsa da
Bir türkü gibi hep ağızdasın
Çeşit çeşit ırktan askerler
Karşılarında durdu hep Mehmetler
Sanacaklardı seni geçeceklerini
Zafer! Diye bağırdı anneler
Gövdelerini siper ettiler boğaza
Koydular düşmanı hep çıkmaza
Her yerde duyuluyordu Allah sesleri
Sen koru yarabbi Türkleri
Ateşlendi gemilerin topları
Karşılarında Allah’ın aslanları
Dökülüyordu ırmak gibi kanları
Çatlamıştı beklemekten sabır taşları
Her yerde annelerin feryatları
Hepsi bu vatanın evlatları
İmanlar durmuşlardı karşılarında
Geçilmez diyorlardı bu vatanın toprakları
Mayınlar yerleştirildi derin sulara
Düşman geçti taarruza
Taarruz için değil ölmek için yürüdü
Bu vatanın topraklarına
Mustafa Can Köse Üzümlü İMKB Lisesi
