İşitme Engelli Oğuzhan’ın enteresan bir hayatı var. Oğuzhan esasında bir azmin zaferi olan ender bir sporcudur.
1974 Yılında İstanbul da doğan Oğuzhan aslen Sivaslı dır. Silopi yıllarında Bir rahatsızlık sonucu İşitme duyusunu kaybeden Oğuzhan, her şeyi duyan okulun ve sınıfının en zeki öğrencisi iken, birden bire dünya ile ilişkisi kesilmiş, sessizliğe mahkum olmuştu. Okulun en zeki öğrencisi iken, ders dinleyemez hale gelen Oğuzhan’ın okul serüvenleri okulda yaşadığı sıkıntılar, hiçbir şey duymazken her şeyi duyanlarla aynı koşullarda muamele görmesi, zeki bir çocuk olarak tanındığı için kendisinden beklenen standartları tutturamaması aile ve okul hayatında üzerinde yaratılan baskı, gerilim, günümüzde mobbing diye bilinen olayı, her safhası ile yaşayan bir küçük çocuk… Dönemin kısıtlı koşulları ile ele geçen küçük imkanlarla sporunu yapan Oğuzhan ın hayatı, 1988 yılında bir el ilanı ile değişti. Çerkezköy’e 35 km ötedeki Çorlu’da o yıllar Aktif sporcu olan Avrupa şampiyonu, Yılmaz Destegül’ün dojo’sunun tanıtım ilanıydı. İlanı kaptığı gibi cep harçlığı ile, daha evvel sadece 1 kere gittiği komşu ilçeye giden minibüse koştu, ilan üzerindeki adresten araya araya dojoyu buldu ve bodrum katındaki merdivenlerden inerek, keskin, küflü ve ter kokan, zemini tahtayla kaplı dojoya girdi, Yılmaz hocaya Karate öğrenmek istediğini ve kendisinin duymadığını söyledi ve o andan itibaren hayatı değişmeye başladı.
Çorlu’dan tekrar, eve dönen Oğuzhan akşam işten gelen babasına Karate salonuna kayıt yaptırğını söylediğinde, babası ilk başta şaka sanıp gülmüştü, ertesi gün okuldan çıkar çıkmaz, Çorluya Antrenmana giden Oğuzhan eve gelince Anne ve Babasının öfkesi ile karşılaştı, neden öfkelendiklerini neden kızdıklarını anlamıyordu, kesin bir şekilde gidemezsin, yapamazsın, sen sağırsın v.s gibi baskılar ve hatta, dayakla direncini kırmaya çalışan anne ve babasına rağmen, Oğuzhan yine de sporunu bırakmadı, antrenmana gitmesin diye harçlığı elinden alındı, haftada 3 gün staj yaparak kazandığı maaşına el koyuldu, haftalarca uğraşıp para biriktirerek aldığı karate elbisesi elinden alınıp yırtıldı parçalandı.
OGUZHANIN AİLESİ NE YAPTILARSA, ONU, YILDIRAMADILAR.
Oğuzhan işitme engelli dezavantajını belki sporla, avantaja çevirebilirdi. Ama cebinde beş parası olmayan Oğuzhan 35 km uzaktaki çorlu’ya nasılsın gidip gelecekti. Oguzhan tüm engelleri aşmayı kafasına koymuştu. Sokakları dolaşıp çöplerden boş şişe ve demir toplayıp satarak yol parasını çıkaracaktı. Yetmediği yerlerde ise, ana yola çıkarak otostop yapacaktı. Oğuzhan düşündüğünü, yapmış, haftada 4 gün, 35 km ötedeki salona gidip gelmeye başladı, salonda öğrendiklerini de eve gelir gelmez bir daha tekrar edip kendini geliştiriyordu. Ailenin baskıları, Oğuzhan ın İradesini kıramayacaklarını anlayınca azaldı ve yavaş yavaş kesildi. Destek olunmuyordu, ama engel olmaya da çalışmıyorlardı, Oğuzhan önüne kurulan engellerde ilk randevu kazanmış, yavaş yavaş yerel müsabakalardan madalyalar, irili, ufaklı dereceler getirmeye başlamıştı.
Bu arada, Oğuzhan Liseyi’de bitirmiş, Bir fabrikada çalışıp memur babasına destek amaçlı eve para getirir olmuştu. Oguzhsm hem iş, hem Karate çalışmalarına devam ediyor, ailesine destek amaçlı 12-20 hatta 24 saatlik mesailerden çıkıp o gençliğin bitmez tükenmez enerjisi ile 35 km yol giderek antrenmanlara dâhil oluyor, kendini olağan üstü geliştiriyordu. İlerleyen zaman içinde, Oğuzhan birçok dereceler, başarılar elde etmiş ve Karate’nin yanında, Taekwondo da çalıştığı için, yerel salonlarda önce Taekwondo antrenmanlarında hocalık yapıyor, ders bittiğinde de, salonda tek başına Karate antrenmanlarına devam ediyordu. Daha sonra kendi salonunu açan Oğuzhan 11 yıl boyunca sadece bu işten ekmek yiyecek ve sporcu yetiştirecekti.
2012 yılında, Karate federasyonunun işitme engelli sporcuları bünyesine davet eden çağrıları, ve Ankara dan dönemin Karate federasyonu genel sekreterinin kendisini arayarak, Milli takıma daveti üzerine, Oğuzhan Türkiye de ilk defa kurulan “İşitme Engelliler Karate Milli Takımı’na girdi. İlk maç Venezuela da yapılan “İşitme Engelliler Dünya şampiyonası” idi. Orada Takım kata ve +84 kg ferdi kumite sıkletlerinde tatamiye çıkan Oğuzhan, bir şampiyonluk, birde Dünya 2. liği kazanarak, Türkiye’nin ilk defa katıldığı bu maçlarda eli boş dönmedi. Oğuzhan inatçıydı, Maçlar sırasında çatlayan ayağına rağmen mücadele etti, yılmadı, ben sakatlandım demedi, üstlendiği sorumluluk bilinciyle, Oğuzhan ayağında dayanılmaz bir acının farkındaydı ama o sırada ayağının çatladığını bilmiyordu. Oguzhan başarmıştı. Ertesi yıl’da 2013, Sofya da yapılacak Deaflympics yani, “İşitme engelliler olimpiyatları” kampına davet edilmişti ama geride, Karnı burnunda hamile eşini eve bırakıp, kampa gidecekti. Her şeye rağmen eşini Allaha emanet ederek, Milli takım kampına çıkacağı gün bir haberle daha sarılmış, Babasına kanser teşhisi konmuştu. Üstelikte, Oğuzhanın sakat ayağı hala iyileşmemişti. Oğuzhan düşündü taşındı bir türlü doğru kararı veremiyordu.
Karnı burnunda hamile Eşi, Babasının kanser olması ve Vatan görevi hangisini tercih etmeliydi. Oğuzhan, Vatan görevi daha kutsal diye, tercihini Milli Takımdan yana kullandı.
Hazırlığını tamamlayarak, Milli takım kampına ayak basan Oğuzhan, hiç vakit kaybetmeden, sakat ayağına aldırmadan, antrenmanlara başlamıştı. Oğuzhan bir tek günde ayağım sakat, bugünde idman yapmayın demedi. Harıl harıl çalışmaya devam etti. Fakat, Oğuzhan geride bıraktığı hamile eşi, kanser olan hasta babasını her gün düşünmeden edemiyordu. Şampiyonaya 10 gün kala, memleketten babasının ölümü ile ilgili acı haberi alan Oğuzhan yıkılmıştı adeta. Her şeye rağmen babasının cenazesine katılmalıydı. Oğuzhan, Milli takım antrenörlerinden izin alarak, Babasının defin işlemleri için memlekete gitmiş, 3 gün sonra Milli Takım kampına tekrar dönmüştü. Oğuzhan bu kadar stres ve sıkıntı yoğun bir şekilde yaşarken, zor koşullar altında, katıldığı Deaflympics’te gümüş madalya kazanarak, yas tutulan baba evine dönmüştü. Eve dönüş sonrası 2 ayrı ameliyat geçiren ve eşi doğum yapan Oğuzhan 1 yıllık fizik tedavi sürecine girdi. Çünkü bir topuk bir de başparmak üzerinde 2 ayrı kırık ve çatlak varken 2 ayrı maçta mücadele etmiş, o ağrıları da kimselere belli etmeden buzla ve merhemlerle bastırarak koca 1 yıl geçirmişti. Zaman içerisinde, bu kırık ve çatlaklar içerisinde kireçlenme oluşmuş, bunların da ameliyatla tedavisi yapılmalıydı mutlaka.
Ameliyat sonrası, fizik tedavi sürecini atlatan Oğuzhan uzun bir süre antrenmanlardan uzak kalmış durumda iken, 2015 yılında erivan-Ermenistan’da yapılacak olan işitme engelliler, Avrupa Kampına davet edildi. Erivan, Avrupa şampiyonasında, antrenmansızlık ve buna bağlı motivasyonsuzluktan dolayı ancak, 5. Olabilmişti. Oğuzhan, 2016 yılında da Samsun’da yapılan, İşitme Engelliler Dünya Karate Şampiyonasına hazırlanmaya başladı. Talihsizlikler burada da devam etti, Maça 3 Gün kala antrenmanda eli kırılan Oğuzhan, 3 gün boyunca şişmiş elini Buzla kompres yaparak kırık elle tatamiye çıktı. İlk maç takım maçıydı, Takım olarak Dünya 1. liği alan Oğuzhan, Ferdi maçtaki hakkını kadroya giremeyen, bir köşede üzgün duran bir kardeşine vererek onun da Dünya 2. liği almasına vesile oldu. Özel hayatında yıllarca özel sektörde çalışan Oğuzhan, emekliliğini alarak, Muğla’ya yerleşti ve burada sporcu yetiştirmeye başladı. Bürokratik çevreleri aşamadığı için sesini yetkililere duyuramamaktan şikâyetçi olan Oğuzhan, Bunca acının, bunca deneyim ve yaşanmışlığın yeni nesile faydalı bir hale dönmesi için uğraşmaktadır. Oguzhan, Karate Federasyonundan 4. Dan ve 4. Kademe antrenör olup, Türkiye de işitme engelli olarak karate’ye başlayıp, bu pozisyona kadar yetişen ilk ve tek sporcu ve antrenördür. Oğuzhan azmi ile her türlü engeli aşarak, Gazi Üniversitesi Önlisans ve Anadolu Üniversitesi Lisans diplomalarınıda alarak bu okullardan mezun oldu. Oguzhanın ısrarı eğitimde de kendini gösteriyor, iki üniversitenin üstüne, 3. Diploma için, halen, İstanbul Üniversitesi Spor bilimlerinde okumaktadır. (HABER MERKEZİ)
