Hak Ve Sorumluluk – Ebru Oğuzhan Yeter
3 Nisan 1930… Sadece bir tarih değil, bir zihniyet devriminin miladı. Belediye Kanunu’nun kabulüyle birlikte Türk kadını, yüzyıllardır uzak olduğu kamusal hayata ilk güçlü adımını attı. Sandığa gitme hakkı, yalnızca bir oy pusulası değildi; bu, “ben de varım” diyen bir iradenin haykırışıydı.
Ardından 1933’te köy kanunu geldi. Kadın artık sadece seçen değil, seçilen; sadece izleyen değil, yöneten olabileceğini gösterdi. Ve 5 Aralık 1934… Türk kadınına milletvekili seçme ve seçilme hakkı tanındı. Daha birçok ülke bu hakkı tartışırken, Türkiye’de kadın Meclis’e girdi. Bu, tarihe atılmış cesur bir imzaydı.
Bütün bunlar tesadüf değildi. Bu haklar, bir liderin vizyonunun ve bir milletin yeniden doğuşunun sonucuydu. Mustafa Kemal Atatürk, kadını toplumun kıyısında değil, merkezinde konumlandırdı. Çünkü biliyordu ki bir toplum, kadınını ne kadar yükseltirse o kadar ilerler.
Ama bugün asıl sorulması gereken soru şu: Verilen bu hakların ne kadarının farkındayız? Daha önemlisi, ne kadarına sahip çıkıyoruz?
Ne yazık ki günümüzde birçok kadın, sahip olduğu hakların derinliğinin ve tarihsel değerinin farkında değil. Laikliğin sağladığı özgürlüğün, eşitliğin ve birey olma güvencesinin kıymeti yeterince bilinmiyor. Oysa bu kazanımlar, kendiliğinden var olmadı; mücadeleyle, kararlılıkla ve güçlü bir iradeyle elde edildi.
Türk kadını, tarih boyunca fedakârlığın, direnişin ve üretkenliğin simgesi oldu. Ama artık sadece bunlarla anılmak yetmez. Bugün ihtiyaç duyulan şey; daha fazla bilinç, daha fazla katılım ve haklarımızı korumak için daha fazla sorumluluk.
3 Nisan 1930’un 96. yılında, bir kez daha Atamızı ve mücadeleci Türk kadınlarını saygıyla anıyoruz.
