Muğla’da Tuğla Turizmi !! EBRU OĞUZHAN YETER
Muğla denince akla ilk gelen şey hâlâ deniz, güneş ve o eski “Ege ruhu”. Ama son yıllarda sahil şeridinde dolaşırken insanın aklına başka bir şey daha geliyor: Tuğla. Yan yana dizilmiş yapılar, birbirinin kopyası siteler, her biri “tatil deneyimi” vaat eden ama aslında aynı hissi tekrar eden mekânlar… İşte buna ben “tuğla turizmi” diyorum.
Muğla artık sadece doğal güzellikleriyle değil, hızla çoğalan yapılarıyla da anılıyor. Bodrum, Marmaris ve Fethiye gibi ilçelerde büyüyen turizm anlayışı, giderek daha fazla “ üretim yeri” üretmekten çok “yapı” üretmeye odaklanıyor. Oysa bir yeri değerli kılan şey, üzerine konan tuğlalar değil; o toprağın hikâyesi, üretimi, yaşam ve beslenme biçimidir.
Bugün Muğla’da turizm büyürken tarım sessizce geri çekiliyor. Zeytinlikler yerini villalara bırakıyor, küçük üreticiler turizm ekonomisinin dışında kalıyor. Oysa bu bölgenin gerçek zenginliği sadece koylarında değil; zeytininde, balında, narenciyesinde, yerel pazarlarında saklı. Turist dediğimiz kişi aslında sadece denize girmek için değil, bir yaşamı deneyimlemek için yola çıkar. Ama biz ona giderek daha az “yaşayan” bir Muğla sunuyoruz.
Tuğla turizmi tam da burada başlıyor: Yerel olanın yerine standart olanı koyduğumuzda. Köyleri mahalleye, köy kahvaltısını, zincirleşmiş açık büfelere; bir üreticinin hikâyesini, katalog fotoğraflarına değiştirdiğimizde ortaya çıkan şey ne tam şehir, ne tam köy; ne gerçek bir tatil, ne de kalıcı bir deneyim oluyor.
Oysa başka bir yol mümkün. Tarımı turizmin dışında değil, merkezinde konumlandıran bir yaklaşım. Yerel üreticiyi görünür kılan, ziyaretçiyi sadece tüketen değil, öğrenen ve deneyimleyen bir özneye dönüştüren bir model. Düşünsenize, bir turist sabah zeytin hasadına katılıyor, öğlen yerel bir üreticinin sofrasına oturuyor, yerel pazarda gözü doyuyor, akşam sahilde gün batımını izliyor. Bu deneyim, hiçbir otelin beton mimarisiyle yarışamaz.
Muğla’nın geleceği daha fazla tuğlada değil, daha fazla toprakta saklı. Eğer turizmi sadece inşaatla büyütmeye devam edersek, elimizde sonunda gösterecek ne doğa kalacak ne bir tohum ne de hikâye. Ama toprağa, üretime ve yerel yaşama sahip çıkarsak; işte o zaman Muğla sadece bir turizm cenneti değil, her anlamda gerçek bir cennet olmaya devam eder.
Belki de artık şu soruyu sormanın zamanı geldi: Biz Muğla’yı mı büyütüyoruz, yoksa sadece tuğlaları mı?
