EROL DOLU Vefatının 11. Yılında Gazeteci Çetin Erim
Muğla ve İlçelerinde Basın ortamına ismini yazdıran Gazeteci ağabeylerimiz vardır. Benim de Bin dokuz yüz altmışlı yıllarda Muğla’da ilk Gazeteciliğe başlayan ve benim de 1990 yılında yakından tanıdığım rahmetli Yatağan’da Çetin Erim ağabeyimiz bunlardan birisidir.
Çetin Erim ile Rıfat Kalakoğlu Muğla’da Lise yıllarından arkadaş ve Muğla’da öğrencilik zamanında beraber Gazeteciliğe başlamışlar.
Gazeteci Rıfat Kalakoğlu 21 Ocak 2004 tarihinde Marmaris Postası gazetesinde bir yazı yazmıştı. Bu yazı Gazeteciliğe 1963 yılında Muğla İlk Adım gazetesinde başlayan ve onu son günlerine kadar telefonla da yakından aradığım ve 16 Mart 2004 tarihinde vefat eden Yatağan Gazetesinin sahibi rahmetli Gazeteci ağabeyimiz Çetin Erim ile ilgili yazıdır.
Rıfat Kalakoğlu’nun bu yazısı Yatağan’da Çetin Erim için vefatından bir ay önce düzenlenen gecede de okundu ve dinleyicileri de ağlattığını biliyorum.
Yazıyı aynen aktarıyorum ve Çetin Erim ağabeyimizi rahmetle bir kez daha anıyorum.
‘Gazeteci Çetin Erim’
Bu sütuna başka bir yazı yazmıştım.. Gecenin geç vakti, Saat 04’e geliyor.. Gazetem Marmaris Postası’nda, ertesi günü yayınlanacak olan yazıların son kontrolünü yaparken, İkinci sayfada arkadaşım Çetin’le ilgili ağır hastalık haberini karşımda görünce şok oldum. Bir çırpıda okudum ve hiç düşünmeden üstündeki spotu ilave ettim:
‘Çetin Erim..
O dünyanın en iyi insanıdır.. Dürüsttür.. Namusludur.. yazdım. İçimden öyle geldi.. Bir güzel ağladım. Hıçkırıklarla .. Kırıklıkla.. Öfkeyle.. Kendime olan kızgınlıkla..
Gittikçe yok olan duygularımızla.. Birbirimizden her geçen gün uzaklaşmalarımızla .. Arkadaşlık, Dostluk hatta hısım akrabalık hatta kardeşlerimizin girdiği derinliklere ulaşamamanın verdiği sıkıntı, bozgun beyinlerimizi oyan burguyla.
Deniz diplerinde vurgun yemiş gibi olduğumuz apansız ve acımasız vurgunla,
Halsiz, bitkin, üzgün, süzgün, nolur diyen, etme eyleme, gülümü soldurma diyen âşık gibi, Kerem gibi, Aslı gibi ağlatma diyen, hiçbir zaman affedemeyeceğim tembel yanımla, donuk kanımla, cesetlenmiş bitkin, azgın yanımla, kızgın, bezgin solgun canımla.
N’’OLUR BENİ AFFET ÇETİN. Hatta affetme. Kızgınlığını, kırgınlığını yüzüme bir tokat gibi vur. En güzel şamarı aşket yanağıma. Hiç çekinme kus tüm öfkeni. Seni bunca yıl aramayışımı bir hançer gibi indir yüreğime. Dost bildiğin insanın her zaman dost kalacağı gerçeğini bir Yatağan kaması gibi sapla ciğerime. Çekinme.
35 yıl önce Muğla’dan Yatağan’a Matbaa Makinelerini birlikte taşırken akıttığımız teri hatırlat. Bekarlığımızı, deliliklerimizi, delişmenliklerimizi. Sevgililerimizi, aşklarımızı hatırlat. Yoksulluğumuzu, sıkıntılarımızı, açlıklarımızı hatırlat. Güzelliklerimizi, evliliklerimizi, aramıza giren sıradağları, kıvrım, kıvrım yolları. Sakartepe’yi Gökova’yı Muğla’yı Yatağan’ı anlat bana. Kendini anlat. Peşinden günlerce koştuğun sevgili eşini, çocuklarını, evini anlat. Matbaayı anlatma n’olur. Fiş, fatura, kartvizit, davetiye anlatma.. Hastalığını anlatma.. Kanımızı donduran, birbirimizi unutturan.. Kendimizden uzaklaştıran.. VE bunca yıl umutlandıran, uyuklatan, uyutan Gazeteciliği anlatma. Sen gerçeksin dostum.
Rıfat Kalakoğlu ile karşılaştığımız zaman konuştuğumuzda ne derece duygulandığını görüyorum. Bu zamana kadar beni etkileyen en önemli olaylardan birisini yaşayarak Muğla’nın ilk gazetecilerinden Çetin Erim ağabeyimizi vefatının 11 yılında bir kez daha anıyorum.
